Al weer 3 weken thuis. Wat een verschil… Inmiddels zijn we allebei al weer druk aan het werken en begint het leven weer zijn gewone gangetje te krijgen. Om toch nog een beetje dat India gevoel terug te krijgen hebben we een filmpje gemaakt over India. Veel plezier met kijken! :lol:


DSC_8216Helaas is het weer zover… het einde van de reis komt nu wel heel dichtbij. Nog 1,5 dagje zon, zee en strand en dan de nachttrein naar Mumbai, waar we 2 dagen later een vlucht te halen hebben. We kijken dan ook (nu al) met weemoed terug naar onze reis, naar ‘India’ als land op zich, naar onze ervaringen en avonturen en proberen samen op een rij te zetten wat we hebben beleefd en hoe we tegen onze reis in zijn geheel aankijken. En ik kan jullie vertellen, dat valt niet mee! ;)

Sjesoes, wat is dit weer een reis geweest! Een reis van vallen en opstaan, van hoogtepunten en zoals jullie weten ook dieptepunten (ik denk aan kotsen enzo) en alle tegenstellingen bij elkaar genomen is het een soort emotionele achtbaan geweest…de spanning voert op, de kriebels in de buik zijn aanwezig en tijdens de rit roep je “ik wil eruit!!” maar eenmaal in rustiger vaarwater roep je net zo hard “ik wil nog een keer!”. Dat is precies zoals wij India ervaren.

Incredible India, een land vol tegenstellingen die je op en neer slingeren. Een reis door een land vol pracht en gruwel, heiligen en demonen, fantastische avonturen en weerzinwekkend onrecht. Het ene moment staan we bij het serene wonder dat de Taj Mahal genoemd wordt, en 1 stap buiten de paleistuinen staan we midden in  de extreme vervuiling en schokkende armoede.

DuwkarUrenlang hebben we doorgebracht met kijken naar de (in onze ogen) bizarre beelden die zich voor ons afspelen. Op een bankje met een chai in onze hand zien we verkopers langskomen waarvan de ene veiligheidsspelden verkoopt (hij heeft er wel 1000-den, echt goede handel kan dit volgens ons niet zijn, maar goed, toch handig als je er net om verlegen zit), de ander waterkruiken aangezien stromend water hier weinig voorkomt, de vrouw daarnaast zit op een emmertje gedroogde vis te verkopen en weer een ander verkoopt gekleurde kuikentjes in een plastic zakje en de nodige bedelaars lopen ertussendoor. Een armoedig bestaan voor velen.

Waar vroeger de mensen door de smalle straatjes schuiffelden, persen zich nu duizenden motervoertuigen door de steegjes heen. Daar waar boerinnen met hun jonge kindjes op de straat nog steeds hun groenten proberen te verkopen, ademen ze alleen gasdampen in, 7 dagen per week, van zonsopkomst tot zonsondergang. De middenstand knettert, toetert en stinkt voorbij en zij horen zich aan te passen, zich zo onzichtbaar mogelijk te maken en tussendoor ook nog in levensonderhoud te voorzien. Langs de wegen zien we reizende monniken en ossenwagens die zonder pardon in de berm worden gedrukt door langsdenderende vrachtwagens. India kent maar 1 verkeersregel; “Might has Right”, het sterkste vervoersmiddel heeft altijd voorrang. Een eenvoudige en duidelijke regel, een junglewet die iedereen begrijpt (behalve een achterlijke reiziger misschien ;) ) en waarin je misschien nog het aloude klassensysteem terug ziet.

Met ons chaitje in onze hand horen we ergens ver weg muziek aankomen. Dat kan 2 dingen betekenen, of er wordt zo direct een overledenen langsgedragen (open en bloot op een houten plankje) OF er komt een bruiloft aan.  We hebben ze beiden gezien. Bij een bruiloft worden we overdonderd door de muziek die langsdenderd. Mensen prachtig aangekleed, dansend en wel op bollywoodmuziek. Rondom de stoet lopen heren met emmers op hun hoofd waaruit een neonbuis omhoog steekt. Deze ‘feestlampen’ zijn met een wirwar van draden verbonden aan een stinkende generator die aan een kar wordt meegevoerd. De volumeknop staat op maximaal opengedraaid zodat uit de speakers vanuit de tweede wereldoorlog alleen vervormde stemmen klinken. Heerlijk in die kleine straatjes ;( , mooi om te kijken en verschrikkelijk tegelijk!

DSC_4665 Varanasi, de stad waar Hindoes naar toe komen om hun overledenen te wassen in de Ganges en daarna open en bloot te verbranden. Hier zaten we op de trap ons te verbazen over de vele gebruiken en rituelen en het leven wat zich hier afspeelt. 3 Meter achter ons wordt het hout gewogen/gekocht voor het goed opstoken van het crematievuur, 3 meter links van ons worden de doden naar beneden gedragen voor het laatste bad, 3 meter voor ons wordt het het lichaam verbrand en 3 meter rechts van ons staan kinderen te badmintonnen. En dit alles terwijl er overal koeien lopen, geiten de offertjes opeten, mensen hun tanden staan te poetsen naast het laatste bad van de overledenen, anderen hiernaast hun hoofd in een Hinduistisch ritueel onderdompelen en tegelijkertijd zwaaien naar de bootjes vol toeristen die foto’s maken. Verwonderlijk het leven hier…

We reizen door de prachtigste gebieden vol rijstvelden, bergen, palmbomen en uitgestrekte stranden. Beklimmen bergen, spotten tijgers, bezoeken tempels en paleizen en genieten van de prachtige klederdracht van de vrouwen hier. En dat terwijl we op hetzelfde moment onze neus dichtknijpen door de overwelmende ammoniaklucht die in de steden hangt door alle openbare pisplekken (het “de-wereld-is-mijn-toilet-principe”) en open riolen die ervoor zorgt dat ademen moeilijk is. We kijken vertederd als we zien dat er een paar minuten geleden een kalfje op straat geboren is en we verbijten onszelf tegelijkertijd als we daarnaast koeien plastic zakken in zien slikken op de allesomringende vuilnishoop… We lachen en zwaaien naar kindjes in de bus en zijn een attractie waar iedereen mee op de foto wil, wat leuk is en tevens zwaar aangezien we regelmatig belaagd worden door groepen mensen die gemakkelijk de gehele treinreis tegenover ons kunnen zitten en ons continu recht aanstaren.

We verwonderen ons en proberen te begrijpen hoe het leven hier is, hoe de gebruiken zijn, hoe de mensen denken en na 4 maanden snappen we er nog steeds geen snars van! In een boekje lezen we “Probeer India niet te begrijpen, dat kost je je verstand.” Klopt als een bus als je het ons vraagt, al blijft het facinerend. In het noorden hebben we moeilijke tijden gehad maar wel prachtige dingen gezien, terwijl het zuiden mooi en makkelijker was, maar waar we inmiddels ook bijna op uitgekeken raken. Vreemd genoeg zeiden we gisteren tegen elkaar dat als we terug zouden gaan naar India, we zeker terug naar het noorden zouden gaan. Hate it en Love it tegelijkertijd.

We hebben hoe dan ook genoten, van de tijd die we samen door hebben gebracht, de mensen die we hebben ontmoet, de ervaringen die we hebben opgedaan. We gaan in Mumbai nog 1 keer het echte Indiaase stadsleven instappen en daarbij verwachten we een spreekwoordelijke looping in onze achtbaan, om vervolgens de rit dan toch te eindigen met een gelukkig gevoel en wie weet zeggen we na een tijd wel weer: “Nog een keer!!!!!!!!!!!!!!!”

Rickshaw


DSC_8709

Hoog in de bergen van Zuid-West India (Kerala) bevinden zich uitgestrekte theeplantages. De theebladeren worden dagelijks door (voornamelijk) vrouwen uit de wijde omgeving geplukt. Door de uitgestrekte plantages lijkt het wel of de bergen zijn bekleed met een prachtig altijd groen tapijt. Wij hebben van de week dan ook speciaal een tuk-tuk geritseld om ons door dit prachtige landschap te laten rijden. Wij willen jullie niks onthouden dus laten we jullie mee genieten door middel van enkele foto’s!

DSC_8895


Volgende pagina »


icon_firefox - - Buurthuukske - Foto's - © 2003-2013 Nicky & Yvonne www.onzereizen.nl - icon_wordpress