Zo.., na 4,5 maand van huis te zijn hadden we wel zin om gezellige Rooise boerkes op te zoeken hier in het prachtige Nieuw Zeeland. En “da treft”, want we wisten toevallig via via dat Monique en Peer vorig jaar naar Nieuw-Zeeland geemigreerd waren… Effe contact met het thuisfront, internetsite van Peer en Monique (www.bacogoeskiwi.mysites.nl) bekeken en hun adres opgezocht. En wa treft er nog veul meer, ze wonen precies op een plek waar wij langs komen en hebben daar een cafeetje gekocht. Tja, effe een theetje doen dan maar!

Een beetje vreemd om er naar binnen te lopen in eerste instantie, want zo goed kennen we elkaar niet, “zitten ze wel op ons te wachten?” enz enz. Maar goed, dat gevoel was snel weg, want Monique herkende mij meteen en bij het zien van Nicky’s gezicht begon ook wel een lampje te branden bij Peer. Geluk bij een ongeluk was dat het ineens heel druk werd in hun cafeetje en we geen tijd hadden om effe Roois te buurten met ze. Al snel kwam van hun kant de uitnodiging om vanavond effe langs te komen…Mmm, klinkt leuk. “Kom dan ook maar meteen eten en we hebben trouwens ook nog wel een bed over!” Hilarisch, je kent elkaar vrijwel niet en we werden meteen uitgenodigd en we hebben hier dan natuurlijk ook meteen gebruik van gemaakt!

We hebben de avond vol Rooise klets ingevuld, hebben alle Ins en Outs van het emigreren en het leven in Nieuw-Zeeland gehoord en hierbij hebben we ook nog eens mogen genieten van de kookkunsten van hen. Heerlijk!! (zowel het eten als de heerlijke klets!) Helaas ging de avond natuurlijk veel te snel voorbij, maar we hebben er erg van genoten…

Want als iets ons deze wereldreis ook wel heeft geleerd, is dat we ons bewuster zijn geworden van de waarde die “thuis” voor ons heeft. Voordat we op reis gingen speelden we met het idee om ooit te gaan emigreren, hadden het idee dat wat we thuis hadden ook wel weer zoiets ergens anders op konden bouwen. We namen wat we hadden (het contact met onze vrienden en familie enz.) een beetje voor lief… Eerlijk is eerlijk, daar kijken we nu wel anders tegen aan. We ervaren nu pas hoeveel contact we hebben met “het thuisfront”, hoe fijn het contact met familie is en hoe bijzonder ook het contact met vrienden is. We missen de mogelijkheid om ieder uur van de dag naar iemand toe te gaan, effe binnen te wippen en zijn ook gewoon meer waarde gaan hechten aan iedereen om ons heen. Van de week hadden we het hier samen over en (gelukkig) kwamen we tot dezelfde conclusie; Emigreren is (voorlopig in ieder geval…) nog niet aan ons te besteed!

Maar goed, omdat we straks in Nederland natuurlijk niet meer kunnen genieten van de imposante natuur van Nieuw-Zeeland hebben we tegen elkaar gezegd dat we dat nu dus maar vast dubbel en dwars moeten doen! En hoe kun je dat beter doen dan walvissen te gaan spotten, want dat is straks in Nederland lastig… Da treft alweer, want hier kan dat! Hupsakee, tochtje geboekt en vandaag zijn we dan ook de zee op geweest!

Allebei voelden we de zenuwen in ons buikje (en ik voelde al heel snel ook iets anders schommelen in mijn buikje..)! Op naar de plaats van de Potvissen (Spermwhales). Effe wachten nog want hij is op weg naar boven…, vertelde de kapitein ons. En jawel, plots was hij daar! Recht voor onze boot! Wauw, wat een beest! Hij was ongeveer 18 meter lang en plus minus 25 meter van onze boot vandaan! Gaaf hoor, imposante beesten om te zien….

Helaas voelde ik steeds meer schommelen in mijn buikje en ben op een gegeven moment maar binnen gaan zitten (wel achter het glas waar ik een mooi kijkgaatje had hoor), maar Nicky heeft buiten (en ik binnen!!) volop kunnen genieten van dit prachtige dier. En nadat hij nog 1 grote zwieper met zijn staart had gemaakt was ie weer vertrokken, de grote duistere diepte in… Dat was het walvissen-avontuur dachten wij…Maar neej, we gingen nog verder!! In totaal hebben we er vandaag 4 van dichtbij gespot en 2 van ver af!! Echt vet! We dachten al geluk te hebben als we er 1 zouden zien!

Wauw, dit was wederom weer een prachtige en een unieke ervaring… Dus ons voornemen om echt zoveel mogelijk te gaan ondernemen wat we in Nederland niet kunnen is goed begonnen. En je weet, een goed begin is het halve werk, dus we zijn benieuwd wat ons nog te wachten staat….