Vanaf het moment dat we Nicaragua binnen kwamen was het voor ons duidelijk. Niet langer zagen we hordes touristen en op iedere straathoek een internetcafe. Nee, wat we nu zagen kon je haast wel 19de eeuws noemen! Schoenpoetsers in plaats van internetcafes, ossenkarren in plaats van Quads. Mensen halen hier het water nog uit de put en achter op het erf staan, onder een golfplaatje, de sanitaire voorzieningen.

In Costa Rica hebben de jaren van toerisme inmiddels op vrijwel ieder dorp een duidelijk stempel gedrukt en miljoenen dollars in het land gepompd. Nicaragua staat echter nog aan het begin van deze ontwikkeling, die ongetwijfeld niet lang meer op zich zal laten wachten. We zijn hier pas een week en nu al is de indruk die we hebben over Nicaragua schitterend.

De eerste dagen hebben we lekker aan de grote oceaan kust bij San Juan del Sur doorgebracht. Iedere avond zaten we weer met open mond naar de lucht boven de oceaan te kijken die door de ondergaande zon in vuur en vlam werd gezet. Vervolgens zijn we naar het grootste eiland in het Meer van Nicaragua doorgereisd.

Isla de Ometepe, een eiland bestaande uit twee vulkanen van beide rond de 1500 meter hoog. De hoogste van de twee, Vulcan Concepçion is nog altijd actief en gedurende de dag zie je regelmatig een wolk witte rook uit de krater van deze klassieke kegelvulkaan opstijgen. Een permanente herinnering aan de bewoners dat het altijd nog zomaar ineens afgelopen kan zijn mocht de vulkaan een keer flink tot uitbarsting komen.

Tijdens ons verblijf op het eiland vernachtten we in een prachtig landhuis/boerderij aan de voet van de actieve vulkaan. Het landhuis lag heerlijk aan de rand van het meer. Dagelijks waren de mannen druk vis aan het vangen voor de markt, terwijl de vrouwen met hun ogenschijnlijk onuitputtelijke uithoudingsvermogen in de palle zon de was aan het doen zijn. Ondertussen letten ze ook nog met een oog op hun kroost dat tussen de koeien en de paarden speelt die ook de verkoeling van deze immense zoetwaterzee komen opzoeken.

Tijdens ons verblijf op Isla de Ometepe hadden we het geluk om een heus stierengevecht bij te mogen wonen.We waren eigenlijk een beetje aan de late kant, maar na wat gedrang konden we uiteindelijk tussen de benen en over de hoofden van de rest van het publiek toch nog een glimp opvangen van dit spectakel. Gelukkig worden de stieren hier in Centraal Amerika niet aan het eind van het gevecht dood gemaakt. Hier is het de bedoeling om zolang mogelijk op de stier te blijven zitten en als je er vervolgens na, meestal niet meer dan 3 seconden, bent afgegooid. Ga je nog een beetje voor de stier springen met een rode doek in je hand. Vervolgens kunnen de mannen dan hun stoere verhaal aan iedereen die het horen wil (of niet) vertellen… Een stuk vriendelijker dan in Spanje dus, al was het ook hier overduidelijk dat de stier liever bij de koeitjes in de wei waren gebleven.

Onze volgende bestemming was Granada, de oudste (gesticht in 1524) spaanse stad in Nicaragua. Nog altijd lijkt het alsof de tijd zowat heeft stilgestaan in deze prachtig bewaard gebleven koloniale stad. De stad ligt op de oevers van het Lake Nicaragua aan de voet van de vulkaan Mombacho. De statige monumentale huizen zijn stuk voor stuk voorzien van een prachtig tropisch kleurtje. Elke straat lijkt wel over zijn eigen koloniale kerk te beschikken. Overal staan straatverkopers hun waar aan te prijzen en zie je schoenpoetsers hun uiterste best doen op het zo glimmend mogelijk krijgen van de schoenen van hun klant. Ook hoor je regelmatig het gekletter van paardenhoeven door de met kinderkopjes geplavuisde straten weergalmen. Zou je de auto´s even kunnen vergeten dan lijkt het zo weer de koloniale tijd. Na een week is het ons duidelijk, Nicaragua is werkelijk een totaal andere wereld…