Daar lagen we dan… Zonnebril op, ons snoetje vol zonnecreme, onze waterflessen gevuld en we waren er klaar voor! Vanaf Caye Caulker, al zeilend over de Caribische Zee op zoek naar zeekoeien en andere biskus… Op de boot zaten ook twee andere Nederlanders, waarmee we ons heerlijk asociaal de hele dag vermaakt hebben! Wat nou Engels praten zodat iedereen het kan volgen…gewoon volop nederlands ouwehoeren…., en gezellig dat het was!

En dit wierp meteen zijn vruchten af toen we bij de eerste snorkelplek aankwamen. Nicky en ik lagen natuurlijk alweer als eerste in het water en dachten zo snel mogelijk naar het rif toe te zwemmen, zodat we de meeste kans op biskus spotten hadden… Maar helaas viel dat plan letterlijk en figuurlijk in het water, want ik ging voorop en mijn richtingsgevoel is nooit zo heel sterk ontwikkeld geweest zullen we maar zeggen. Helemaal de verkeerde kant op gezwommen dus! Na een tijdje zwemmen leken we maar niet bij het rif aan te komen en gelukkig hoorde ik toen ineens heel hard mijn naam roepen. Danielle en arno hadden een zeekoe (manatee) gevonden, aan de andere kant van het rif wel te verstaan! Je snapt het, dat werd zwemmen…!!

En jawel, daar lag hij… Helemaal uitgeput kwamen we aangezwommen en konden ons uitgebreid vergapen aan het prachtige dier dat aan zijn tropische siesta bezig was. Wel bijna 3 meter lang en over kilo’s zullen we het maar niet hebben, want de gemiddelde weegschaal zal onder zijn gewicht wel bezwijken denken wij zo. En toen onze zeekoe na een tijdje zijn ogen open deed en de schrik van zijn leven kreeg door vier van die halve zolen met brillen en snorkels op hun hoofd (wat inderdaad altijd niet het meest charmante is), zwom hij uiterst elegant met een paar staartzwiepers de grote blauwe diepte in… Prachtig!

Onze dag kon al niet meer kapot, ons belangrijkste biske hadden we gespot, dus alles wat er nog bij zou komen was bonus zullen we maar zeggen. En wat een bonus zou dat worden! Toen we bij de volgende plek aan kwamen zeilen werd ons bootje al meteen omringd door sting-rays, baracuda’s en nurse-sharks! De normale mens zou op zo’n moment toch echt zijn bedenkingen hebben over het ter water treden, maar in snorkelland ligt dat allemaal een beetje anders. Bij het zien van die haaien wisten wij dan ook niet hoe snel we die snorkel (met het spuug er nog in) op ons kupke moesten zetten en we de sprong in het diepe moesten wagen! Joehoe!! Rare jongens die romeinen (lees: snorkelaars)…

Maar ongelooflijk hoe vet dit was! Nicky draaide zich om en kwam tot zijn schrik oog in oog met een haai te staan die op een afstand van, pak ‘m beet, 50 cm zat! Tja, je kunt dat haaienfeest ook overdrijven, dus enige seconden had hij toch wel poep in zijn broek, maar nadat de haai om hem heen uitgecirkeld was en had besloten dat dit kostje toch niet geheel in zijn vetvrije dieet paste, zwom hij gelukkig verder. VET! Tijdens dit festijn hebben we nog twee keer een heuse eagle-ray gezien met een staart van wel twee meter, twee mega grote murene’s gespot en hebben we nog geknuffeld met een sting-ray (jaja, die enige echte Steve Irwin-ray)…

Ongelooflijk hoe vet deze dag was. Op naar huis, zeilend over de turkooise Caribische zee, aan de rumpunch en de nacho’s, heerlijk kletsend over de mega gave ervaring die we weer hebben beleefd in Belize deze keer… Wauw!