Na Ankor Wat zijn we door gereisd naar Pnom Penh. De weg daar naar toe was gelukkig een stuk aangenamer dan onze vorige ervaringen, dus binnen een redelijk korte tijd kwamen we aan.

Even een korte inleiding over Cambodja. Tussen 1975 – 1979 heeft de Rode Khmer flink huisgehouden. Dit wil zeggen dat zij de macht hebben gegrepen. Hun voornaamste doel was om het volk zo onwetend te krijgen, terug naar de prehistorie, waardoor zij alle macht konden behouden. Dit wil zeggen dat iedereen die er maar enigzins intellectueel uit zag, mensen met een bril / een intelligent uiterlijk / een eigen mening en iedereen die een opleiding had genoten werden uitgemoord. In totaal zijn hier ruim 2 miljoen mensen hier op gruwelijke wijze aan hun eind gekomen….

Voor deze gruwelijke gebeurtenis hebben ze een monument opgericht op de plek waar talloze massagraven gevonden zijn. Dat wordt The Killing Field genoemd. Ook hebben ze een museum gemaakt op de plek waar talloze mensen op een verschrikkelijke manier gevangen werden gehouden en werden gemarteld. Dat is het Tuol Sleng Museum. We wilden op deze beide locaties gaan kijken om een indruk op te doen van de geschiedenis van dit land.

Allereerst zijn we, wederom, over een overharde met kuilen bezaaide weg naar The Killing Fields gereden. Je zou toch denken dat dit één van de grootste trekpleister is van Phnom Penh en ze daarom de weg er naar toe zo soepel mogelijk willen laten verlopen voor de toeristen, maar goed daar denken ze hier anders over…. The Killing Field zelf was erg indrukwekkend. Ongelooflijk hoe veel lichamen daar begraven waren en hoeveel schedels er nu opgebaard liggen. We hadden ook een heel onbestendig gevoel toen we daar liepen. Overal waar je liep zag je ook nog botten en kledingstukken liggen wat het extra luguber maakte. En wat op ons erg veel indruk heeft gemaakt is dat je met je neus op de feiten wordt gedrukt over de manier waarop mensen elkaar kunnen behandelen en tijden als deze. Er stond bijvoorbeeld een prachtig mooie boom. Maar bij deze boom stond een bord waarop geschreven was waarvoor de boom in die tijd diende. Namelijk om kinderen tegen aan dood te slaan….. Verschrikkelijk….

Na deze indruk opgedaan te hebben zijn we doorgereden naar het museum. Dit was een oud schoolgebouw wat ze in die tijd om hebben gebouwd tot gevangenis. Wat ons meteen al op viel was het prikkeldraad dat rond het hele gebouw liep. Zag er heel angstaanjagend uit, en later hoorde we dat hierdoor mensen de mogelijkheid werd onthouden om uit het gebouw te springen en zelfmoord te plegen… In dit gebouw kregen we echt een brok in onze keel. Zoals jullie weten is dat voor mij niet heel moeilijk om te krijgen (ik huil al bij “Het spijt me”) maar wat we hier zagen / lazen en ervaarden ging alle menselijkheid te buiten. De gevangen zijn hier zo wreed behandeld dat ik snap waarom zelfmoord duidelijk een betere optie voor hen was geweest. Ze werden geterroriseerd door de bewakers, zaten in een cel van 0.8 bij twee, mochten zelfs niet plassen zonder toestemming en anders werden ze gemarteld tot ze bijna dood waren. En het ergste van dit alles is dat de bewakers kinderen waren die zo gebrainwashed waren dat ze genadeloos waren…

Na deze indrukwekkende middag besloten we om op ons gemak te gaan eten, waarbij we alle indrukken op ons in konden laten werken. We hadden zo’n zin in pizza, dus zochten een lekker restaurantje op aan de Mekong, waar we onder het genot van een pizza en een drankje bij konden komen. Ik bestelde een Pizza Hawai en Nicky een Happy Pizza. Waarna we de volgende vraag kregen: “Do you want a happy happy pizza sir?” “Yes, I want a happy pizza” “But sir, do you want a really happy pizza?? Weed?” Wij keken elkaar aan en moesten zo lachen!! Wat gebeurt ons nu? Zitten we hier aan de Mekong in Cambodja, in een écht restaurant, komen ze gewoon vragen of je Weed op je pizza wil!! Hilarisch! We hebben het maar netjes afgeslagen en hebben daarna maar genoten van onze niet zo’n Happy Pizza! (die trouwens overheerlijk smaakte)

De volgende dag zouden we weer vertrekken, want Phnom Penh heeft ons hartje niet gestolen. Hier was het overblijfsel van de oorlog nog duidelijk aanwezig. Ontzettend veel armoede, jonge vrouwen met kinderen die dakloos waren en in de goot probeerden te slapen, kinderen die rond jouw eten komen dringen met de hoop vandaag een hapje eten te kunnen bemachtigen en overal om ons heen mensen die ledematen waren verloren in de strijd. En zoals bij ons mensen met een handicap geholpen worden, is dat hier niet het geval. Handicap betekend niet kunnen werken, dus ook geen geld en dus ook geen eten. Overal om je heen zie je ellende, wat als gevolg had dat ik me continu schuldig voelde over het feit dat ik wel iets aan het drinken was, wel iets aan het eten was, ik vakantie had, ik een goed leven heb enz…. Dit greep ons heel erg aan…

De dag erna zijn we naar Sihanoukville (een plaatsje aan de kust) gereden. Hier hebben we heerlijk 5 nachten doorgebracht. Lekker een beetje geluierd, wat gezwommen, een scootertje gehuurd en naar een waterval in de buurt gereden. Deze waterval stond bijna niet in de Lonely Planet genoemd, waar was werkelijk prachtig! Eén van de mooiste tot nu toe, met allerlei verdiepingen waar je heerlijk van de ene naar de andere verdieping kon klauteren! En vandaag zijn we wezen snorkelen. Naar drie eilandjes voor de kust gevaren, prachtig groen en paars koraal gespot en de nodige viskes gezien. Heerlijk! En naast dit alles hebben we ook nog hele leuke mensen ontmoet hier, waaronder Guus (alias Ben) uit Mierlo (en als je dit leest Ben, dat biertje en foto’s kijken daar houden we je graag aan!) waar we gezellig een biertje mee hebben zitten drinken en onze ervaringen uit hebben gewisseld. Heerlijk dit reizen….