6.15 uur in de morgen….Piep piep piep piep! Met een slaperig hoofd zet ik de wekker uit en denk nog lekker even terug onder de wol te kruipen… Maar helaas, Nicky heeft m ook gehoord en is direct “up and running!” Hij moet effe douchen en zijn gebruikelijke toiletbezoekje afronden dus kan ik toch nog even omdraaien, maar veels te snel is het dan toch echt zo ver… Opstaan!! Ppff… Oke oke, ik kleed me uiteindelijk (onder luid protest) aan om (om 6.30 uur in de morgen) op naar 1 van de mooiste uitkijkpunten van Nieuw Zeeland te gaan. Geen tijd voor een Fonnemeisje….

Maar goed, na eenmaal bij het meer te zijn aangekomen, mijn bakje thee te hebben gedronken en de frisse wind in mijn gezicht te hebben gevoeld word ook ik enthousiast. We wandelen rond Lake Matheson, waar in de vroege ochtend een prachtige reflectie in het water van de omliggende bergen Mt Tasman en Mt Cook (met sneeuw op de toppen!!) te zien zou moeten zijn!

Het meer wordt nog bedekt met een laagje nevel, dus de mysterieuze sfeer is meteen aanwezig. We lopen, inmiddels een pasje sneller door de spanning, steeds meer bochtjes om. En voor ieder bochtje klopt ons hartje iets sneller… “Waar is dat uitzichtpunt? Zijn we wel op tijd? Nog geen wolkjes langs de bergtoppen?” Tot het moment van de waarheid daar is….. En daar is het dan, Lake Matheson, een spiegelglad meer waar naast de nevel een prachtige reflectie van de machtige bergen te zien is… Geen wolkje om de bergtoppen te zien. Een serene stilte hangt er op deze tijd van de dag en het is dan ook weer machtig mooi…. Wat een goudvinkjes zijn wij..

Na een stuk of 100 foto’s te hebben geschoten (en daarna nog een paar voor de zekerheid) gaan we verder op expeditie. Op naar de volgende spannende locatie, genaamd de Fox Glacier. Een Gletsjer die door de grote sneeuwval boven zo snel voortbeweegt dat deze bijna op zeeniveau uit komt… En, ondenkbaar maar waar, er waren meer mensen op hetzelfde idee gekomen. We konden gelukkig nog net een plekje op de parkeerplaats vinden en toen in draf naar die ijsbult toe…!

En jawel, na een klein bochtje zagen we hem al liggen. Een kilometers lange ijstong die vanuit de bergen richting zee loopt… Je snapt het wel, Kodakmomentje!! En nog 1, en nog 1…. En voordat we er waren hadden we al een spreekwoordelijk rolletje vol! De weg er naar toe was ook super vet, want we liepen door een prachtig u-vormig dal. (Wat dus wil zeggen dat de bergen zeer stijl naar beneden aflopen!)

Vlak voor de mond van de gletsjer hing een touw, waar je niet verder meer mocht.. Beetje jammer, want het aanraken van die machtige ijstong was toch wel erg aanlokkelijk! En gelukkig dachten meer mensen dat, dus toen er 1 spreekwoordelijk schaap over de dam was….. Haha, wij natuurlijk ook! Hupsakee, beentjes omhoog en gaan met die banaan! Boefjes wij, maar wel aangeraakt dat ijs! Metershoge ijsblokken overal om je heen, machtig mooi… En zoals al vele dingen die we hebben mogen bewonderen, was dit wederom ook weer iets om nooit meer te vergeten…