Tja, daar zijn we dan…na 4,5 maand geleden samen op avontuur te zijn gegaan, kijken we nu (nog steeds samen gelukkig!) terug op vele avonturen en vele ervaringen. Deze week deelt namelijk onze reis precies in tweeen! We zijn nu precies op de helft…

Onze reis bestaat eigenlijk alleen maar uit hoogtepunten…van de culturele happeningen in Cambodja, naar het rijden van de golven in Vietnam, een reis naar het verleden in Laos, de ontdekking van de paradijslijke stranden in Thailand, het intieme oudjaarsfeest met onze vrienden in Maleisie, de hereniging met onze voorvader de Orang Utang in Sumatra, de sensatie van de top van de wereld in Java tot aan het intense gevoel van saamhorigeheid tijdens het bezoek van onze ouders…

En na een klein dipje in Australie gingen de hoogtepunten gewoon weer verder vorige week hier in Nieuw Zeeland… Van de vrijheid van het hebben van een eigen wagen, naar de ontdekking van de smaragdgroene baaitjes die NZ te bieden heeft, de begroeting van de dolfijnen en zeehonden, de beklimming van de gletsjers, de machtige bergketens en nu precies op de helft van onze reis een bezoek aan het imposante fjord de Milford Sounds….

De weg er naartoe was de reis al waard! We vertrokken vroeg, omdat we een cruise door het fjord hadden geboekt om 9.30 uur ’s ochtends (om de horden Japanners te ontlopen). De weg liep door een machtige bergketen, waardoor je na iedere bocht weer een kodakmomentje had! Wat zeg ik…, “na iedere bocht…, ik bedoel na iedere 50 meter!” Van prachtige glooiende groene bergen naar ruwe, met sneeuw bedekte, bergtoppen. De kracht die hier uit sprak was inmens. Onze tocht er naar toe was dan ook gevuld met “Wauw”commentaren!

Tijdens de cruise werd dit alleen maar erger. We verloren ons gehele inschattingsvermogen (voor zover ik dit ontwikkeld had..) op het gebied van afstand en grootte. Het fjord, met de daarbij behorende bergtoppen en rechtaflopende hellingen, zijn namelijk zo inmens groot dat de rest erbij in het niets valt! We kwamen langs een waterval die niet zo imposant groot leek, maar waarbij verteld werd dat deze 142m hoog was! En dat recht naar beneden! Ongelooflijk…. Van het ene wauw-moment in het andere, tot we samen (tijdens het maken van de 240 foto’s) geheel zwijgend alle ervaringen maar op ons af lieten komen…. Niet te omschrijven hoe machtig dit was…

En na deze ervaring, die zeker als een hoogtepunt omschreven kan worden, vonden wij het een mooi moment om naar het zuidelijkste puntje van Nieuw-Zeeland te rijden en hiermee ook naar het zuidelijkste puntje van onze reis. Precies op de helft van onze reis zijn we dan ook op het zuidelijkste punt aanbeland… Even slikken… Vanuit hier gaat het alleen nog richting het noorden -> op naar huis dus… En nu maar hopen dat de komende 4,5 maand even indrukwekkend en intens wordt, want de afgelopen maanden hebben ons meer gebracht dan verwacht…