Glovers Reef Atoll (deel 1), Glovers Reef Atoll (deel 2) en een tempelcomplex in de jungle

We zijn op zondag-ochtend voor een week (er gaat maar 1x per week een boot) vertrokken naar Glovers Reef Resort. Op een vette catamaran werden we door een uiterst vriendelijke (NOT!) man opgehaald. Een groep van 12 mensen in totaal, dus na het beschaafde voorstelrondje kon het bal beginnen. Door een rivier naar de monding van de zee, waar ons bootje met de zon vol op ons bolleke een prachtige tocht aflegde door wateren vol met koraal.

En bij het eerste zicht op ons eiland wisten we het eigenlijk al….hier komen wij de week met gemak door! Prachtige rieten huisjes waren boven het water gebouwd, overal kokospalmen, we konden het koraal al zien liggen en het strand was ook niet te versmaden. Heerlijk! Helaas zijn wij van die schrapers en zaten die prachtige huisjes boven het water niet bepaald in ons budget… Dus nadat de grootste menigte een huisje uit had gezocht, gingen wij met 2 anderen de dorm en de kampeerplekken bekijken. En wat een geluk, de dorm bestond uit twee bedden die allebei vrij waren! Inpikken tis winter dachten wij!

Nadat we de eerste kakkerlak hadden leren vliegen, onze tassen geinstalleerd hadden (wat wil zeggen dat we ze in een hoekje neer hadden gegooid), het bovenste matras van het stapelbed op de grond neer hadden gelegd (niet zozeer uit romantisch oogpunt maar meer uit veiligheid…) was het toch echt tijd voor onze eerste eigen geplukte kokosnoot!! Nadat we een les kokosnoten tjoppen hadden gehad was het onze eigen beurt. PPff…hard werk dat kokosnoten tjoppen! Maar goed, het levert ook wat op. Want wat zijn ze lekker! De oude kokosnoten zijn veel lekkerder dan de groene die we in Azie dronken. Gelukkig, want deze schrapers hadden natuurlijk hun eigen eten meegenomen en gerekend op de gratis kokosnoten op het eiland voor drinken en snackjes! Haha.

Zo hebben we de rest van de week een beetje doorgebracht. Iedere dag hebben we wel 4 uur met ons kopke in de zee gelegen, biskes liggen spotten. We dachten te gaan duiken, maar aangezien het management flut was (de duikers werden zonder instructeur in het water gedropt zodat ie in de hangmat kon blijven liggen, ze werden ergens afgezet waar achteraf het rif niet bleek te liggen, foutje, en de flessen waren regelmatig niet bijgevuld…nog een groter foutje) hebben we maar besloten te blijven snorkelen. En dit was een goeie beslissing, want we hebben kreeften gespot, haaien, roggen, slakken, murenes en nog veel meer andere soorten vis! Iedere dag gingen we minimaal 3 keer een rondje om het eiland zwemmen. Goed voor de bilspieren!!! Haha. En na onze ronden gingen we uitpuffen in een hangmat onder het genot van een kokosnoot. ´s Avonds bij het olielampje een flesje rum-cola met onze medeschrapers in de gezamenlijke keuken en op naar de volgende dag…

Aan de mentaliteit hebben we wel even moeten wennen, want je moest niet verwachten dat men ergens hard voor loopt zullen we maar zeggen. Op het eiland hebben we het bijvoorbeeld meegemaakt dat we vis wilden hebben. Dus we gingen naar de kok toe en vroegen of er een mogelijkheid tot vis was. Dat wist hij niet zie hij. De regel Klant is Koning is hier nog niet uitgevonden, want in Nederland zou die beste man dan in ieder geval zijn best zijn gaan doen om uit te vinden of het mogelijk was… Maar hier niet… Hij was van het eten bereiden, iemand anders van het vissen…. UHU! Wie dat dan was kon hij ons niet vertellen.. Dus na zoektocht naar de man die de taak van visser op zich had gekregen, hebben wij bij hem de vis besteld. De volgende dag 1,5 uur zitten wachten tot iemand iets van informatie had, bleek dat hij niet was wezen vissen maar in de hangmat had gelegen. Het was te warm!! Whahaha. Wat een leven he?! En dan aan het eind van de week tegen ons klagen dat hij zo hard moest werken op het eiland! Hilarisch!

Maar goed, tot nu toe vinden wij ook Belize weer echt een paradijsje. Super relaxed, vriendelijke mensen, caribisch sfeertje, prachtige natuur en prachtige cultuur. Wat een verandering zal het zijn als we straks weer terug in Nederland zijn! Want over korte tijd moeten wij er weer aan geloven en zullen wij aan het eind van de week ook weer tegen alkaar aan het klagen zijn over dat we veels te hard moeten werken met dat warme weer!  

Je kan ze hier vinden! *O*

PS: komende week trekken wij ons even terug op ons prive-eilandje om een beetje bij te komen van al de drukte die het reizen met zich meebrengt. Nieuwsgierig…? Hier kun je zien waar we zondag naar toe verkassen voor een weekje!

En dit wierp meteen zijn vruchten af toen we bij de eerste snorkelplek aankwamen. Nicky en ik lagen natuurlijk alweer als eerste in het water en dachten zo snel mogelijk naar het rif toe te zwemmen, zodat we de meeste kans op biskus spotten hadden… Maar helaas viel dat plan letterlijk en figuurlijk in het water, want ik ging voorop en mijn richtingsgevoel is nooit zo heel sterk ontwikkeld geweest zullen we maar zeggen. Helemaal de verkeerde kant op gezwommen dus! Na een tijdje zwemmen leken we maar niet bij het rif aan te komen en gelukkig hoorde ik toen ineens heel hard mijn naam roepen. Danielle en arno hadden een zeekoe (manatee) gevonden, aan de andere kant van het rif wel te verstaan! Je snapt het, dat werd zwemmen…!!

En jawel, daar lag hij… Helemaal uitgeput kwamen we aangezwommen en konden ons uitgebreid vergapen aan het prachtige dier dat aan zijn tropische siesta bezig was. Wel bijna 3 meter lang en over kilo’s zullen we het maar niet hebben, want de gemiddelde weegschaal zal onder zijn gewicht wel bezwijken denken wij zo. En toen onze zeekoe na een tijdje zijn ogen open deed en de schrik van zijn leven kreeg door vier van die halve zolen met brillen en snorkels op hun hoofd (wat inderdaad altijd niet het meest charmante is), zwom hij uiterst elegant met een paar staartzwiepers de grote blauwe diepte in… Prachtig!

Onze dag kon al niet meer kapot, ons belangrijkste biske hadden we gespot, dus alles wat er nog bij zou komen was bonus zullen we maar zeggen. En wat een bonus zou dat worden! Toen we bij de volgende plek aan kwamen zeilen werd ons bootje al meteen omringd door sting-rays, baracuda’s en nurse-sharks! De normale mens zou op zo’n moment toch echt zijn bedenkingen hebben over het ter water treden, maar in snorkelland ligt dat allemaal een beetje anders. Bij het zien van die haaien wisten wij dan ook niet hoe snel we die snorkel (met het spuug er nog in) op ons kupke moesten zetten en we de sprong in het diepe moesten wagen! Joehoe!! Rare jongens die romeinen (lees: snorkelaars)…

Maar ongelooflijk hoe vet dit was! Nicky draaide zich om en kwam tot zijn schrik oog in oog met een haai te staan die op een afstand van, pak ‘m beet, 50 cm zat! Tja, je kunt dat haaienfeest ook overdrijven, dus enige seconden had hij toch wel poep in zijn broek, maar nadat de haai om hem heen uitgecirkeld was en had besloten dat dit kostje toch niet geheel in zijn vetvrije dieet paste, zwom hij gelukkig verder. VET! Tijdens dit festijn hebben we nog twee keer een heuse eagle-ray gezien met een staart van wel twee meter, twee mega grote murene’s gespot en hebben we nog geknuffeld met een sting-ray (jaja, die enige echte Steve Irwin-ray)…

Ongelooflijk hoe vet deze dag was. Op naar huis, zeilend over de turkooise Caribische zee, aan de rumpunch en de nacho’s, heerlijk kletsend over de mega gave ervaring die we weer hebben beleefd in Belize deze keer… Wauw! 

Eenmaal aangekomen in Belize besloten we dat het weer eens tijd voor zon, zee en strand was. Dat was al weer zeker 2 weken geleden, dus het werd weer eens  tijd! Vlak voor de kust hier ligt een eiland, Caye Caulker genaamd. Dit eiland is hartstikke klein, bestaat geheel uit het ene hostel na het andere en overal kun je snorkel/duik-trips  boeken. Het ligt namelijk bij een van de mooiste en grootste riffen ter wereld en bij de wereldbekende Blue Hole. Een rif waar je oog in oog kan komen staan met tientallen soorten haaien, zeekoeien, (manta)roggen en schildpadden… Wauw.. Daar moeten wij zijn!!

Op het eilandje aangekomen voelt het ook meteen goed. De sfeer, het muziekje, de mensen die te lui zijn om te lopen en daarvoor golfkarretjes gebruiken…Op ons lijf geschreven!! We hebben een hostel uitgezocht die ook helemaal aan onze wensen voldoet… Goedkoop, de douches en wc’s zijn gedeeld waardoor je ’s ochtends iedereen met een prachtige coupe over het  gras ziet lopen op weg naar een verfrissende douche, we hebben een gedeelde keuken waar iedereen van mening is dat afdrogen voor mietjes is en alles lekker laat staan te drogen, een gedeelde tv-kamer waar we al menig filmpje hebben kunnen bekijken (ook een luxe na maanden zonder tv!) en overal hangen hangmatten en staan schommelstoelen…. En dat alles met Bob Marley op de achtergrond… Hier houden we het wel even uit!!

Ons dagje bestaat dan ook uit opstaan als het echt niet meer te houden is in de kamer (dat betekent rond 9 uur drijf je je bed uit ondanks de twee ventilators die op ons kupke gericht staan!), waarna we een heerlijk bakje cornflakes eten onder het genot van een nieuwsprogramma…. Om daarna onze kont omhoog te hijsen, een paar honderd meter te lopen en vervolgens aan het water neer te ploffen. Waar we dan heerlijk gaan liggen weken terwijl we zeesterren tellen, trompetvissen voorbij zien komen en gisteren zelfs een rog van een meter doorsnede ons pas kruiste! En als we dit niet meer uit houden, hijsen we onze kont weer omhoog, gaan wat eten in onze tv-kamer en om een uur of drie (als de zon minder sterk is) herhaalt het hele proces zich weer op nieuw…. Ppfff…., tja, je ziet wel, het gaat nog steeds  niet over rozen!

Omdat dit wel het nodige van ons vergt, hebben we dan ook maar besloten om morgen een zeil/snorkeltocht te gaan maken. Tja, anders wordt het ook zo’n sleur he?! Morgen om 10.00 uur vertrekken we op een zeiljacht, waar we twee uur op gaan varen naar het rif, waarna we zeekoeien, haaien, roggen en schildpadden gaan bezoeken… Eten doen we op de boot, waar zelfgebakken visjes gefileerd worden en voor onze neus worden gebakken. Waarna we die calorietjes er weer af gaan snorkelen en we de dag gaan eindigen met een heerlijke rumpunch terwijl de op ons zeilbootje de zonsondergang waarnemen….

Je snapt het, wij hebben wederom een prachtig plekje gevonden, iedere keer verbazen we onszelf hier ook weer over….Hoe mooi kan een wereld zijn….Ik denk dat we toch langzaam maar zeker wel een idee beginnen te krijgen…. Adembenemend…