We moeten nu dus alweer gedag zeggen tegen de rijke cultuur, zo ver weg van de westerse gewoonten en gebruiken, maar tegelijkertijd ook zo dichtbij en hiermee zo herkenbaar… We zullen ontzettend veel dingen gaan missen waar we in de laatste maanden zo aan gewend zijn geraakt!

Het prachtige en indrukwekkende Azie,

• waar de bus nooit vol is!
• waar 5 personen op 1 brommer de gewoonste zaak van de wereld is en waar alleen mietjes een helm dragen!
• waar toeristen minimaal 3x zoveel moeten betalen…
• waar “leaving in 10 minutes” betekend dat het nog wel 2 uurtjes duurt…
• waar de geur van de vrucht “Durian” niet kan worden ontweken…
• waar de imposante natuur nog altijd heerst…
• waar het leven zich voornamelijk op straat af speelt…
• waar je je nagerecht als voorgerecht kan verwachten en tegelijk eten al helemaal een utopie is…
• waar de goden het leven en de dagindeling bepalen…
• waar je voor 15 euro kan leven als een god…
• en waar de enige regel is dat er geen regels zijn…!

Maar natuurlijk ook het continent van de ongekende chaos en van het grote verschil tussen armoede en rijkdom…

Azie heeft, tegen onze eigen verwachting in, stiekem toch een plaatsje in ons hart veroverd. En bij het verlaten van al dit moois nemen we dan natuurlijk ook niet echt afscheid maar volstaat een “tot ziens….”

Ondanks de problemen met het buurthuukske is het ons wel gelukt om nog wat foto’s uit Vietnam en Laos online te zetten! Je kan ze hier en hier vinden

We hadden een ticket gekocht van Bangkok naar Siem Reap (waar het grootste religeuze tempelcomplex ter wereld “Ankor Wat” gevestigd is). Het eerste gedeelte van de reis, tot aan de grens met Cambodja, ging uitmuntend! Maar bij de grens begon de chaos. Bij de grens voelden wij ons totaal niet op ons gemak. Er hing een beetje een agressieve sfeer, ontzettend veel bedelaars en mensen die zich aan je opdrongen om iets te verkopen. En daarbij telde natuurlijk mee dat wij onze gehele huishouding bij ons hadden en natuurlijk ‘op scherp stonden’ m.b.t. diefstal van onze eigendommen. Maar na twee uur stonden we dan eindelijk aan de andere kant van de grens. Cambodja, Here We Come!

Na dit avontuur stond ons direct een tweede te wachten. Er werd ons namelijk medegedeeld dat we niet verder met de bus gingen maar met een pickup. Vrije geesten als wij zijn schonken we hier verder weinig aandacht aan, tot we in de gaten kregen dat ze (voor 24 man) ook werkelijk 1 pickup bedoelden! Allemaal achterin, op de 24 backpacks, gepropt en daar gingen we… Niet op ons gemak, maar we scheurden daar over de onverharde wegen bezaaid met kuilen! In eerste instantie was het nog hilariteit alom, maar na een half uur deed onze kont toch wel erg pijn. Kun je nagaan hoe dit na 2 uur voelde! En we hadden pas 45 km afgelegd, nog 105 te gaan… Aangezien ons verteld werd dat de weg verderop overstroomd was en het al donker werd, hebben wij hier besloten af te stappen en een nachtje in een dorpje te overnachten. Die luxe heb je dan met 9 maanden reizen. Mijn eerste indruk vanuit de grens werd er nog niet echt beter van…

De volgende dag zijn we alsnog vertrokken, met een pickup, alleen dan voor op de bank. De tocht was hilarisch. Over een plaatselijke tolweg naar Siem Reap! De weg was zo overstroomd dat onze voetjes in de wagen konden zwemmen en we om de haverklap vast kwamen te zitten! En daar kwam dan de tol kijken, want er stonden vrachtwagens klaar die ons er, tegen betaling, uit trokken! En kinderen die voor de auto uit renden om de minste slechte weg te wijzen. Soort van plaatselijk “Heitje voor een karwijtje” zeg maar! Deze rit was prachtig, alle kinderen speelden in het water, de mensen zwaaiden/lachten naar ons, in de wetenschap dat wat wij hier mee maakten voor ons niet echt de normale gang van zaken was! De eerste scheurtjes in mijn eerste indruk zijn gemaakt…

Ankor Wat en Ankor Thom waren ronduit prachtig. Op ons electrische scootertje door het complex, prachtige gebouwen met de meest mooie reliefen, allemaal handgemaakt. Epkes (aapjes) in de bomen, olifantjes om op te rijden, echte jungle die de gebouwen overwoekerde wat een machtig gevoel weer gaf en meest vriendelijke mensen onderweg die ons allemaal toe lachten en na zwaaiden. Heerlijk hier…..De scheurtjes worden ravijnen….

Daarna naar Phnom Phen en The Killing Fields. De stad zelf vonden wij verschrikkelijk. Ontzettend veel armoede nog, vele mensen die in de goot moeten slapen, jonge moeders met kinderen die geen dak boven hun hoofd hebben, altijd 5 kinderen om je heen die uit alle macht proberen om een hapje eten van jouw bord te bemachtigen en overal om je heen gehandicapte mensen die ledematen missen. Waarschijnlijk een restant van de oorlog waarbij de mijnen nu nog steeds ieder jaar slachtoffers eisen…

The Killing Fields en het Museum Tuol Sleng bevestigden ons gevoel over de overblijfselen van de oorlog. De meest verschrikkelijke dingen hebben we hier te horen en te zien gekregen. De manier waarop mensen elkaar tijdens deze oorlog (die pas in 1991 ten einde kwam) behandeld hebben is ronduit beestachtig te noemen. Huilen stond ons hier nader dan het lachen en dit alles leverde wel veel respect op voor de Cambodjanen zoals zij nu proberen deze ellende achter zich te laten en vol goede moed werken aan een betere toekomst.

Tijdens onze laatste dagen aan het strand hebben we onze eerste indruk dan ook nog eens onder de loep genomen en ik moet mijn eerste indruk herzien… Ik kan wel zeggen dat mijn eerste indruk van Cambodja niet geheel terecht is geweest. Als je verder kijkt dan de armoede, soms bij het eerste contact enige argwaan/angst voor toeristen en de soms wat agressieve manier van voorkomen van de mensen dan zie je dat dit een ongelooflijk mooi land is! Mensen werken hard om uit de ellende te raken, zijn ontzettend blij met jou als toerist en zijn trots dat jij hun land komt bezoeken. Ze zullen alles doen wat in hun macht ligt om je te helpen, hebben een prachtige cultuur en hebben het meest mooie natuurschoon om hen heen om dit alles nog te versterken. Kortom, een land wat in opkomst is en wil je de puurheid hiervan ontdekken, grijp je kans. Want over enkele jaren heeft de massa dit prachtige land vast en zeker ontdekt en dan is die puurheid van nu ver te zoeken!

Even een korte inleiding over Cambodja. Tussen 1975 – 1979 heeft de Rode Khmer flink huisgehouden. Dit wil zeggen dat zij de macht hebben gegrepen. Hun voornaamste doel was om het volk zo onwetend te krijgen, terug naar de prehistorie, waardoor zij alle macht konden behouden. Dit wil zeggen dat iedereen die er maar enigzins intellectueel uit zag, mensen met een bril / een intelligent uiterlijk / een eigen mening en iedereen die een opleiding had genoten werden uitgemoord. In totaal zijn hier ruim 2 miljoen mensen hier op gruwelijke wijze aan hun eind gekomen….

Voor deze gruwelijke gebeurtenis hebben ze een monument opgericht op de plek waar talloze massagraven gevonden zijn. Dat wordt The Killing Field genoemd. Ook hebben ze een museum gemaakt op de plek waar talloze mensen op een verschrikkelijke manier gevangen werden gehouden en werden gemarteld. Dat is het Tuol Sleng Museum. We wilden op deze beide locaties gaan kijken om een indruk op te doen van de geschiedenis van dit land.

Allereerst zijn we, wederom, over een overharde met kuilen bezaaide weg naar The Killing Fields gereden. Je zou toch denken dat dit één van de grootste trekpleister is van Phnom Penh en ze daarom de weg er naar toe zo soepel mogelijk willen laten verlopen voor de toeristen, maar goed daar denken ze hier anders over…. The Killing Field zelf was erg indrukwekkend. Ongelooflijk hoe veel lichamen daar begraven waren en hoeveel schedels er nu opgebaard liggen. We hadden ook een heel onbestendig gevoel toen we daar liepen. Overal waar je liep zag je ook nog botten en kledingstukken liggen wat het extra luguber maakte. En wat op ons erg veel indruk heeft gemaakt is dat je met je neus op de feiten wordt gedrukt over de manier waarop mensen elkaar kunnen behandelen en tijden als deze. Er stond bijvoorbeeld een prachtig mooie boom. Maar bij deze boom stond een bord waarop geschreven was waarvoor de boom in die tijd diende. Namelijk om kinderen tegen aan dood te slaan….. Verschrikkelijk….

Na deze indruk opgedaan te hebben zijn we doorgereden naar het museum. Dit was een oud schoolgebouw wat ze in die tijd om hebben gebouwd tot gevangenis. Wat ons meteen al op viel was het prikkeldraad dat rond het hele gebouw liep. Zag er heel angstaanjagend uit, en later hoorde we dat hierdoor mensen de mogelijkheid werd onthouden om uit het gebouw te springen en zelfmoord te plegen… In dit gebouw kregen we echt een brok in onze keel. Zoals jullie weten is dat voor mij niet heel moeilijk om te krijgen (ik huil al bij “Het spijt me”) maar wat we hier zagen / lazen en ervaarden ging alle menselijkheid te buiten. De gevangen zijn hier zo wreed behandeld dat ik snap waarom zelfmoord duidelijk een betere optie voor hen was geweest. Ze werden geterroriseerd door de bewakers, zaten in een cel van 0.8 bij twee, mochten zelfs niet plassen zonder toestemming en anders werden ze gemarteld tot ze bijna dood waren. En het ergste van dit alles is dat de bewakers kinderen waren die zo gebrainwashed waren dat ze genadeloos waren…

Na deze indrukwekkende middag besloten we om op ons gemak te gaan eten, waarbij we alle indrukken op ons in konden laten werken. We hadden zo’n zin in pizza, dus zochten een lekker restaurantje op aan de Mekong, waar we onder het genot van een pizza en een drankje bij konden komen. Ik bestelde een Pizza Hawai en Nicky een Happy Pizza. Waarna we de volgende vraag kregen: “Do you want a happy happy pizza sir?” “Yes, I want a happy pizza” “But sir, do you want a really happy pizza?? Weed?” Wij keken elkaar aan en moesten zo lachen!! Wat gebeurt ons nu? Zitten we hier aan de Mekong in Cambodja, in een écht restaurant, komen ze gewoon vragen of je Weed op je pizza wil!! Hilarisch! We hebben het maar netjes afgeslagen en hebben daarna maar genoten van onze niet zo’n Happy Pizza! (die trouwens overheerlijk smaakte)

De volgende dag zouden we weer vertrekken, want Phnom Penh heeft ons hartje niet gestolen. Hier was het overblijfsel van de oorlog nog duidelijk aanwezig. Ontzettend veel armoede, jonge vrouwen met kinderen die dakloos waren en in de goot probeerden te slapen, kinderen die rond jouw eten komen dringen met de hoop vandaag een hapje eten te kunnen bemachtigen en overal om ons heen mensen die ledematen waren verloren in de strijd. En zoals bij ons mensen met een handicap geholpen worden, is dat hier niet het geval. Handicap betekend niet kunnen werken, dus ook geen geld en dus ook geen eten. Overal om je heen zie je ellende, wat als gevolg had dat ik me continu schuldig voelde over het feit dat ik wel iets aan het drinken was, wel iets aan het eten was, ik vakantie had, ik een goed leven heb enz…. Dit greep ons heel erg aan…

De dag erna zijn we naar Sihanoukville (een plaatsje aan de kust) gereden. Hier hebben we heerlijk 5 nachten doorgebracht. Lekker een beetje geluierd, wat gezwommen, een scootertje gehuurd en naar een waterval in de buurt gereden. Deze waterval stond bijna niet in de Lonely Planet genoemd, waar was werkelijk prachtig! Eén van de mooiste tot nu toe, met allerlei verdiepingen waar je heerlijk van de ene naar de andere verdieping kon klauteren! En vandaag zijn we wezen snorkelen. Naar drie eilandjes voor de kust gevaren, prachtig groen en paars koraal gespot en de nodige viskes gezien. Heerlijk! En naast dit alles hebben we ook nog hele leuke mensen ontmoet hier, waaronder Guus (alias Ben) uit Mierlo (en als je dit leest Ben, dat biertje en foto’s kijken daar houden we je graag aan!) waar we gezellig een biertje mee hebben zitten drinken en onze ervaringen uit hebben gewisseld. Heerlijk dit reizen….

Klik hier *O*