Columns


Tja, daar zijn we dan…na 4,5 maand geleden samen op avontuur te zijn gegaan, kijken we nu (nog steeds samen gelukkig!) terug op vele avonturen en vele ervaringen. Deze week deelt namelijk onze reis precies in tweeen! We zijn nu precies op de helft…

Oudjaars kampvuurOnze reis bestaat eigenlijk alleen maar uit hoogtepunten…van de culturele happeningen in Cambodja, naar het rijden van de golven in Vietnam, een reis naar het verleden in Laos, de ontdekking van de paradijslijke stranden in Thailand, het intieme oudjaarsfeest met onze vrienden in Maleisie, de hereniging met onze voorvader de Orang Utang in Sumatra, de sensatie van de top van de wereld in Java tot aan het intense gevoel van saamhorigeheid tijdens het bezoek van onze ouders…

En na een klein dipje in Australie gingen de hoogtepunten gewoon weer verder vorige week hier in Nieuw Zeeland… Van de vrijheid van het hebben van een eigen wagen, naar de ontdekking van de smaragdgroene baaitjes die NZ te bieden heeft, de begroeting van de dolfijnen en zeehonden, de beklimming van de gletsjers, de machtige bergketens en nu precies op de helft van onze reis een bezoek aan het imposante fjord de Milford Sounds….

De weg er naartoe was de reis al waard! We vertrokken vroeg, omdat we een cruise door het fjord hadden geboekt om 9.30 uur ‘s ochtends (om de horden Japanners te ontlopen). De weg liep door een machtige bergketen, waardoor je na iedere bocht weer een kodakmomentje had! Wat zeg ik…, “na iedere bocht…, ik bedoel na iedere 50 meter!” Van prachtige glooiende groene bergen naar ruwe, met sneeuw bedekte, bergtoppen. De kracht die hier uit sprak was inmens. Onze tocht er naar toe was dan ook gevuld met “Wauw”commentaren!

Tijdens de cruise werd dit alleen maar erger. We verloren ons gehele inschattingsvermogen (voor zover ik dit ontwikkeld had..) op het gebied van afstand en grootte. Het fjord, met de daarbij behorende bergtoppen en rechtaflopende hellingen, zijn namelijk zo inmens groot dat de rest erbij in het niets valt! We kwamen langs een waterval die niet zo imposant groot leek, maar waarbij verteld werd dat deze 142m hoog was! En dat recht naar beneden! Ongelooflijk…. Van het ene wauw-moment in het andere, tot we samen (tijdens het maken van de 240 foto’s) geheel zwijgend alle ervaringen maar op ons af lieten komen…. Niet te omschrijven hoe machtig dit was…

En na deze ervaring, die zeker als een hoogtepunt omschreven kan worden, vonden wij het een mooi moment om naar het zuidelijkste puntje van Nieuw-Zeeland te rijden en hiermee ook naar het zuidelijkste puntje van onze reis. Precies op de helft van onze reis zijn we dan ook op het zuidelijkste punt aanbeland… Even slikken… Vanuit hier gaat het alleen nog richting het noorden -> op naar huis dus… En nu maar hopen dat de komende 4,5 maand even indrukwekkend en intens wordt, want de afgelopen maanden hebben ons meer gebracht dan verwacht…


Azie, het continent waarmee we onze reis begonnen en ook het continent waar we, op voorhand, het minste van verwachtten… En nu, al weer 4 maanden later, kijken we terug op de vele ervaringen die we opgedaan hebben in de landen van de eeuwige chaos en de eeuwige glimlach…

We moeten nu dus alweer gedag zeggen tegen de rijke cultuur, zo ver weg van de westerse gewoonten en gebruiken, maar tegelijkertijd ook zo dichtbij en hiermee zo herkenbaar… We zullen ontzettend veel dingen gaan missen waar we in de laatste maanden zo aan gewend zijn geraakt!

Het prachtige en indrukwekkende Azie,

  • waar de bus nooit vol is!
  • waar 5 personen op 1 brommer de gewoonste zaak van de wereld is en waar alleen mietjes een helm dragen!
  • waar toeristen minimaal 3x zoveel moeten betalen…
  • waar “leaving in 10 minutes” betekend dat het nog wel 2 uurtjes duurt…
  • waar de geur van de vrucht “Durian” niet kan worden ontweken…
  • waar de imposante natuur nog altijd heerst…
  • waar het leven zich voornamelijk op straat af speelt…
  • waar je je nagerecht als voorgerecht kan verwachten en tegelijk eten al helemaal een utopie is…
  • waar de goden het leven en de dagindeling bepalen…
  • waar je voor 15 euro kan leven als een god…
  • en waar de enige regel is dat er geen regels zijn…!

Maar natuurlijk ook het continent van de ongekende chaos en van het grote verschil tussen armoede en rijkdom…

Azie heeft, tegen onze eigen verwachting in, stiekem toch een plaatsje in ons hart veroverd. En bij het verlaten van al dit moois nemen we dan natuurlijk ook niet echt afscheid maar volstaat een “tot ziens….”


Nadat we van de Borobudur hebben genoten, zijn we doorgereisd naar Mount Bromo (vulkaan van 2300 meter hoog). Mount Bromo is namelijk 1 van de vulkanen die in de krater van een oude vulkaan is ontstaan. Die vroegere vulkaan is eens geexplodeerd en daar is een grote krater door ontstaat, waar je nu doorheen kunt lopen, naar de nog altijd actieve Mount Bromo toe… Wij zijn samen deze wandeling aangegaan. Een tocht van 1,5 uur lopen, maar de meest mooie wandeling door een imposant (maan)landschap.

Het doet ons een beetje aan alsof er een grote nucliaire explosie is geweest en al het leven is weggevaagd. En als we daar lopen, de mist nog wat zien hangen, de zwavel ruiken en in de hele krater geen enkel ander levend wezen te bekennen is, bekruipt ons het gevoel dat wij in een slechte James Bond-film spelen en de enige overlevenden van deze nucliaire ramp zijn… Het voelt heel onwerkelijk aan.

Het laatste stuk naar het topje van Mount Bromo is nog een stijle klim, maar we zijn zo benieuwd wat ons te wachten staat! Natuurlijk lopen we netjes naast elkaar, zodat we allebei tegelijk het wonder kunnen aanschouwen! Nog drie stappen, twee, een…. En dan…..kijken we gewoon recht in de ogen van het kwaad, Mount Doom (enige juiste benaming voor deze aanblik) Wij staan daar, twee boerkes uit Rooi, op de rand van een nog altijd actieve vulkaan en kijken recht het woeste gedeelte van het binnenste van de aarde in… De zwavelgeur slaat op je adem, je kunt de gele kleur van zwavel overal zien en vanuit een gat midden in de krater wordt (met bruut geweld) een enorme hoeveelheid gas de lucht in gespoten! Je hoort die kracht door het gieren van de lucht en je hoort het borrelen van hetgeen er zich onder onze aardkorst bevindt. En naast dit horen wij ons eigen hartjes ontzettend bonken! Want hoe imposant en hoe machtig is dit! Puur genieten, maar wel met bibberende beentjes hoor!

De volgende dag zijn we (tegen al onze principes in) voor dag en dauw opgestaan om vanuit een uitzichtpunt 12km verder de berg op de zonsopgang in de krater te bewonderen. Met een gehuurd jeepje (wat weer wel geheel volgens onze principes is) zijn we een berg aan de rand van de krater opgereden, tot aan het hoogste puntje. Daar hadden we een machtig uitzicht over dit maanlandschap. Zicht op 1 grote krater met daarin 3 andere vulkanen en in de verte nog een andere grote vulkaan erachter! En terwijl we daar stonden, waren we ook nog eens ooggetuigen van een kleine eruptie van die grote vulkaan in de verte! Daar kwamen gaswolken uit, precies zoals je ze op tv altijd ziet. Ongelooflijk dat wij dit alles mogen bewonderen…

Daar stonden we dan, met z’n tweetjes (en nog 30 anderen), gevoelsmatig op de maan…. Dan kijk je elkaar aan en krijg je die kriebels in je buik weer. Het gevoel dat je de hele wereld samen aan kunt! Maar toen we onze ogen van elkaar af wendden en samen dit kraterlandschap bewonderden, was dat gevoel snel verdwenen en het gevoel van nietigheid kwam hiervoor in de plaats… Dat wij toch echt niks voorstellen ten op zichte van deze woeste aarde…

Daar sta je dan en ik kan er niks aan doen, maar ik heb me moeten bedwingen (aangezien er nog 30 anderen stonden). Want met al dit machtigs om ons heen en het besef dat wij zo klein zijn, komt dan toch de drang naar boven om daar boven op die berg een hele slechte kopie van Leonardo Di Caprio in Titanic na te doen en daar op het topje van de berg te gaan staan met mijn armen wijd en vanuit het puntje van mijn tenen te roepen: “I’m on the top of the worlllddd!”


Volgende pagina »


icon_firefox - - Buurthuukske - Foto's - © 2003-2013 Nicky & Yvonne www.onzereizen.nl - icon_wordpress