Onze reis bestaat eigenlijk alleen maar uit hoogtepunten…van de culturele happeningen in Cambodja, naar het rijden van de golven in Vietnam, een reis naar het verleden in Laos, de ontdekking van de paradijslijke stranden in Thailand, het intieme oudjaarsfeest met onze vrienden in Maleisie, de hereniging met onze voorvader de Orang Utang in Sumatra, de sensatie van de top van de wereld in Java tot aan het intense gevoel van saamhorigeheid tijdens het bezoek van onze ouders…

En na een klein dipje in Australie gingen de hoogtepunten gewoon weer verder vorige week hier in Nieuw Zeeland… Van de vrijheid van het hebben van een eigen wagen, naar de ontdekking van de smaragdgroene baaitjes die NZ te bieden heeft, de begroeting van de dolfijnen en zeehonden, de beklimming van de gletsjers, de machtige bergketens en nu precies op de helft van onze reis een bezoek aan het imposante fjord de Milford Sounds….

De weg er naartoe was de reis al waard! We vertrokken vroeg, omdat we een cruise door het fjord hadden geboekt om 9.30 uur ‘s ochtends (om de horden Japanners te ontlopen). De weg liep door een machtige bergketen, waardoor je na iedere bocht weer een kodakmomentje had! Wat zeg ik…, “na iedere bocht…, ik bedoel na iedere 50 meter!” Van prachtige glooiende groene bergen naar ruwe, met sneeuw bedekte, bergtoppen. De kracht die hier uit sprak was inmens. Onze tocht er naar toe was dan ook gevuld met “Wauw”commentaren!

Tijdens de cruise werd dit alleen maar erger. We verloren ons gehele inschattingsvermogen (voor zover ik dit ontwikkeld had..) op het gebied van afstand en grootte. Het fjord, met de daarbij behorende bergtoppen en rechtaflopende hellingen, zijn namelijk zo inmens groot dat de rest erbij in het niets valt! We kwamen langs een waterval die niet zo imposant groot leek, maar waarbij verteld werd dat deze 142m hoog was! En dat recht naar beneden! Ongelooflijk…. Van het ene wauw-moment in het andere, tot we samen (tijdens het maken van de 240 foto’s) geheel zwijgend alle ervaringen maar op ons af lieten komen…. Niet te omschrijven hoe machtig dit was…

En na deze ervaring, die zeker als een hoogtepunt omschreven kan worden, vonden wij het een mooi moment om naar het zuidelijkste puntje van Nieuw-Zeeland te rijden en hiermee ook naar het zuidelijkste puntje van onze reis. Precies op de helft van onze reis zijn we dan ook op het zuidelijkste punt aanbeland… Even slikken… Vanuit hier gaat het alleen nog richting het noorden -> op naar huis dus… En nu maar hopen dat de komende 4,5 maand even indrukwekkend en intens wordt, want de afgelopen maanden hebben ons meer gebracht dan verwacht…

We moeten nu dus alweer gedag zeggen tegen de rijke cultuur, zo ver weg van de westerse gewoonten en gebruiken, maar tegelijkertijd ook zo dichtbij en hiermee zo herkenbaar… We zullen ontzettend veel dingen gaan missen waar we in de laatste maanden zo aan gewend zijn geraakt!

Het prachtige en indrukwekkende Azie,

• waar de bus nooit vol is!
• waar 5 personen op 1 brommer de gewoonste zaak van de wereld is en waar alleen mietjes een helm dragen!
• waar toeristen minimaal 3x zoveel moeten betalen…
• waar “leaving in 10 minutes” betekend dat het nog wel 2 uurtjes duurt…
• waar de geur van de vrucht “Durian” niet kan worden ontweken…
• waar de imposante natuur nog altijd heerst…
• waar het leven zich voornamelijk op straat af speelt…
• waar je je nagerecht als voorgerecht kan verwachten en tegelijk eten al helemaal een utopie is…
• waar de goden het leven en de dagindeling bepalen…
• waar je voor 15 euro kan leven als een god…
• en waar de enige regel is dat er geen regels zijn…!

Maar natuurlijk ook het continent van de ongekende chaos en van het grote verschil tussen armoede en rijkdom…

Azie heeft, tegen onze eigen verwachting in, stiekem toch een plaatsje in ons hart veroverd. En bij het verlaten van al dit moois nemen we dan natuurlijk ook niet echt afscheid maar volstaat een “tot ziens….”

Het doet ons een beetje aan alsof er een grote nucliaire explosie is geweest en al het leven is weggevaagd. En als we daar lopen, de mist nog wat zien hangen, de zwavel ruiken en in de hele krater geen enkel ander levend wezen te bekennen is, bekruipt ons het gevoel dat wij in een slechte James Bond-film spelen en de enige overlevenden van deze nucliaire ramp zijn… Het voelt heel onwerkelijk aan.

Het laatste stuk naar het topje van Mount Bromo is nog een stijle klim, maar we zijn zo benieuwd wat ons te wachten staat! Natuurlijk lopen we netjes naast elkaar, zodat we allebei tegelijk het wonder kunnen aanschouwen! Nog drie stappen, twee, een…. En dan…..kijken we gewoon recht in de ogen van het kwaad, Mount Doom (enige juiste benaming voor deze aanblik) Wij staan daar, twee boerkes uit Rooi, op de rand van een nog altijd actieve vulkaan en kijken recht het woeste gedeelte van het binnenste van de aarde in… De zwavelgeur slaat op je adem, je kunt de gele kleur van zwavel overal zien en vanuit een gat midden in de krater wordt (met bruut geweld) een enorme hoeveelheid gas de lucht in gespoten! Je hoort die kracht door het gieren van de lucht en je hoort het borrelen van hetgeen er zich onder onze aardkorst bevindt. En naast dit horen wij ons eigen hartjes ontzettend bonken! Want hoe imposant en hoe machtig is dit! Puur genieten, maar wel met bibberende beentjes hoor!

De volgende dag zijn we (tegen al onze principes in) voor dag en dauw opgestaan om vanuit een uitzichtpunt 12km verder de berg op de zonsopgang in de krater te bewonderen. Met een gehuurd jeepje (wat weer wel geheel volgens onze principes is) zijn we een berg aan de rand van de krater opgereden, tot aan het hoogste puntje. Daar hadden we een machtig uitzicht over dit maanlandschap. Zicht op 1 grote krater met daarin 3 andere vulkanen en in de verte nog een andere grote vulkaan erachter! En terwijl we daar stonden, waren we ook nog eens ooggetuigen van een kleine eruptie van die grote vulkaan in de verte! Daar kwamen gaswolken uit, precies zoals je ze op tv altijd ziet. Ongelooflijk dat wij dit alles mogen bewonderen…

Daar stonden we dan, met z’n tweetjes (en nog 30 anderen), gevoelsmatig op de maan…. Dan kijk je elkaar aan en krijg je die kriebels in je buik weer. Het gevoel dat je de hele wereld samen aan kunt! Maar toen we onze ogen van elkaar af wendden en samen dit kraterlandschap bewonderden, was dat gevoel snel verdwenen en het gevoel van nietigheid kwam hiervoor in de plaats… Dat wij toch echt niks voorstellen ten op zichte van deze woeste aarde…

Daar sta je dan en ik kan er niks aan doen, maar ik heb me moeten bedwingen (aangezien er nog 30 anderen stonden). Want met al dit machtigs om ons heen en het besef dat wij zo klein zijn, komt dan toch de drang naar boven om daar boven op die berg een hele slechte kopie van Leonardo Di Caprio in Titanic na te doen en daar op het topje van de berg te gaan staan met mijn armen wijd en vanuit het puntje van mijn tenen te roepen: “I’m on the top of the worlllddd!”

Daar aangekomen hebben we een skon optrekje uitgezocht (ongelooflijk sjiek zelfs voor ons doen, voor het luttele bedrag van 6,5 euro p.d.) Hier hadden we een leuke veranda met zitje (uitkijk op de rivier door een prachtige tuin), een soort van zitkamer binnen, een grote slaapkamer, een badkamer en (heel belangrijk) een apart bidgedeelte… Ongelooflijk dat ze het voor dit soort bedragen klaar kunnen spelen…

Diezelfde dag is Nicky nog even samen met een locale held een stukje het oerwoud in gelopen. Gewoon om even te proeven van de jungle…. Niks verwachtend, loopt ie ineens 3 Orang-Oetans tegen het lijf! Ongelooflijk dat deze wezens dus bijna gewoon tussen de mensen leven en niet eens heel diep in de jungle verborgen zijn! Hoe krom het ook klinkt, maar dit was eigenlijk wel een beetje een domper, aangezien we de eerste aanblik graag samen wilden beleven… Maar goed, luxeprobleempje eigenlijk he?!

Die zelfde avond werden we door een andere locale held van onze veranda weg geroepen, aangezien er 2 Orang-Oetans in de bomen boven ons restaurant zaten! Wauw! Daar hebben we samen dus wel even ontzettend van kunnen genieten. Het is echt heel bijzonder om deze machtige dieren door de bomen te zien slingeren alsof ze zo licht als een veertje zijn…

De dag erna zijn Nicky en ik samen naar een prachtige grot gelopen en hebben we gewoon wat rondgelopen. Ons een beetje voorbereid op de trekking die we de dag erna zouden doen… Toen zijn we namelijk om 7.00 uur opgestaan, ontbeten en daarna samen met twee gidsen de jungle in getrokken. En jawel, wederom waren wij zeer gelukkig, aangezien we binnen 1 uur lopen al een orang utang in de bomen zagen slingeren. Zelfs eentje met een kleintje erbij!! Zo schattig hoe die er uit ziet boven in de boomtoppen. En moeders was net bezig een college te geven aan de kleine hoe deze moest klauteren. Wat een prachtig schouwspel!

Niet veel later zagen we nog een White-handed-gibbon (epke), en een Thomas-leaf-monkey (nog een epke) en…als klap op de vuurpijl, kwam daar ineens een orang utang met kleintje op de buik naar ons toe!! Whhaaa! Kriebels in de buik, een beetje eng wel maar ook geweldig! Ze zat een paar meter voor ons in de boom… Ik een beetje achter Nicky gaan staan, want het zijn toch wel erg imposante dieren hoor! Wauw, wat een ervaring. Onze gezichtjes stonden op mega-gelukkig! Kon niet beter dachten wij…tot zij ineens begon te slingeren door de bomen en gewoon naast ons op de grond kwam zitten! Niet te geloven toch? Ze bleef ons telkens mooi aankijken, het kleintje begon een beetje rond te klauteren en wij stonden erbij en keken ernaar… Dit was echt de meest bijzondere ervaring ooit… Na een tijdje vond ze het weer mooi geweest, pakte het inmiddels echt rondklauterende kleintje (van 5 maanden oud!) op en vertrok, (na mij vanuit de boom op mijn arm te hebben gepoept!!) zo licht als een veertje, weer door de bomen het bos in. En wij bleven ziels gelukkig en geimponeerd achter…

Die zelfde dag hebben we in totaal 5 grote Orang-Oetans gezien en 6 kleintjes! Niet te geloven toch? Het was echt een bijzondere ervaring. De tocht zelf was best wel zwaar. In totaal hebben we ongeveer 5 uur gelopen, maar continu echt klauterend de berg op en af. Geen mooi geplaveid paadje en af en toe regende het ook goed waardoor het erg glad werd. Maar dit was zeer zeker 1 van de beste ervaringen ooit!

Normaliter gezien lopen wij altijd de fakkeloptocht in het altijd pittoreske Eindhoven mee en, om deze traditie in ere te houden, hebben wij een setje kaarsen aangeschaft en hebben we een uitzichtplek in het woud bezocht. Hier konden we genieten van de oorverdovende stilte van het woud, hebben we verschillende herten en wilde varkens kunnen spotten en hebben we gewacht tot de duisternis zijn intrede maakte… Toen hebben we, heel romantisch, samen 2 kaarsjes aangestoken en hebben we elkaar even diep in de ogen gekeken… (“even” was in dit geval letterlijk, want na 1 minuut kwam er ineens een vleermuis ons om de oren gevlogen die ons romantische moment verstoorde!) Maar de kerstgedachte was toen al verzonden…

Na op eerste kerstdag een kerstontbijtje te hebben genuttigd met onze gezellig buren, zijn we weer vertrokken naar Kuala Lumpur. Zij kwamen op de 28ste aan, maar natuurlijk wilden wij het lot niet tarten en zorgden wij ervoor dat we de 26ste al paraat waren! Na even precies uitgezocht te hebben waar we naartoe moesten, hoe op het vliegveld te komen en hiervoor meteen kaartjes te hebben gekocht en vooral zo min mogelijk om ons heen te hebben gekeken om de plezier daarna niet te bederven waren wij er klaar voor. Wat ons betreft konden ze komen!!

Aangezien Jorge en Renee om 6.55 uur aan zouden komen, ging om 4.15 uur in de nacht de wekker (die eigenlijk loos was aangezien Klaas Vaak toch niet echt langs was gekomen die nacht) en waren wij natuurlijk om 5.45 uur al op het vliegveld paraat… Even snel ontbeten en daar stonden we. Allebei kriebels in de buik. “Zouden ze er al bijna zijn?”, “Ja ze zijn geland”, “Zijn dat Nederlanders/vluchtgenoten?”, “Zie jij ze al?”"Vind jij het ook zo spannend?” Hoe zenuwslopend!

“Ja, ik zie ze!!” “Joehoe!!!” “Krulluh!!” “Sneetje!!” Hilarisch om hun gezichten weer te zien naar zo’n lange tijd! Je snapt het wel, hilariteit alom. Ze waren ontzettend enthousiast, helemaal brak en vooral ook klaar voor de reis! De loze weetjes werden snel weer besproken door de mannen, de gezellige vrouwenklets was ook weer paraat en, na bijgekomen te zijn van de cultuurshock is het binnen no-time weer als vanouds.
Samen hebben we Kuala Lumpur ontdekt, lekker rondgestruind, moskeen/tempels bezocht, bij eetstalletjes gegeten, natuurlijk gebruik gemaakt van wat kodakmomentjes bij de Petronastowers, little India bezocht en natuurlijk over echte Aziatische markten gelopen waar wij een echte attractie waren!

Heerlijk om weer mensen van het thuisfront te zien en verhalen uit de oude doos op te halen. En ‘s avonds verwonderen Nicky en ik ons erover hoe snel het weer als vanouds voelt. Na 1 dag voelt het alweer helemaal normaal, alsof zij/wij nooit weg zijn geweest en merken we dat er (buiten de locatie) ook echt niks veranderd is…!

Aangezien we hier toch eerlijk toe moeten geven dat “vers eten” toch wat beter smaakt, besloten wij een kookcursus te gaan volgen bij de Pad-Thai-Cookery School in Chiang Mai. Hier konden we wat aan dat ‘fingerspitzengefuhl’ werken, zodat we straks alle sceptici thuis kunnen verrassen met onze Thaise kookkunsten.

We hadden er super veel zin in en onze cheffin was ook reuze enthousiast! Eerst een ronde over de markt waar we uitleg kregen over alle verse ingredienten (was niet verkeerd voor ons, aangezien ons groenten-vocabulaire niet veel verder reikte dan boontjes, wortel en bloemkool), om daarna alles te gaan gebruiken in de daarvoor opgestelde keuken.

We begonnen met het (in restaurants althans) goddelijk lekkere Pad Thai (een noodlegerecht met allerlei groenten, ei, olie en pindakruimels). eerst werd alles uitgelegd, daarna nog een keertje voorgedaan en toen mochten we zelf aan de slag. Een beetje zenuwachtig stonden we naast elkaar aan het fornuisje. Tja, je wilt natuurlijk niet de eerste van de groep zijn die alles finaal aan laat branden! En aangezien die kans bij ons duidelijk aanwezig was……. Maar nee hoor, net als bij de rest ging het prima en konden wij onszelf, vol trots, een echt Thais gerecht voorschotelen. En, eerlijk is eerlijk, deze deed zeker niet onder voor die uit de restaurants!

Na dit eerste succes konden wij niet wachten op het volgende gerecht! We maakten nog overheerlijke “Sweet & Sour Vegetables”, Garnalen in Kokosmelksoep, leerden groentenbloemen snijden, banaan in kososnotenmelk (Mjummie) en als klap op de vuurpijl nog ons lievelingsgerecht “Stir-fried Chicken with Cashewnuts”! Dit is een soort van Kip Siam (Knorr Wereldgerechten), alleen dan zoals ze hier zeggen Same Same but different!

Maar ons lievelingsgerecht had nog wel wat voeten in de aarde. Allereerst was het natuurlijk al een hele opgave om niet al die cashewnootjes al opgesnoept te hebben voor we begonnen! En daarna kwam de hindernis van flamberen nog… Oke, eerste hindernis met moeite behaald, maar nu de tweede nog. Alles werd eerst voorgedaan (jezus wat een vlam!) en toen mochten wij…… Ik offerde mezelf wel op om met groep twee mee te doen… (Tja, moet toch iemand foto’s maken?!) Maar Nicky vond het allemaal schitterend! Nadat ik nog 3x “Pas op he” had gezegd, was het dan zo ver……..

“Iedereen het vuur hoog, weg van het fornuis omstanders, pan bij het einde van de steel pakken en schuin op het vuur…… 3, 2, 1…….” PWOEFFFF!!!……….. Joehoe!!! Gelukt!! Geen verschroeide wenkbrouwen en, wonder boven wonder, smaakte ons lievelingsgerecht echt goddelijk! Twee Thaise Lonnie’s zijn geboren!