Joehoe!!! We hebben ze gezien, onze neefjes uit de jungle! Ongelooflijk!! Zoals jullie dus begrijpen zijn we in Sumatra aangekomen, direct doorgereden naar Bukit Lawang, waar er nog 100.000 km2 oerwoud is. En daar leven ze nog steeds, deze prachtige wezens, samen met tijgers/neushoorns/olifanten en heel veel andere epkes!

Daar aangekomen hebben we een skon optrekje uitgezocht (ongelooflijk sjiek zelfs voor ons doen, voor het luttele bedrag van 6,5 euro p.d.) Hier hadden we een leuke veranda met zitje (uitkijk op de rivier door een prachtige tuin), een soort van zitkamer binnen, een grote slaapkamer, een badkamer en (heel belangrijk) een apart bidgedeelte… Ongelooflijk dat ze het voor dit soort bedragen klaar kunnen spelen…

Diezelfde dag is Nicky nog even samen met een locale held een stukje het oerwoud in gelopen. Gewoon om even te proeven van de jungle…. Niks verwachtend, loopt ie ineens 3 Orang-Oetans tegen het lijf! Ongelooflijk dat deze wezens dus bijna gewoon tussen de mensen leven en niet eens heel diep in de jungle verborgen zijn! Hoe krom het ook klinkt, maar dit was eigenlijk wel een beetje een domper, aangezien we de eerste aanblik graag samen wilden beleven… Maar goed, luxeprobleempje eigenlijk he?!

Die zelfde avond werden we door een andere locale held van onze veranda weg geroepen, aangezien er 2 Orang-Oetans in de bomen boven ons restaurant zaten! Wauw! Daar hebben we samen dus wel even ontzettend van kunnen genieten. Het is echt heel bijzonder om deze machtige dieren door de bomen te zien slingeren alsof ze zo licht als een veertje zijn…

De dag erna zijn Nicky en ik samen naar een prachtige grot gelopen en hebben we gewoon wat rondgelopen. Ons een beetje voorbereid op de trekking die we de dag erna zouden doen… Toen zijn we namelijk om 7.00 uur opgestaan, ontbeten en daarna samen met twee gidsen de jungle in getrokken. En jawel, wederom waren wij zeer gelukkig, aangezien we binnen 1 uur lopen al een orang utang in de bomen zagen slingeren. Zelfs eentje met een kleintje erbij!! Zo schattig hoe die er uit ziet boven in de boomtoppen. En moeders was net bezig een college te geven aan de kleine hoe deze moest klauteren. Wat een prachtig schouwspel!

Niet veel later zagen we nog een White-handed-gibbon (epke), en een Thomas-leaf-monkey (nog een epke) en…als klap op de vuurpijl, kwam daar ineens een orang utang met kleintje op de buik naar ons toe!! Whhaaa! Kriebels in de buik, een beetje eng wel maar ook geweldig! Ze zat een paar meter voor ons in de boom… Ik een beetje achter Nicky gaan staan, want het zijn toch wel erg imposante dieren hoor! Wauw, wat een ervaring. Onze gezichtjes stonden op mega-gelukkig! Kon niet beter dachten wij…tot zij ineens begon te slingeren door de bomen en gewoon naast ons op de grond kwam zitten! Niet te geloven toch? Ze bleef ons telkens mooi aankijken, het kleintje begon een beetje rond te klauteren en wij stonden erbij en keken ernaar… Dit was echt de meest bijzondere ervaring ooit… Na een tijdje vond ze het weer mooi geweest, pakte het inmiddels echt rondklauterende kleintje (van 5 maanden oud!) op en vertrok, (na mij vanuit de boom op mijn arm te hebben gepoept!!) zo licht als een veertje, weer door de bomen het bos in. En wij bleven ziels gelukkig en geimponeerd achter…

Die zelfde dag hebben we in totaal 5 grote Orang-Oetans gezien en 6 kleintjes! Niet te geloven toch? Het was echt een bijzondere ervaring. De tocht zelf was best wel zwaar. In totaal hebben we ongeveer 5 uur gelopen, maar continu echt klauterend de berg op en af. Geen mooi geplaveid paadje en af en toe regende het ook goed waardoor het erg glad werd. Maar dit was zeer zeker 1 van de beste ervaringen ooit!

Nadat we besloten hadden dat we (voor we onze vrienden konden verwelkomen in Kuala Lumpur) nog tijd over hadden om de kerst door te brengen met “epkes” in Taman negara, Maleisie, hebben we spreekwoordelijk gezegd de daad bij het woord gevoegd. We hebben een idyllisch hutje in de Park Lodge gevonden en hebben ons daar opgemaakt voor Kerst…

Normaliter gezien lopen wij altijd de fakkeloptocht in het altijd pittoreske Eindhoven mee en, om deze traditie in ere te houden, hebben wij een setje kaarsen aangeschaft en hebben we een uitzichtplek in het woud bezocht. Hier konden we genieten van de oorverdovende stilte van het woud, hebben we verschillende herten en wilde varkens kunnen spotten en hebben we gewacht tot de duisternis zijn intrede maakte… Toen hebben we, heel romantisch, samen 2 kaarsjes aangestoken en hebben we elkaar even diep in de ogen gekeken… (“even” was in dit geval letterlijk, want na 1 minuut kwam er ineens een vleermuis ons om de oren gevlogen die ons romantische moment verstoorde!) Maar de kerstgedachte was toen al verzonden…

Na op eerste kerstdag een kerstontbijtje te hebben genuttigd met onze gezellig buren, zijn we weer vertrokken naar Kuala Lumpur. Zij kwamen op de 28ste aan, maar natuurlijk wilden wij het lot niet tarten en zorgden wij ervoor dat we de 26ste al paraat waren! Na even precies uitgezocht te hebben waar we naartoe moesten, hoe op het vliegveld te komen en hiervoor meteen kaartjes te hebben gekocht en vooral zo min mogelijk om ons heen te hebben gekeken om de plezier daarna niet te bederven waren wij er klaar voor. Wat ons betreft konden ze komen!!

Aangezien Jorge en Renee om 6.55 uur aan zouden komen, ging om 4.15 uur in de nacht de wekker (die eigenlijk loos was aangezien Klaas Vaak toch niet echt langs was gekomen die nacht) en waren wij natuurlijk om 5.45 uur al op het vliegveld paraat… Even snel ontbeten en daar stonden we. Allebei kriebels in de buik. “Zouden ze er al bijna zijn?”, “Ja ze zijn geland”, “Zijn dat Nederlanders/vluchtgenoten?”, “Zie jij ze al?”"Vind jij het ook zo spannend?” Hoe zenuwslopend!

“Ja, ik zie ze!!” “Joehoe!!!” “Krulluh!!” “Sneetje!!” Hilarisch om hun gezichten weer te zien naar zo’n lange tijd! Je snapt het wel, hilariteit alom. Ze waren ontzettend enthousiast, helemaal brak en vooral ook klaar voor de reis! De loze weetjes werden snel weer besproken door de mannen, de gezellige vrouwenklets was ook weer paraat en, na bijgekomen te zijn van de cultuurshock is het binnen no-time weer als vanouds.
Samen hebben we Kuala Lumpur ontdekt, lekker rondgestruind, moskeen/tempels bezocht, bij eetstalletjes gegeten, natuurlijk gebruik gemaakt van wat kodakmomentjes bij de Petronastowers, little India bezocht en natuurlijk over echte Aziatische markten gelopen waar wij een echte attractie waren!

Heerlijk om weer mensen van het thuisfront te zien en verhalen uit de oude doos op te halen. En ‘s avonds verwonderen Nicky en ik ons erover hoe snel het weer als vanouds voelt. Na 1 dag voelt het alweer helemaal normaal, alsof zij/wij nooit weg zijn geweest en merken we dat er (buiten de locatie) ook echt niks veranderd is…!

Je kent ze wel, van die mensen die onder de categorie “Fastfood-eters” vallen. Neej, geen magnetronmaaltijden, maar een zak groenten, spaghetti en saus uit een pakje vinden ze schitterend! En binnen deze categorie heb je er ook nog mensen bij zonder enig ‘fingerspitzengefuhl’. Het water voor dat zakje sauspoeder moeten ze zelfs nog met de maatbeker afmeten!! Nouw, tot voor kort behoorden wij ook tot die categorie! Maar dat behoort tot de verleden tijd, want daar is verandering in gekomen!

Aangezien we hier toch eerlijk toe moeten geven dat “vers eten” toch wat beter smaakt, besloten wij een kookcursus te gaan volgen bij de Pad-Thai-Cookery School in Chiang Mai. Hier konden we wat aan dat ‘fingerspitzengefuhl’ werken, zodat we straks alle sceptici thuis kunnen verrassen met onze Thaise kookkunsten.

We hadden er super veel zin in en onze cheffin was ook reuze enthousiast! Eerst een ronde over de markt waar we uitleg kregen over alle verse ingredienten (was niet verkeerd voor ons, aangezien ons groenten-vocabulaire niet veel verder reikte dan boontjes, wortel en bloemkool), om daarna alles te gaan gebruiken in de daarvoor opgestelde keuken.

We begonnen met het (in restaurants althans) goddelijk lekkere Pad Thai (een noodlegerecht met allerlei groenten, ei, olie en pindakruimels). eerst werd alles uitgelegd, daarna nog een keertje voorgedaan en toen mochten we zelf aan de slag. Een beetje zenuwachtig stonden we naast elkaar aan het fornuisje. Tja, je wilt natuurlijk niet de eerste van de groep zijn die alles finaal aan laat branden! En aangezien die kans bij ons duidelijk aanwezig was……. Maar nee hoor, net als bij de rest ging het prima en konden wij onszelf, vol trots, een echt Thais gerecht voorschotelen. En, eerlijk is eerlijk, deze deed zeker niet onder voor die uit de restaurants!

Na dit eerste succes konden wij niet wachten op het volgende gerecht! We maakten nog overheerlijke “Sweet & Sour Vegetables”, Garnalen in Kokosmelksoep, leerden groentenbloemen snijden, banaan in kososnotenmelk (Mjummie) en als klap op de vuurpijl nog ons lievelingsgerecht “Stir-fried Chicken with Cashewnuts”! Dit is een soort van Kip Siam (Knorr Wereldgerechten), alleen dan zoals ze hier zeggen Same Same but different!

Maar ons lievelingsgerecht had nog wel wat voeten in de aarde. Allereerst was het natuurlijk al een hele opgave om niet al die cashewnootjes al opgesnoept te hebben voor we begonnen! En daarna kwam de hindernis van flamberen nog… Oke, eerste hindernis met moeite behaald, maar nu de tweede nog. Alles werd eerst voorgedaan (jezus wat een vlam!) en toen mochten wij…… Ik offerde mezelf wel op om met groep twee mee te doen… (Tja, moet toch iemand foto’s maken?!) Maar Nicky vond het allemaal schitterend! Nadat ik nog 3x “Pas op he” had gezegd, was het dan zo ver……..

“Iedereen het vuur hoog, weg van het fornuis omstanders, pan bij het einde van de steel pakken en schuin op het vuur…… 3, 2, 1…….” PWOEFFFF!!!……….. Joehoe!!! Gelukt!! Geen verschroeide wenkbrouwen en, wonder boven wonder, smaakte ons lievelingsgerecht echt goddelijk! Twee Thaise Lonnie’s zijn geboren!