Muong Ngoy, dat wordt onze bestemming. Een klein dorpje in het Noorden van Laos, zogezegd een beetje “Off the beaten track”. De meeste reizigers slaan dat deel van het noorden namelijk over, waardoor wij hopen hier nog een beetje een traditionele sfeer te kunnen proeven.

Er ligt geen weg naar dit dorpje toe, dus rijden we eerst naar Nong Kiauw om daar een boot te pakken naar Muong Ngoy (en dan zeggen ze dat Nederlands moeilijk is?!) We komen op een klein, houten bootje te zitten, waar voor Nederlandse begrippen, ongeveer 10 mensen in konden. De begrippen in Laos zijn helaas iets anders en onder het motto “The Boat/bus is never full” werden we dan ook met 21 man in het bootje gepropt! Heerlijk comfortabel die houten plankjes!! Dat wordt een lang uur….

Mong Noi ziet er meteen gezellig uit. Kleine houten hutjes staan langs de rivierkant, aan de oever liggen verschillende kleine houten bootjes en in het water staan mensen netten uit te gooien voor het vissen. En dit alles met een zonnetje en bergen op de achtergrond… Mwa, nie slecht dachten wij zo….

We hebben al snel een klein guesthouse gevonden met een grote veranda met hangmatten!!!! En we kijken uit over de mainstreet… Heb je al een beeld hoe die er uit ziet..? Nouw, dat is het dus niet! Haha. Natuurlijk is de weg niet geasfalteerd (zandpad welgenaamd), staan er kleine houten huisjes langs de kant, lopen er overal kippen/honden/katten en eenden over straat, is er geen verkeer, hoor je zachtjes het gebrom van de generator, zit iedereen langs de weg op hun hurken te kijken naar wie er voorbij komt, doen mensen hun was met de hand langs de weg, lopen overal kleine kinderen spelletjes te doen en lopen overal puppies, kittens en kuikentjes hun wereld te verkennen… Hoe traditioneel wilden wij het hebben….We komen tot de conclusie dat dit moet zijn zoals ze vroeger geleefd hebben in Nederland. Geen stroom, geen tv, geen warm water, geen wasmachine, geen gasfornuis maar houten vuurtjes, oftewel geen luxe in het algemeen. Onze omaatjes zullen dit wel herkenbaar vinden…

‘s Avonds gaan we lekker wat eten in een klein restaurantje (waar het eten trouwens goddelijk lekker was) en tja, wat dan?? Normaal slenteren we wat over de markt, pak je een terrasje, of ga je lekker op bed tv kijken… Weinig kans hier, want hier is niets van dit alles. Tja, dus gaan we terug naar ons guesthouse, op naar de veranda. Het koelt af, dus liggen er dekentjes klaar. Op de veranda maken we kennis met de andere logeetjes. Voorzichtig aan wordt het eerste contact gelegd. We stellen ons voor, gaan er een beetje bij zitten (nog tamelijk onzeker), maar al snel wordt het contact makkelijker en gaan er van allerlei kamers deuren open en komen mensen erbij zitten. Kopjes thee, bier Lao en een sigaretje erbij en al snel is het gezellige sfeertje te proeven… En tja, waar Nederlanders en Duitsers bij elkaar zijn, komt de voetbalstrijd natuurlijk op tafel! Er worden van alle kanten moppen over die stomme Duitsers/Nederlanders uitgewisseld! Hilariteit alom!!

Na verloop van tijd is de generator uitgevallen, liggen we gezellig met 9 man onder dekentjes op de veranda, met alleen het gloeien van de sigaret, en zoetjes aan wordt het praten minder….tot het uiteindelijk helemaal stil is en niemand meer iets zegt… Wat voelt dat goed… En zwijgend liggen we daar, met 9 onbekenden, te genieten van de machtige sterrenhemel en de oorverdovende stilte van het oerwoud achter ons…. Misschien, heel misschien, hebben die oudjes van nu wel gelijk en waren “The Oldies” helemaal zo slecht nog niet….

Daar zitten we dan, in Vietnam, ongeveer 12.000 km van ons huisje in het altijd pitoreske Eindhoven vandaan. In een land wat totaal verschilt van die van ons! Je hoeft geen intellectueel te zijn om overal om je heen de verschillen met het altijd schone Nederland op te pikken!

Om te beginnen is het uiterlijk van mensen al totaal anders. Mensen hier hebben natuurlijk een wat bruinere huidskleur, maar doen er alles aan om wit te blijven. Het aantrekken van handschoenen tot aan de oksel, lange broeken, petjes en mondkapjes zijn hier dan ook een dagelijks ritueel! (en dat met 34 graden..) Bruine huid betekent dat je op het land in de zon werkt, dan ben je een boer. En een witte huid geeft aanzien, want dan werk je op kantoor en dat is natuurlijk sjiek!

Betekent het stoplicht op rood in Nederland stoppen, hier betekent rood stoppen als je zin hebt! Maar 9 van de 10 keer trekt men zich daar niks van aan! Krijg je in Nederland een bon als je teveel toetert, hier moet je minstens eens per 10 seconden op dat ding gedrukt hebben anders val je buiten de boot!

Zeuren studenten in Nederland als ze een kamer van 3 bij 3 hebben, hier wonen vele gezinnen in een huis van 4 bij 4! Met 1 bed voor 4 personen en een klein tafeltje..That’s it! Zeuren wij in Nederland als we in de bus/trein een beetje tegen elkaar gedrukt staan en/of niet kunnen zitten, hier draaien ze hun hand niet om voor 27 mensen in 1 pickup! Beginnen wij al te bellen als de bus 5 minuten te laat is, hier is een uur wachten standaard! Proberen wij in Nederland met zo weinig mensen (minder kosten) zoveel mogelijk arbeid te verrichten, hier heb je werkelijk voor ieder karweitje een eigen mannetje! Bijvoorbeeld: 1 persoon wijst je de weg naar de kassa, een ander persoon int het geld, waarna een derde persoon 2 meter verder je kaartje afscheurd en weer een ander 2 meter verder de slagboom opent! Hilarisch!

Maar ondanks deze verschillen, is het geweldig om te zien dat wij toch zo veel op elkaar lijken! Weet je nog hoe je als klein kind helemaal op kon gaan in je eigen fantasie? Dat je uren kon spenderen aan klauteren, glijen op de glijbanen, knikkerbanen maken, verdwalen in een maisveld enz? Dat is precies wat wij hier overal om ons heen zien gebeuren! Kinderen die een boomstronk over de sloot hebben gevonden, ontdekt hebben dat je daar op kunt klimmen en er dan vanaf kunt springen! Hup, kleertjes uit, klimmen en vol overgave met z’n tweetjes dat water in! En daarna: “Hup, nog een keertje!!”

In Dalat zaten wij in een cafeetje. Op een gegeven moment kwamen er twee meisje van een jaar of 16 binnen. Weten de mannen onder ons nog hoe zij reageerden vroeger in hun puberteit? Altijd strijd over wie de aandacht van de meisjes zou krijgen? Hier precies hetzelfde. De twee obertjes deden stiekem achter de rug van de meisje het “steen, schaar of papier”-spelletje en de winnaar mocht, met een stoer gezicht, de meisjes bedienen. De ander droop dan ook met een lang gezicht af…

En weet je nog, hoe je je als kind vroeger voelde als sinterklaas langs kwam? Dat nerveuze gevoel? Een beetje spannend, maar toch ook fijn? Je wilde hem wel iets vragen, kwam al giebelend dichterbij maar hem echt aanspreken was toch te eng? Maar als je merkte dat hij jou op had gemerkt dan kon je dat zo intens waarderen. Dat is precies zoals er hier op ons wordt gereageerd! Bij zowel jong als oud zien wij die fonkeling in hun ogen als wij naar hen zwaaien, zien we de grimassen op hun gezicht groeien als wij voorbij komen en wachten wij telkens netjes tot het giebelende meisje eindelijk die vraag heeft gesteld die ze zo graag wilde…. Heerlijk die pure emoties hier! Zo hartverwarmend!

12.000 km van huis, zoveel verschillen en toch ook zo ontzettend veel overeenkomsten….

Na een korte indruk van Thailand opgedaan te hebben, zijn we verder getrokken naar Cambodja. Vaak is je eerste indruk veelzeggend en, vooral ik, ga ook vaak op mijn eerste indruk af. En, met uitzondering van mijn eerste indruk als het op richtingsgevoel aan komt, kan ik ook wel zeggen dat de ervaring mij geleerd heeft dat mijn eerste indruk vaak ook wel juist is. Helaas was mijn eerste indruk van Cambodja niet geheel positief.

We hadden een ticket gekocht van Bangkok naar Siem Reap (waar het grootste religeuze tempelcomplex ter wereld “Ankor Wat” gevestigd is). Het eerste gedeelte van de reis, tot aan de grens met Cambodja, ging uitmuntend! Maar bij de grens begon de chaos. Bij de grens voelden wij ons totaal niet op ons gemak. Er hing een beetje een agressieve sfeer, ontzettend veel bedelaars en mensen die zich aan je opdrongen om iets te verkopen. En daarbij telde natuurlijk mee dat wij onze gehele huishouding bij ons hadden en natuurlijk ‘op scherp stonden’ m.b.t. diefstal van onze eigendommen. Maar na twee uur stonden we dan eindelijk aan de andere kant van de grens. Cambodja, Here We Come!

Na dit avontuur stond ons direct een tweede te wachten. Er werd ons namelijk medegedeeld dat we niet verder met de bus gingen maar met een pickup. Vrije geesten als wij zijn schonken we hier verder weinig aandacht aan, tot we in de gaten kregen dat ze (voor 24 man) ook werkelijk 1 pickup bedoelden! Allemaal achterin, op de 24 backpacks, gepropt en daar gingen we… Niet op ons gemak, maar we scheurden daar over de onverharde wegen bezaaid met kuilen! In eerste instantie was het nog hilariteit alom, maar na een half uur deed onze kont toch wel erg pijn. Kun je nagaan hoe dit na 2 uur voelde! En we hadden pas 45 km afgelegd, nog 105 te gaan… Aangezien ons verteld werd dat de weg verderop overstroomd was en het al donker werd, hebben wij hier besloten af te stappen en een nachtje in een dorpje te overnachten. Die luxe heb je dan met 9 maanden reizen. Mijn eerste indruk vanuit de grens werd er nog niet echt beter van…

De volgende dag zijn we alsnog vertrokken, met een pickup, alleen dan voor op de bank. De tocht was hilarisch. Over een plaatselijke tolweg naar Siem Reap! De weg was zo overstroomd dat onze voetjes in de wagen konden zwemmen en we om de haverklap vast kwamen te zitten! En daar kwam dan de tol kijken, want er stonden vrachtwagens klaar die ons er, tegen betaling, uit trokken! En kinderen die voor de auto uit renden om de minste slechte weg te wijzen. Soort van plaatselijk “Heitje voor een karwijtje” zeg maar! Deze rit was prachtig, alle kinderen speelden in het water, de mensen zwaaiden/lachten naar ons, in de wetenschap dat wat wij hier mee maakten voor ons niet echt de normale gang van zaken was! De eerste scheurtjes in mijn eerste indruk zijn gemaakt…

Ankor Wat en Ankor Thom waren ronduit prachtig. Op ons electrische scootertje door het complex, prachtige gebouwen met de meest mooie reliefen, allemaal handgemaakt. Epkes (aapjes) in de bomen, olifantjes om op te rijden, echte jungle die de gebouwen overwoekerde wat een machtig gevoel weer gaf en meest vriendelijke mensen onderweg die ons allemaal toe lachten en na zwaaiden. Heerlijk hier…..De scheurtjes worden ravijnen….

Daarna naar Phnom Phen en The Killing Fields. De stad zelf vonden wij verschrikkelijk. Ontzettend veel armoede nog, vele mensen die in de goot moeten slapen, jonge moeders met kinderen die geen dak boven hun hoofd hebben, altijd 5 kinderen om je heen die uit alle macht proberen om een hapje eten van jouw bord te bemachtigen en overal om je heen gehandicapte mensen die ledematen missen. Waarschijnlijk een restant van de oorlog waarbij de mijnen nu nog steeds ieder jaar slachtoffers eisen…

The Killing Fields en het Museum Tuol Sleng bevestigden ons gevoel over de overblijfselen van de oorlog. De meest verschrikkelijke dingen hebben we hier te horen en te zien gekregen. De manier waarop mensen elkaar tijdens deze oorlog (die pas in 1991 ten einde kwam) behandeld hebben is ronduit beestachtig te noemen. Huilen stond ons hier nader dan het lachen en dit alles leverde wel veel respect op voor de Cambodjanen zoals zij nu proberen deze ellende achter zich te laten en vol goede moed werken aan een betere toekomst.

Tijdens onze laatste dagen aan het strand hebben we onze eerste indruk dan ook nog eens onder de loep genomen en ik moet mijn eerste indruk herzien… Ik kan wel zeggen dat mijn eerste indruk van Cambodja niet geheel terecht is geweest. Als je verder kijkt dan de armoede, soms bij het eerste contact enige argwaan/angst voor toeristen en de soms wat agressieve manier van voorkomen van de mensen dan zie je dat dit een ongelooflijk mooi land is! Mensen werken hard om uit de ellende te raken, zijn ontzettend blij met jou als toerist en zijn trots dat jij hun land komt bezoeken. Ze zullen alles doen wat in hun macht ligt om je te helpen, hebben een prachtige cultuur en hebben het meest mooie natuurschoon om hen heen om dit alles nog te versterken. Kortom, een land wat in opkomst is en wil je de puurheid hiervan ontdekken, grijp je kans. Want over enkele jaren heeft de massa dit prachtige land vast en zeker ontdekt en dan is die puurheid van nu ver te zoeken!