Na onze buitengewoon leerzame week bij de Spaanse school was het weer de hoogste tijd om lekker te ontspannen en natuurlijk om ons Spaans te gaan oefenen!! Dus dachten we dat daarvoor het Nationaal Park Manuel Antonio wel geschikt was. Lekker relaxen in de prachtige baaitjes en, omdat wij dachten dat ons Spaans dat van het gemiddelde locale epke nog niet ontsteeg, hadden we ons voorgenomen om ons practica daar in het woud uit te gaan voeren. Tja, je moet ergens beginnen he?!

Nadat we ons weer op precies hetzelfde plekje hadden genesteld als 4 jaar geleden, ons tegelijkertijd hadden verbaasd over het toegenomen toerisme en ons hierdoor lichtelijk zorgen hadden gemaakt over een mogelijk afgenomen aantal biskes in het park, besloten we dan ook we om eerst maar eens alle inspanningen van ons af te sporten (echt iets voor ons!) en de metershoge golven te lijf te gaan! Terwijl we ons door de branding heen worstelden en zowel zicht hadden op de azuurblauwe zee en de omringende jungle, konden we het dan ook niet laten om de beroerde tune van Baywatch uit volle borst in te zetten! “Some people stand in the darkness, afraight to step in to the lights……” Haha.

De volgende dag stond onze practicumles voor de deur, wat betekende dat we biskes gingen spotten in het park. Gelukkig bleek al snel dat, ondanks het toegenomen toerisme, de biskespopulatie nog steeds de moeite waard is! Want we struikelden al snel zowat over enorme leguanen, er kruiste zowaar een neusbeer ons pad en we spotten een luiaard hoog in de boom! Joehoe!!

Na deze dag afwisselend op het strand en de jungle door te hebben gebracht en ook nog de nodige epkes te hebben gespot, besloten we door te reizen naar Montezuma, een volgend paradijslijk oord. Alwaar we de dagen opnieuw nuttig gevuld hebben met een bezoekje aan de plaatselijke waterval en het vertonen van onze Baywatch-act… (klinkt het bekend Remmie?!)

Ondanks dat we de afgelopen week tijdens het oefenen regelmatig de spaanse plank compleet mis hebben geslagen (zo vroeg Yvonne in haar beste Spaans wat de naam van een katje in het hostel was, waarop de vrouw des huizes antwoorde dat het “Straat” was. Vol enthousiasme noemde Yvonne de kat dan ook alle dagen “Straat”. Hilariteit alom toen drie dagen later het kwartje viel en we eindelijk begrepen waarom de vrouw deze dagen telkens zo´n buitengewoon plezier had…! Haha) mogen we toch concluderen dat ondanks dat we ons tijdens onze schoolweek als échte studenten hebben gedragen ons Spaans dat van het gemiddelde epke wél ontstijgt en we dus Spaanssprekendergewijs goed bezig zijn! Op naar het volgende practicum!

Ondanks de buitengewoon inspannende weken die wij hebben gehad sinds we in Costa Rica zijn aangekomen hebben we natuurlijk toch gewoon nog wat foto´s kunnen maken.

Je kan ze hier vinden, veel plezier!

Zo, nadat we een gezellig kamertje hebben bemachtigd in ons enorme knusse hostel vol huisdieren en ons leerboek op hebben gehaald in het hoofdkantoor, vinden we het natuurlijk de hoogste tijd om te beginnen met het leren van de eerste bladzijden. Tja, de eerste dagen beginnen wij altijd zeer enthousiast, nu is het een kwestie van volhouden… Haha. En waar kun je beter beginnen met leren dan op een groen grasveldje (langs ons hostel), waar toevallig ook een hotspring bij ligt?? In het zonnetje, met mijn nieuwe bikini aan, poeliend met mijn beetjes in het water kom ik tot de conclusie dat leren helemaal zo gek nog niet is…

Onze eerste schooldag begint lekker lui, want we hebben pas om 12.00 uur les. Ideaal! Maar goed, aangezien je om 7.00 uur toch al de kamer uit zweet, staan we (een beetje zenuwachtig) op en gaan we maar weer verder waar we gisteren waren gebleven. Nog effe stampen voor de les begint. En nadat we onze lunch (broodje kroket!!) op hadden, was het dan zo ver… Hopelijk is de leraar een beetje aardig…. Haha.

We blijken allebei priveles te krijgen en dus niet bij elkaar in de klas te zitten. Beetje jammer, want we gaan natuurlijk naar school voor de gezelligheid en niet om zoveel mogelijk te leren , dus nadat we dat hebben veranderd en 1 leraar werkeloos achter hebben gelaten begint het echt. Weinig engels wordt er gesproken, we worden flink aangepakt op onze uitspraak en er wordt vooral door de stof heen gerend! Maar het maakt ons helemaal niks uit, vol enthousiasme slurpen we alle informatie op en na de les lopen we al oefenent naar huis. Waar we met een kop thee weer achter onze boeken gaan zitten en direct verder gaan. Als het zo door gaat, spreken wij voor het eind van de week vast vloeiend spaans!!

Dus niet!! Want hier kwamen twee dingen tussen, waardoor dat dus niét door ging…. Allereerst kwamen we op de derde dag in aanraking met alle werkwoorden en de vervormingen daarvan… Tja, waar we voorheen dachten “appeltje eitje” staren we nu naar vormen die maar geen plaats willen nemen in ons overvolle hoofdje… En ten tweede kwam daar wijn, sigaretten, voetbal en nog veel meer gezelligheid tussen, wat wij een interessantere tijdsbesteding vonden dan het leren van alle vervormingen… ¿Dejavu?

We hadden ondertussen verschillende mensen ontmoet in het hostel en nadat Jill en ik een flesje wijn hadden gekocht (en later nog één) en de wereld na twee glazen heel anders aanschouwden, kwamen er natuurlijk sigaretjes en heel veel flauwe klets op tafel. Nicky was uitgenodigd om mee te voetballen met de locale club, maar met zijn bal-gevoel (lees het ontbreken daarvan) in gedachten heeft hij netjes bedankt… Maar dat weerhield ons er natuurlijk niet van om met z´n allen te gaan kijken en aan te moedigen! Errug gezellig!

En na twee avonden ongeveer zo door te hebben gebracht, brak de vrijdag aan. Onze laatste schooldag…. Ppfff, voor het eerst sinds maanden voelde het ook echt als een vrijdag. De laatste belangrijke regels kregen we nog te horen, moesten vragen in het spaans beantwoorden, snapten allereerst wat de vraag was en tot onze verbazing konden we zelfs antwoorden in het spaans! Het duurt natuurlijk effe, want we hebben 2 minuten nodig om een zin te vormen, maar dan nog. Toen om 15:00 uur de bel ging, liepen we dan ook met een tevreden gevoel de school uit. Blij dat het er weer op zat, éindelijk vakantie, maar we hebben wel veel geleerd deze week!

Een week les is natuurlijk niks, maar we hebben de belangrijkste informatie gekregen. Nu is het gewoon een kwestie van oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Maar goed, dat kan wachten tot morgen, want die avond werd er gezellig gezamenlijk gekookt, en toen de stroom uit viel werden overal kaarsen neer gezet, kwamen alle mensen bij ons op de veranda zitten, werd er natuurlijk nóg een fles wijn en sigaretjes gekocht en werd ons verblijf in Montaña Linda op de meest sfeervolle manier afgesloten! Gezelligheid is een woord wat in het spaans niet bestaat, maar dat kennen ze zeker wel, want dit was op en top gezellig…..