We moeten nu dus alweer gedag zeggen tegen de rijke cultuur, zo ver weg van de westerse gewoonten en gebruiken, maar tegelijkertijd ook zo dichtbij en hiermee zo herkenbaar… We zullen ontzettend veel dingen gaan missen waar we in de laatste maanden zo aan gewend zijn geraakt!

Het prachtige en indrukwekkende Azie,

• waar de bus nooit vol is!
• waar 5 personen op 1 brommer de gewoonste zaak van de wereld is en waar alleen mietjes een helm dragen!
• waar toeristen minimaal 3x zoveel moeten betalen…
• waar “leaving in 10 minutes” betekend dat het nog wel 2 uurtjes duurt…
• waar de geur van de vrucht “Durian” niet kan worden ontweken…
• waar de imposante natuur nog altijd heerst…
• waar het leven zich voornamelijk op straat af speelt…
• waar je je nagerecht als voorgerecht kan verwachten en tegelijk eten al helemaal een utopie is…
• waar de goden het leven en de dagindeling bepalen…
• waar je voor 15 euro kan leven als een god…
• en waar de enige regel is dat er geen regels zijn…!

Maar natuurlijk ook het continent van de ongekende chaos en van het grote verschil tussen armoede en rijkdom…

Azie heeft, tegen onze eigen verwachting in, stiekem toch een plaatsje in ons hart veroverd. En bij het verlaten van al dit moois nemen we dan natuurlijk ook niet echt afscheid maar volstaat een “tot ziens….”

Wat we heel erg fijn vinden is dat we het “backpackersgevoel” een beetje over hebben kunnen brengen. De gezelligheid van alle mensen onder elkaar, de vriendelijkheid van de locale helden. Ze hebben nu gemerkt hoe makkelijk alles te regelen is, hoe anders de cultuur is en hoe fijn het is om je daar echt bij aan te sluiten (wat je zo veel meer doet dan wanneer je echt in een hotel verblijft en/of met een georganiseerde reis gaat)

En de tijd is zo snel gegaan, juist omdat we zo veel hebben gedaan en hierbij zoveel indrukken op hebben gedaan! Van de eerste betraande gezichten op het vliegveld naar verwondering over de prachtige rijstvelden. De eerste onderhandelingen over prijzen(special price for you!), kennismaking met de weelderige groei van tropische planten, herkenning van vruchten/producten die wij in de supermarkt terug vinden die hier aan de boom hangen, spontane bijwoningen van ceremonies en heerlijke uren kletsen in ons zwembadje…. Maar ook de doodsangsten die we uit hebben gestaan door de Balinese rijstijl, het gezamenlijke enthousiasme over de eerste tropische bui die we in ons zwembadje hebben bijgewoond, verwondering over het aantal mensen op 1 scooter (ook hier geldt, een scooter is nooit vol!), de kriebels in de buik toen we na zonsopgang de eerste dolfijnen spotten…. En als klap op de vuurpijl het saamhorigheidsgevoel en de trots die iedereen voelde toen we na 2,5 uur klauteren (bezweet en wel) boven op de vulkaan stonden!

Zoveel bijzondere momenten in zo’n korte tijd dat het moeilijk is om het ten volste te beseffen. Na verloop van tijd zal het echte besef pas te voelen zijn, dat dit echt een vakantie met een gouden randje is… Iets om nooit meer te vergeten….

Je kan ze hier en hier vinden! :9

En toen was het zo ver. Op naar het vliegveld. We hadden natuurlijk al ruim van te voren een taxi geregeld, werden netjes een uur van te voren af gezet en daar stonden we dan. Vol met kriebels in de buik! En ondanks dat onze oudertjes nog helemaal niet geland waren, konden wij het niet laten om continu naar ze uit te kijken!!

Ja, geland….ja, dit waren reizigers van Cathay airways en toen…………Jhhaaaaaa, ik zag ze stiekem al! In de verte! De traantjes begonnen al te prikken en toen ze met z’n 4tjes tegelijk door de “poort” heen kwamen konden we deze traantjes ook niet meer binnen houden! Geweldig! Zo bijzonder om elkaar hier te kunnen zien/knuffelen!

Na de eerste verkoelende duik in het zwembad te hebben genomen, de hele avond gezellig te hebben zitten kletsen, de eerste Indonesische ervaringen te hebben opgedaan (voor zover je daar over kunt spreken in Kuta, ivm Lloret de Mar praktijken) en toen zijn we natuurlijk heel vroeg naar bed toe gegaan, want 24 uur reizen is niet niks. Maar de volgende dag begon de reis hier echt. Met de taxi naar ons guesthouse in Lovina….

Na onze eerste blikken op de rijstvelden, de eerste ervaringen met de karakteristieke rijstijl (uber gevaarlijk!), ons verbaasd te hebben over de hoeveelheid kokosnoten/bananenbomen, ons verbaasd te hebben over het aantal mensen dat er op 1 scooter kan (4 tegelijk is niets te veel denken ze hier!), genoten te hebben van de vele tempels en de prachtige vergezichten en zelfs ook nog “epkes” te hebben gespot langs de kant van de weg, kwamen we dan in Lovina aan. We zijn beland in prachtig mooie bungalowtjes. Een guesthouse dat gerund wordt door een zeer vriendelijke familie. De tropisch/balinese stijl (vriendelijkheid, tempeltjes, mooie tuin vol bloemen/kokospalmen/bananenbomen/vlinders, bamboozitjes enz), een hele mooie veranda per eigen bungalowtje en een heerlijk zwembad!!!(zie
www.masbungalows.com) Joehoe!! Hier zitten wij prima…. We gaan vanuit hier Bali goed verkennen, maar eerst nog even gewoon genieten van elkaar!

Het doet ons een beetje aan alsof er een grote nucliaire explosie is geweest en al het leven is weggevaagd. En als we daar lopen, de mist nog wat zien hangen, de zwavel ruiken en in de hele krater geen enkel ander levend wezen te bekennen is, bekruipt ons het gevoel dat wij in een slechte James Bond-film spelen en de enige overlevenden van deze nucliaire ramp zijn… Het voelt heel onwerkelijk aan.

Het laatste stuk naar het topje van Mount Bromo is nog een stijle klim, maar we zijn zo benieuwd wat ons te wachten staat! Natuurlijk lopen we netjes naast elkaar, zodat we allebei tegelijk het wonder kunnen aanschouwen! Nog drie stappen, twee, een…. En dan…..kijken we gewoon recht in de ogen van het kwaad, Mount Doom (enige juiste benaming voor deze aanblik) Wij staan daar, twee boerkes uit Rooi, op de rand van een nog altijd actieve vulkaan en kijken recht het woeste gedeelte van het binnenste van de aarde in… De zwavelgeur slaat op je adem, je kunt de gele kleur van zwavel overal zien en vanuit een gat midden in de krater wordt (met bruut geweld) een enorme hoeveelheid gas de lucht in gespoten! Je hoort die kracht door het gieren van de lucht en je hoort het borrelen van hetgeen er zich onder onze aardkorst bevindt. En naast dit horen wij ons eigen hartjes ontzettend bonken! Want hoe imposant en hoe machtig is dit! Puur genieten, maar wel met bibberende beentjes hoor!

De volgende dag zijn we (tegen al onze principes in) voor dag en dauw opgestaan om vanuit een uitzichtpunt 12km verder de berg op de zonsopgang in de krater te bewonderen. Met een gehuurd jeepje (wat weer wel geheel volgens onze principes is) zijn we een berg aan de rand van de krater opgereden, tot aan het hoogste puntje. Daar hadden we een machtig uitzicht over dit maanlandschap. Zicht op 1 grote krater met daarin 3 andere vulkanen en in de verte nog een andere grote vulkaan erachter! En terwijl we daar stonden, waren we ook nog eens ooggetuigen van een kleine eruptie van die grote vulkaan in de verte! Daar kwamen gaswolken uit, precies zoals je ze op tv altijd ziet. Ongelooflijk dat wij dit alles mogen bewonderen…

Daar stonden we dan, met z’n tweetjes (en nog 30 anderen), gevoelsmatig op de maan…. Dan kijk je elkaar aan en krijg je die kriebels in je buik weer. Het gevoel dat je de hele wereld samen aan kunt! Maar toen we onze ogen van elkaar af wendden en samen dit kraterlandschap bewonderden, was dat gevoel snel verdwenen en het gevoel van nietigheid kwam hiervoor in de plaats… Dat wij toch echt niks voorstellen ten op zichte van deze woeste aarde…

Daar sta je dan en ik kan er niks aan doen, maar ik heb me moeten bedwingen (aangezien er nog 30 anderen stonden). Want met al dit machtigs om ons heen en het besef dat wij zo klein zijn, komt dan toch de drang naar boven om daar boven op die berg een hele slechte kopie van Leonardo Di Caprio in Titanic na te doen en daar op het topje van de berg te gaan staan met mijn armen wijd en vanuit het puntje van mijn tenen te roepen: “I’m on the top of the worlllddd!”

Het is ons uiteindelijk dan toch gelukt *O* . We hebben eindelijk een internetcafeetje gevonden waar de computers een beetje mee willen werken! We hebben dan ook een paar geweldige foto’s uitgezocht, waaronder enkele van de Orang Utans, en deze op de site gezet!

Je kan ze hier vinden :W