Azie, het continent waarmee we onze reis begonnen en ook het continent waar we, op voorhand, het minste van verwachtten… En nu, al weer 4 maanden later, kijken we terug op de vele ervaringen die we opgedaan hebben in de landen van de eeuwige chaos en de eeuwige glimlach…

We moeten nu dus alweer gedag zeggen tegen de rijke cultuur, zo ver weg van de westerse gewoonten en gebruiken, maar tegelijkertijd ook zo dichtbij en hiermee zo herkenbaar… We zullen ontzettend veel dingen gaan missen waar we in de laatste maanden zo aan gewend zijn geraakt!

Het prachtige en indrukwekkende Azie,

• waar de bus nooit vol is!
• waar 5 personen op 1 brommer de gewoonste zaak van de wereld is en waar alleen mietjes een helm dragen!
• waar toeristen minimaal 3x zoveel moeten betalen…
• waar “leaving in 10 minutes” betekend dat het nog wel 2 uurtjes duurt…
• waar de geur van de vrucht “Durian” niet kan worden ontweken…
• waar de imposante natuur nog altijd heerst…
• waar het leven zich voornamelijk op straat af speelt…
• waar je je nagerecht als voorgerecht kan verwachten en tegelijk eten al helemaal een utopie is…
• waar de goden het leven en de dagindeling bepalen…
• waar je voor 15 euro kan leven als een god…
• en waar de enige regel is dat er geen regels zijn…!

Maar natuurlijk ook het continent van de ongekende chaos en van het grote verschil tussen armoede en rijkdom…

Azie heeft, tegen onze eigen verwachting in, stiekem toch een plaatsje in ons hart veroverd. En bij het verlaten van al dit moois nemen we dan natuurlijk ook niet echt afscheid maar volstaat een “tot ziens….”

Ondanks de enorm trage internetverbinding is het ons toch gelukt om nog wat foto’s online te zetten *O* :7

Veel plezier met het bekijken! Overigens kun je ze hier vinden!

Op naar het vieren van het oud- en nieuwfestijn… Vandaag is het zo ver. 31 December… Normaal gesproken zijn we al dagen/weken bezig met bespreken waar en met wie we dit bal zullen vieren. Wordt het bij ons thuis met vrienden (zoals vorige jaren het geval was), waar gaat de rest naar toe en zal het cafe de Jantjes of de Kix worden op het altijd lallende Stratumseind?! Altijd erg gezellig, maar dit jaar was het toch net iets anders…

De dag begon voor ons rond een uurtje of 9, waarbij onze eerste zorg was waar we konden ontbijten. En na onszelf van deze zorg verlost te hebben kwam er een tweede uitdaging om de hoek kijken. Namelijk, waar gaan wij (samen met onze vrienden Jorge en Renee) onze luie kont op het zand neer leggen om de rest van de dag op dit idyllische eilandje Pulau Pangkor te vertoeven. Tja, als dit je grootste zorg is dan is het leven nog niet zo slecht dachten wij zo….

En nadat we een geschikt plaatsje hadden gevonden, de dag al snorkelend/slapend en gemutlich te hebben doorgebracht was het tijd om onze kont te verplaatsen naar onze veranda… De mannen hadden een nieuwe missie, namelijk een flesje wijn op de kop tikken en brandhout sporkelen voor het geplande kampvuur, waarna Renee en ik gezellig epkes gingen kijken vanuit onze luie stoel… Wat op het eerste idee een luie bezigheid leek te zijn, werd uiteindelijk een hilarisch avontuur!

De epkes zaten namelijk langs onze veranda in de bomen! Hilarisch! “Oh, kijk daar een epke!” “Oh daar nog 1!” En toen vroegen wij ons, etent van onze koekjes het volgende af… “Oh zouden ze dichterbij durven komen?” Nou, deze vraag bleek snel beantwoord! Want toen wij even onze fotocamera gingen pakken bleek dat wij onze luie kont niet meer op de veranda neer konden nestelen, want de epkes hadden onze plek (en nog belangrijker…, hiermee ook onze koekjes) ingepikt! Je snapt het wel, twee van die giechelende meiden, die natuurlijk normaal gesproken heel heldhaftig zijn, maar nu even niet! Hilariteit alom! Daar stonden we dan, gewapend met fotocamera, toe te kijken hoe deze epkes onze koekjes en chipjes achterover drukten! En als we ook maar een stapje dichterbij durfden te komen dan lieten ze, door hun tanden te laten zien, meteen even merken dat zij niet van ons gediend waren! Daar zaten ze dan, onze “lieve” epkes! Na verloop van tijd hebben we maar even hulp in geschakeld van een locale held, die ze met stenen bestreden heeft. Zodat we ons weer in onze luie stoel konden nestelen en onze lege zakken chips en koekjes konden bewonderen…

Wat een avontuur voor een doordeweekse oudjaarsdag! Gelukkig was de missie van de mannen geslaagd en hadden ze hout en wijn op de kop kunnen tikken. Op naar het bal dachten wij zo! We hebben een afgelegen plekje strand opgezocht, de mannen hebben hier een prachtig kampvuurtje kunnen fabriceren en daar zaten we dan… Op het Maleisische strand, palmbomen op de achtergrond, voor ons de zacvht kabbelende tropische zee, 30 graden warm, wijntje en sigaretje erbij en voetjes in het zand… Hoe idyllisch kun je het hebben in deze donkere wintermaanden…

Vlak voor twaalf uur begon de spanning een beetje te stijgen, toen er 3 grote dozen vol vuurwerk aangesleept kwamen. We hebben een mooi plekje opgezocht waar we, op veilige afstand, vol spanning af konden wachten… 10, 9, 8, 7 ,6 ,5 ,4 3, 2, 1….Happy Newyear!! En jawel, daar werd nog eens een aardig aziatisch stukje vuurwerk de lucht in geschoten! De prachtigste kleuren! Daar stonden we dan met z’n viertjes… Hoe indrukwekkend en intens kun je iets beleven… Het meest bijzondere gevoel ooit… En om dit festijn toch nog traditioneel af te sluiten, hebben we ons maar meteen gewaagd aan een plaatselijke nieuwjaarsduik…. Dat was nog eens een Happy Newyear!!

Nadat we besloten hadden dat we (voor we onze vrienden konden verwelkomen in Kuala Lumpur) nog tijd over hadden om de kerst door te brengen met “epkes” in Taman negara, Maleisie, hebben we spreekwoordelijk gezegd de daad bij het woord gevoegd. We hebben een idyllisch hutje in de Park Lodge gevonden en hebben ons daar opgemaakt voor Kerst…

Normaliter gezien lopen wij altijd de fakkeloptocht in het altijd pittoreske Eindhoven mee en, om deze traditie in ere te houden, hebben wij een setje kaarsen aangeschaft en hebben we een uitzichtplek in het woud bezocht. Hier konden we genieten van de oorverdovende stilte van het woud, hebben we verschillende herten en wilde varkens kunnen spotten en hebben we gewacht tot de duisternis zijn intrede maakte… Toen hebben we, heel romantisch, samen 2 kaarsjes aangestoken en hebben we elkaar even diep in de ogen gekeken… (”even” was in dit geval letterlijk, want na 1 minuut kwam er ineens een vleermuis ons om de oren gevlogen die ons romantische moment verstoorde!) Maar de kerstgedachte was toen al verzonden…

Na op eerste kerstdag een kerstontbijtje te hebben genuttigd met onze gezellig buren, zijn we weer vertrokken naar Kuala Lumpur. Zij kwamen op de 28ste aan, maar natuurlijk wilden wij het lot niet tarten en zorgden wij ervoor dat we de 26ste al paraat waren! Na even precies uitgezocht te hebben waar we naartoe moesten, hoe op het vliegveld te komen en hiervoor meteen kaartjes te hebben gekocht en vooral zo min mogelijk om ons heen te hebben gekeken om de plezier daarna niet te bederven waren wij er klaar voor. Wat ons betreft konden ze komen!!

Aangezien Jorge en Renee om 6.55 uur aan zouden komen, ging om 4.15 uur in de nacht de wekker (die eigenlijk loos was aangezien Klaas Vaak toch niet echt langs was gekomen die nacht) en waren wij natuurlijk om 5.45 uur al op het vliegveld paraat… Even snel ontbeten en daar stonden we. Allebei kriebels in de buik. “Zouden ze er al bijna zijn?”, “Ja ze zijn geland”, “Zijn dat Nederlanders/vluchtgenoten?”, “Zie jij ze al?”"Vind jij het ook zo spannend?” Hoe zenuwslopend!

“Ja, ik zie ze!!” “Joehoe!!!” “Krulluh!!” “Sneetje!!” Hilarisch om hun gezichten weer te zien naar zo’n lange tijd! Je snapt het wel, hilariteit alom. Ze waren ontzettend enthousiast, helemaal brak en vooral ook klaar voor de reis! De loze weetjes werden snel weer besproken door de mannen, de gezellige vrouwenklets was ook weer paraat en, na bijgekomen te zijn van de cultuurshock is het binnen no-time weer als vanouds.
Samen hebben we Kuala Lumpur ontdekt, lekker rondgestruind, moskeen/tempels bezocht, bij eetstalletjes gegeten, natuurlijk gebruik gemaakt van wat kodakmomentjes bij de Petronastowers, little India bezocht en natuurlijk over echte Aziatische markten gelopen waar wij een echte attractie waren!

Heerlijk om weer mensen van het thuisfront te zien en verhalen uit de oude doos op te halen. En ’s avonds verwonderen Nicky en ik ons erover hoe snel het weer als vanouds voelt. Na 1 dag voelt het alweer helemaal normaal, alsof zij/wij nooit weg zijn geweest en merken we dat er (buiten de locatie) ook echt niks veranderd is…!