Het echte aftellen is begonnen. Nadat we een prachtig Belize achter ons hebben gelaten is het dan zo ver. We zijn aangekomen in het laatste landje van deze reis, Mexico. Maar de spreuk “Last but not least” is hier zeker op van toepassing! Want ondanks dat we hier nog maar ongeveer 1 week zijn, staat Mexico zeker in onze top drie van relaxte landen!

Bijna terug naar het gehaaste leven, terug naar een werkersbestaan, naar een maatschappij waar het leven zich binnenhuis afspeelt en waarbij uiterlijk vertoon hoog op de agenda staat. Maar natuurlijk ook terug naar al die fijne vrienden en onze eigen familie, terug naar een baan bij mijn ouwe werkgever waar ik me helemaal op mijn plek voel, terug naar onze vaste standplaats in de KIX en terug naar ons eigen Ticootje… Maar op de 1 of andere manier voelt het toch nog alsof wij niet langs “start” mogen… 

Want het zal wennen zijn om ons weer aan te passen aan het normale leven. We hebben zin om iedereen weer te zien, we hebben zin om (nooit gedacht dat we dit ooit zouden zeggen) weer te gaan werken, maar waar we wel wat tegen op zien is dat het leven zich altijd binnenhuis afspeelt. In al deze landen speelt het gehele (sociale) leven zich op straat af en dit bevalt ons uitstekend! Slapen dat doen we binnen, maar voor de rest van de dag ben je buiten in de weer. Heerlijk!

Afgelopen week is dat ons helemaal duidelijk geworden. We hadden een leuk hostel gevonden in Campeche (mooiste stad ooit!), wat direct aan de Grande Plaza zat. Wat wil zeggen dat dat de plek is waar het leven zich af speelt. Overdag zoeken mensen op de plaza de schaduw op onder de grote bomen, eten hun tortillaatje op op het bankje en slenteren een beetje rond. In de avond komt het plein tot leven, komen van alle kanten mensen met kleine houten karretjes aanrijden die ze ergens op het plein stationeren.

Als je dan nog even een klein kwartiertje blijft wachten, dan komen op een gegeven moment de geurtjes langs je neus voorbij! Al die kleine karretjes zijn namelijk eetwagonnetjes en ieder karretje heeft zijn eigen specialiteit. Van frietjes, naar burritos, naar maiskolven en kaaswafels (tja, andere namen maar aangezien mijn spaans niet zo uitmuntend is hou ik het hierbij!). Tja en wij kunnen bij dit tafereel natuurlijk niet alleen als toeschouwer blijven functioneren, dat snap jij ook! Dus zorgen wij dat we rond 19 uur present zijn, schreiden wij van het ene karretje naar het andere karretje toe en proberen we zoveel mogelijk nieuwe specialiteiten te versmaden. Heerlijke bezigheid! En na dit eet-festijn haalt 1 van ons een drankje en sigaretjes (we willen natuurlijk ons bankje behouden en aangezien er vele kapers op de kust zijn..) en zien wij het mexicaanse leven aan ons voorbij kabbelen.

Iedereen komt naar het plein, sociale contacten worden gelegd, iedereen zegt goedenavond en zwaait naar iedereen. Een sociale vorm die in het individuele Nederland een beetje verloren is gegaan. Maar dit voelt goed, we slenteren wel mee. En van alle mooie dingen die we hebben al hebben gezien, van alle gave dingen die we al hebben gedaan zullen we dit gedeelte misschien nog wel het meeste gaan missen….