Nepal


Hartslag stabiel op 160, hijgen onderdrukken, adrenaline torenhoog en alle zintuigen staan op scherp… heerlijk zo’n ontspannend wandeltochtje door het bos…NOT!

DSC_4002We zijn in Chitwan National Park aangekomen en hebben besloten een wandeltocht door het oerwoud te maken.  We hebben twee gidsen meegekregen die er in volle vaart vandoor gaan. Gelukkig hebben we volgens Nicky door het verblijf op grote hoogte veel rode bloedlichaampjes in ons lijf en dat maakt dat we sportief gezien beter presteren (Dit is enige kennis die Nicky met mij deelt, dat snappen jullie vast wel he?!) en we ze dan ook goed bij kunnen houden. Het is nog vroeg in de ochtend en de mist is nog niet opgetrokken, wat de graslandschappen hier een mysterisch effect geeft. Enigzins angstaanjagend ook, aangezien onze gidsen ons wel wijzen op verse tijgersporen, voetstappen herkennen van wilde olifanten en ons attenderen op stront van neushoorns…neej bedankt! ;) Onze hartslag gaat al iets omhoog en ook de adrenaline begint zachtjes aan te stromen…

DSC_4011We lopen door meters hoog graslandschap waardoor we geen uitzicht hebben. Onze gidsen lopen snel en wij rennen er zowat achter aan. Langs aapjes af, waar weinig tijd voor is om van te genieten, langs prachtige uitzichtpunten en voorbij kleurige vlinders en vogelsoorten. Op een schaal van 0 – 10 ongeveer een 5je voor lol en als we in het graslandschap een hoek omlopen en de gids verteld dat precies op dit punt gisteren een wilde neushoorn lag te slapen en ze met de toeristen hadden moeten rennen daalt het lolpercentage en stijgt de adrenaline! AAhhh!! Wij die gewend zijn aan dat het gevaarlijkste dier in onze omgeving waarschijnlijk een verdwaalde koe met de gekkenkoeienziekte is (en hoe vaak zie je die nu om het hoekje in het donker op je af rennen op een doordeweeks dag..?! Juist, weinig gevaar in Nederland kwa wilde dieren dacht ik zo…) kunnen niet zo goed tegen deze spanning…

We lopen door, kunnen heel af en toe even genieten van de toch wel prachtige omgeving, als we op een gegeven moment onze gids op een hoekje zien schrikken. Hij kijkt om naar ons en roept “RUNNNN!!!!! RUN!” Oh wat zijn we blij met die rode bloedlichaampjes als we al wat het kan terugrennen, rennen en rennen!  Na 100-den meters worden we linksaf het gras ingestuurd en blijkt dat we tegen een wilde, metershoge grote bison waren aangelopen, levensgevaarlijk beest! Hartslag op 190, hijgen onderdrukken, adrenaline torenhoog en alle zintuigen staan op scherp…, van ons allemaal. 1 gids gaat kijken of de kust veilig is en de ander blijft bij ons… en na een tijdje gaan we heel voorzichtig de paden weer op en kijken de gidsen schuw om zich heen. Ze pakken het droge riet wat hier groeit en nadat we een stukje doorlopen steken ze het riet/gras achter ons in brand om de dieren af te schrikken… Dat zal best goed lukken, want sjesoes wat is het maakt het aanwakkerende vuur een angstaanjagend geluid! Het vuur breekt uit in dit zongedroogde graslandschap en het brand als een spreekwoordelijke tierelier en het knettert en rookt en het waait en het brand en brand en brand…en wij lopen door…Voor het vuur uit, de brand achter ons latend en hopelijk snellen de dieren voor ons uit…

Jullie snappen, de lol is 3 naar -3 gezakt en nadat we door een riviertje zijn gelopen en wat afstand van het vuur hadden, hebben we gezegd dat we terug wilden. Dit was niet wat wij wilden, onze zintuigen bleven op scherp staan, onze adrenaline torenhoog en onze hartslag stabiel op 160… (rode bloedlichaampjes of niet)! Zij vonden het een beetje flauwekul want “leefden hier al heel hun leven, waren al 30 jaar gids en wisten heus wel wat ze deden” maar wij hadden hier geen zin in. Toen zijn we meer over de normale paden teruggelopen (waar we nog wel een wilde beer hebben gezien ;) ) en waren heeeel blij toen we na 3 uur wandelen de oversteek van de rivier naar ons hotel zagen! Pppfff, veel te veel avontuur voor ons!

DSC_4172De dag daarna hebben we dan ook besloten op de rug van een olifantje terug te gaan het bos in, een stuk minder gevaarlijk en veel leuker, toch op zoek naar ons vriendje ‘de neushoorn’, maar helaas zonder succes. 1 van de redenen om naar Nepal te gaan, was voor Nicky om de neushoorn te zien en hij was dan ook zeer teleurgsteld… Had er zoooo graag eentje willen zien, ook na ons avontuur van gisteren… Om het gevoel te hebben er alles aan gedaan te hebben, besloten we om ‘s middags dan NOG maar een keertje op de olifant te klimmen en een tour te doen. Romantischer dan comfortabel maar met zijn “lucky shirt’ aan gingen we weer op pad. De ” chauf” van de olifant omgekocht om zijn uiterste best te doen voor alleen de neushoorn (niet al die pauwen/herten/wilde zwijnen die we al 100 hadden gezien) en op weg. Na een uur nog geen succes en onze teleurstelling komt terug….als we ineens “Rhino!!!” horen roepen!! En jawel, ons fantje drukt spreekwoordelijk het gaspedaal in en we gaan in volle vaart die kant op, waar we zowel een moeder als een baby-neushoorn zien van heeeel dichtbij!

DSC_4266 Ongeveer 3 meter van ons vandaan, zonder schrik want het beest ruikt alleen olifant en ons niet (ondanks ons backpackerluchtje…). Wauw, hoe gaaf!! We waren helemaal jublig en blij! Hebben ook nog krokodillen/apen/herten/wilde kippen (jaja, kende gij ze ok?)/wild zwijn en heel veel vogels gezien en al met al zijn we super blij met al onze beestjes die we hebben gespot! Nu kunnen we rustig Nepal verlaten, onze hartslag laten zakken en onze zintuigen op een andere manier weer op scherp gaan zetten in India…op zoek naar dode mensen in Varenasi en straks tijgers in het National Park! Op een olifantje wel te verstaan…;)

Foto’s van Kathmandu en Nepal vind je hier, de foto’s van ons oerwoud avontuur vind je hier.


Een nieuwe ervaring ligt op de loer, evenals de Himalaya… Onze rugzakken gestalt en de belangrijkste artikelen in twee kleine rugzakjes gepropt… Spanning alom door het avontuur dat ons weer te wachten staat. Een tocht van 6 dagen door een woest en veranderlijk landschap met vele onvoorziene ervaringen in het vooruitschiet… Nootje en Fonne op expeditie, door de Himalaya welgenaamd!

DSC_3182Tja, ondanks dat ik niet echt bekend sta om mijn sportieve prestaties of mijn doorzettingsvermogen op dit gebied durfden we het toch aan. Een tocht door de Himalaya waarin we van 1020 meter hoogte naar 3210 meter zouden klimmen (en weer terug niet te vergeten…) om daar enerzijds onze Elvis-opdracht te vervullen en anderzijds een magnifiek 360 graden uitzicht over de Himalaya aan te treffen. Niet per definitie ook genoemd in volgorde van belangrijkheid, maar dat ter zijde… ;) Een tocht waar we al naar uit keken toen we aan het hele India-Nepal avontuur begonnen en die nu eindelijk zou gaan beginnen. Weg van de beschaving, teruggeworpen worden op onszelf, nieuwe ervaringen en op zoek naar een nieuw avontuur.  Spanning alom…

‘s Ochtends vroeg pakken we de bus naar de startplaats van de tocht en als we op een bergwand 5 huisjes naast elkaar zien staan, gebaard de chauf ons dat we op onze plaats van bestemming aan zijn gekomen en worden we (gevoelsmatig) een beetje de bus uit geknikkerd. Zo…daar sta je dan! Haha. Nog niet begonnen aan de tocht en we zijn de weg al kwijt, wat een doetjes! Hup de kaart erbij en al konden we daar niet direct veel wijs uit, het gebruik van zo’n kaart heeft altijd het bijkomende voordeel dat locale mensen zien dat je niet geheel weet welke kant je uit moet (understatment) en we dan vaak wel op wat hulp kunnen rekenen. Zat verdient dachten we zo! En off we go…

DSC_3603De tocht is prachtig. Het moraal is hoog, de bergen worden dat ook steeds meer en de uitzichten zijn fantastisch. Samen zingend, lachend, genietend, kletsend, meimerend, zwetend en niet te vergeten hijgend komen we de dag door. We lopen door traditionele dorpjes waar de huisjes gebouwd zijn met materialen van de bergwanden (i.p.v. van de Praxis), zijn zelfvoorzienend dus hebben een groententuintje, kippentjes, een koetje, veel kindjes, geen stroom en een hutje voor het stro te drogen. Voor ons prachtige plaatjes om te zien, voor de mensen zelf een zwaar leven op een hoogte en afstand van 1 tot 3 dagen lopen is naar het dichstbijzijnde dorpje. Das anders als de Appie Heijn om de hoek ;) We genieten volop en ondanks dat Nicky het de eerste dag zwaar heeft, blijft het moraal torenhoog!

Op dag 1 hebben we 800 meter geklommen als we besluiten te stoppen bij een klein guesthouse. Nicky zit er doorheen dus gaat boven even op bed liggen en ik zit beneden met de landkaart erbij te plannen hoe we de tocht eventueel kunnen verlengen (hoezo geen sportmens ikke?!) als ik wordt geroepen. “Come, your friend is sick!” En zo gauw ik mijn hoofd de hoek om steek zie ik inderdaad wel iets door de planken naar beneden toe sijpelen (stromen beter gezegd). Jawel, je denkt het goed, kots van Nicky! Tja, de bouw is daar net iets minder geisoleerd en afgewerkt dan in Nederland. Afijn, terug naar mijn punt, Nicky en kots… Sjesoes wat is hij ziek! Daar lig je dan, op 1 dag lopen van de beschaving op bijna 2000 meter hoog in een kamer zonder badkamer en met hele dunne wandjes, je longen uit je lijf te kotsen. Ineens komt onze drang naar “Weg van de beschaving, teruggeworpen worden op onszelf en nieuwe ervaringen opdoen” wel in een heel ander licht te staan! ;) We voelen dit allebei en weten ook dat we nu, meer dan van te voren nog, voor elkaar moeten zorgen en moeten doen wat goed voor ons is. Na 3 uur alles uitgekotst te hebben krijg ik van de beheerder een locaal medicijn aangereikt. Kruiden gemengd met een soort peper en citroen. Nicky besluit het te proberen en neemt 3 happen en spoelt het weg met water. Dit schijnt te helpen, al is het bijna niet weg te krijgen. En wonder boven wonder blijft het er in. Althans, voor een uurtje en ondanks dat het niet weg te krijgen was, heeft het daarna geen moeite om eruit te komen! Haha, wat een zooi. Maar het deed wel iets, want daarna blijft het stil in kotsland en valt Nicky uiteindelijk in slaap. Over nieuwe ervaring gesproken! ;)

DSC_3222Gelukkig is hij de volgende dag beter en na heel wat overwegingen voelt hij zich zo goed dat we het aandurven, we lopen door. En wat een tocht! Fantastisch loopt het pad door bosgebied, langs watervallen, door dicht oerwoud en uitgestrekte rotsvelden. Langs stroompjes die beekjes werden en die we uiteindelijk uit zien groeien tot riviertjes. Van 21 graden en zon naar onder het vriespunt door de sneeuw en langs vele bevroren ijs(water)vallen. Het landschap veranderd met iedere stap en dat maakt de tocht wel zo interessant. Genieten geblazen!

Dag 3 staan we op voor zonsopgang om naar ons hoogste punt toe te klimmen. “Poon Hill” genaamd. Een wandeltocht van 45 minuten stijl omhoog, maar wat is het het waard (alhoewel ik voor het eerst deze tocht een moraalinzinkinkje had en natuurlijk riep ik dat ik niet verder kon en ik het allemaal verschrikkelijk vond. Is ook geen tijd voor een Fonne! ;) ) Het is koud op de top, we drinken warme thee en chocomelk en maken natuurlijk onze lang verwachte Elvis-foto als bewijs van onze klimtocht en bovenalles genieten we samen van onze overwinning. We zijn zo gelukkig samen! Gelukkig met onze ervaring, met ons samen, met Nicky zijn blakende gezondheid weer en met het geluk dat we dit mee (mogen) maken. Dit is zo’n moment dat we nooit meer vergeten samen…

DSC_3514Vanaf hier gaat de tocht zoetjes aan naar beneden. Het weer is veranderd en als we over de bergkam lopen zien we aan weerszijde niks als mist. Het wordt donker en we horen de wind langs de bergketen af gieren. We kijken elkaar aan en weten allebei van elkaar dat we het spannend vinden. Weer ervaren we het ver weg zijn van ‘de wereld’, deels als fantastisch en tevens als eng. Doorlopen geblazen! Voetje voor voetje en adem in adem uit. Pak je ritme, dat loopt het best en uiteindelijk ploffen we neer in een hostel waar we al om 8:00 uur onder 4 dekens kruipen…net op tijd om de sneeuw nog te horen vallen. Hoe romantisch en bijzonder! De volgende morgen hebben we dan ook de zonsopgang bekeken vanuit een besneeuwde omgeving met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen….bijzonder moment.

En nu zitten we weer hier, als oude menskes. Een tocht die we uiteindelijk in 5 dagen hebben weten te volbrengen, die ons zowel letterlijk als figuurlijk hoge bergen en diepe dalen heeft gebracht en ook wat spierpijn. We zijn weer terug bij dag 1 want we voelen weer dat we voor elkaar moeten zorgen, want als we van bed op willen staan moet de ander je omhoog duwen want de spieren doen te pijn! Wat een landschappen en wat een indrukken weer. Misschien, heel misschien, is afzien toch zo gek nog niet…. ;)

Kijk hier en hier voor de foto’s van dit avontuur!


Zo, de kop is eraf en Project Unknown is in volle gang! Elvis gaat regelmatig op avontuur en we hebben onszelf al regelmatig in lachwekkende posities gebracht om aan projecten van Elvis te voldoen. Helemaal leuk!
Even een korte update voor iedereen die nog niet helemaal op de hoogte is van wat Project Unknown nu precies is, althans voor zover wij het zelf weten natuurlijk! ;)

CSC_0791Tijdens onze reis verzamelen wij geld voor een goed doel in India. De familie van Nicky heeft contact gelegd met een voor ons onbekend goed doel in het zuiden van India waar wij eind maart zullen arriveren op een voor ons ook nog onbekende manier. Bij dit goede doel zullen wij een dag mee gaan helpen, een artikel hierover schrijven om ze te helpen met PR en natuurlijk het ingezamelde geld overhandigen. Nou, hoe zamelen wij dat geld in…? Daar kom jij om de hoek kijken. Iedereen kan onze mascotte Elvis namelijk opdrachten geven waar ze een tegenprestatie tegenover zetten. Interesse..? Kijk hier voor meer informatie.

Maar goed, back to Elvis en zijn avonturen tot nu toe….daar lopen we dan, met ons eendje (Elvis) in de tas te sjouwen door de stad, op zoek naar een postkantoor. En niet zomaar eenpostkantoor en al helemaal niet zomaar een missie. Wij zijn op postzegelverzameljacht! Bij ieder postkantoor dat we tegen komen wordt ofwel een foto gemaakt van ons die een postkaart afgeven aan de plaatselijke ambtenaar (die dan heel vreemd kijkt dat we DAAR een foto van willen hebben…) ofwel bezocht door ons op zoek naar steeds weer andere postzegels voor Ans en Toon. Dit is hilarisch, want niet alleen levert het ons leuke wandeltochten door de stad op, maar leg ook maar in je beste Hindi uit dat je ze niet nodig hebt om ze op te sturen maar dat je ze verzameld en dat je ook nog eens graag hele speciale wilt hebben! Wij kunnen uit ervaring zeggen, daar komen veel gebaren bij kijken en veel expressie om zoveel mogelijk ons punt duidelijk te maken! Toen het eenmaal duidelijk was, werden we wel doorverwezen naar een prachtig klein kantoortje achter in het gebouw wat speciaal ingericht was voor filatelisten. In een obscuur kamertje met ontzettend vriendelijke mensen mochten wij dan ook op ons gemak een map vol met postzegeltjes door bladeren…en iedereen had schik! Keurig toch?!

Zo heeft Elvis al een kaart naar Martien verstuurd vanuit Delhi, heeft hij alle postzegels al verstuurd naar Ans en Toon, de chaotische taferelen op de grens van nepal al weten te trotseren om juist daar een foto voor Ellemarie klaar te stomen, heeft hij al heel veel treinuurtjes meegemaakt voor Ans en Peter en maakt hij zich nu op voor zijn klim de bergen in om zo hoog mogelijk te komen voor Agnes en Louis! En tijdens dit alles kijkt hij uit naar alle andere mogelijkheden voor de rest van de opdrachten die hij al gekregen heeft (en mogelijk nog gaat krijgen..?!)

Maar ja, alles (nou ja, veel…) voor het goede doel! Maar ja, wat voor een goed doel is nu de vraag..?! Ook dit is weer een hele belevenis want we hebben van de familie van Nicky enveloppen meegekregen die ons langzaamaan naar het doel toe gaan leiden…Althans dat is het plan. ;) Envelop nummer 1 hebben we inmiddels open mogen maken en daar zat een keurige hint in. In een voor ons onbekende taal geschreven en ook zeker onleesbaar… Dat zal vast Hindi zijn! En hupsakee, daar gingen we weer… Met ons envelopje naar de loacle mens toe en dan maar in je beste Indiaas vragen of zij de hint kunnen lezen… NOT! Van locale held naar locale held maar zonder succes. In het zuiden spreken en schrijven ze “Tamil” i.p.v. Hindi en mogelijk hadden we daar meer succes, maar Xander en gerly zijn zo vriendelijk geweest om Hint nr 1 te verklappen…. GAREN

Helemaal duidelijk nu, wat jij..?! ;) Dat zou kunnen zijn dat we garen moeten gaan spinnen voor kleding te maken voor de verkoop, dat kan ook zijn dat we lekker mogen gaan garen onder een palmboompje, dat we gaan werken in een gaarkeuken of dat we kindjes op scholen gaar moeten stomen voor werk straks… Voor ons een vraag maar misschien voor jullie al een weet..?! Hoe dan ook, wij zijn de klos (snappie, garen -> klos.. Whahaha)

Hoe dan ook, we vinden het helemaal leuk en zijn erg benieuwd naar Hint 2. Mogelijk dat die meer licht in de duisternis brengt. 1 ding is in ieder geval zeker, het geld is hier ontzettend welkom. Of we het nu gaan investeren in hulp aan vrouwen, scholing voor kinderen, opvang voor gehandicapten, schildpadjes uitzetten, natuurparken beheren of hulp bij het bouwen van waterputten, hier is nog ontzettendveel te doen en wij helpen hier graag aan mee. Jij ook..?! Opdrachten zijn meer dan welkom want Elvis moet aan het eind van de reis wel gaar zijn geworden hoor! ;)

Elvis eigen fotogallerij kun je hier vinden!


Volgende pagina »


icon_firefox - - Buurthuukske - Foto's - © 2003-2013 Nicky & Yvonne www.onzereizen.nl - icon_wordpress