Ondertussen zijn we op het noordereiland aanbeland. En even een beetje informatie, er wonen hier veel meer mensen dan op het zuidereiland (hier namelijk 3 miljoen en op het zuidereiland maar 1 miljoen), het eiland is groter dan nederland en de grootste toeristische attractie is de vulkanische activiteit die op vele plaatsen zichtbaar is…. Je snapt wel, daar moeten wij zijn!!

Maar goed, helaas hadden we slecht weer (we hebben wel onze 20-minuten wandeling gedaan) waardoor we de vulkanen niet hebben kunnen zien. Ze waren totaal in de wolken bedekt. Tja, je kunt niet altijd geluk hebben… Dus zijn we vandaag maar doorgereden naar Roturua (het centrum van vulkanische activiteit) en hebben hier meteen onze spreekwoordelijke vulkanische doop gehad. We zijn namelijk naar het thermisch gebied Wai-o-tapu geweest, waar het echt schitterend was!

Nadat we getuige waren geweest van een eruptie van de plaatselijke Lady Knox-geiser (wel 15 meter hoog!) hebben we onze wandelblamage weer goedgemaakt, want we hebben de grote wandeling van (jawel) 2 uur gedaan. De paden liepen langs verschillende ingezakte kraters, terrassen, geisers, zwavelgrotten, koude en kokende poelen van modder, water en stoomwolken! Door de vele mineralen in het water was het echt prachtig want kon je overal hele vreemde kleuren zien. Echt heel erg vet!

We liepen over hele sintelterrassen waar je telkens een soort van wakken aan trof, wat dan weer geisers of poeltjes waren. Ik moest me echt bedwingen, want ik had zo’n zin om effe dat water te voelen, een steentje te gooien om te horen of de grond wel of niet hol klinkt en net om dat hoekje te gaan kijken waar het pad helemaal niet liep! Het was zo interessant allemaal! En bij het zien van zo’n wak (champagnepoel genaamd) zag ik al beelden voor me van ons daar langs de kant rustig onze kleren uittrekken, flesje champagne en twee glaasjes uit de tas pakken, handdoekje over de schouder en voor het echte relaxe gevoel ook nog effe onze wangen en neus overduidelijk insmeren met zonnebrand. En dan…bubbelen maar! Heerlijk om dan de snoetjes van al die andere mensen te zien! Haha…

Helaas, ik heb me ingehouden, maar “wa treft”, we hebben een thermale spa (bubbelpad!!) in ons hostel! Tja, en wat is er beter dan, na twee dagen vol wandelingen (haha), de spieren eens goed te ontspannen in het heerlijke warme, bubbelende water…. Daar kan ik geen weerstand meer tegen bieden hoor. Tegen de tijd dat in Nederland de wekker gaat en de meeste mensen zich weer opmaken voor een zware laatste dag van de week, liggen wij heerlijk in onze eigen Champagnepoel! Proost!

Je kan ze hier vinden! *O*

Een beetje vreemd om er naar binnen te lopen in eerste instantie, want zo goed kennen we elkaar niet, “zitten ze wel op ons te wachten?” enz enz. Maar goed, dat gevoel was snel weg, want Monique herkende mij meteen en bij het zien van Nicky’s gezicht begon ook wel een lampje te branden bij Peer. Geluk bij een ongeluk was dat het ineens heel druk werd in hun cafeetje en we geen tijd hadden om effe Roois te buurten met ze. Al snel kwam van hun kant de uitnodiging om vanavond effe langs te komen…Mmm, klinkt leuk. “Kom dan ook maar meteen eten en we hebben trouwens ook nog wel een bed over!” Hilarisch, je kent elkaar vrijwel niet en we werden meteen uitgenodigd en we hebben hier dan natuurlijk ook meteen gebruik van gemaakt!

We hebben de avond vol Rooise klets ingevuld, hebben alle Ins en Outs van het emigreren en het leven in Nieuw-Zeeland gehoord en hierbij hebben we ook nog eens mogen genieten van de kookkunsten van hen. Heerlijk!! (zowel het eten als de heerlijke klets!) Helaas ging de avond natuurlijk veel te snel voorbij, maar we hebben er erg van genoten…

Want als iets ons deze wereldreis ook wel heeft geleerd, is dat we ons bewuster zijn geworden van de waarde die “thuis” voor ons heeft. Voordat we op reis gingen speelden we met het idee om ooit te gaan emigreren, hadden het idee dat wat we thuis hadden ook wel weer zoiets ergens anders op konden bouwen. We namen wat we hadden (het contact met onze vrienden en familie enz.) een beetje voor lief… Eerlijk is eerlijk, daar kijken we nu wel anders tegen aan. We ervaren nu pas hoeveel contact we hebben met “het thuisfront”, hoe fijn het contact met familie is en hoe bijzonder ook het contact met vrienden is. We missen de mogelijkheid om ieder uur van de dag naar iemand toe te gaan, effe binnen te wippen en zijn ook gewoon meer waarde gaan hechten aan iedereen om ons heen. Van de week hadden we het hier samen over en (gelukkig) kwamen we tot dezelfde conclusie; Emigreren is (voorlopig in ieder geval…) nog niet aan ons te besteed!

Maar goed, omdat we straks in Nederland natuurlijk niet meer kunnen genieten van de imposante natuur van Nieuw-Zeeland hebben we tegen elkaar gezegd dat we dat nu dus maar vast dubbel en dwars moeten doen! En hoe kun je dat beter doen dan walvissen te gaan spotten, want dat is straks in Nederland lastig… Da treft alweer, want hier kan dat! Hupsakee, tochtje geboekt en vandaag zijn we dan ook de zee op geweest!

Allebei voelden we de zenuwen in ons buikje (en ik voelde al heel snel ook iets anders schommelen in mijn buikje..)! Op naar de plaats van de Potvissen (Spermwhales). Effe wachten nog want hij is op weg naar boven…, vertelde de kapitein ons. En jawel, plots was hij daar! Recht voor onze boot! Wauw, wat een beest! Hij was ongeveer 18 meter lang en plus minus 25 meter van onze boot vandaan! Gaaf hoor, imposante beesten om te zien….

Helaas voelde ik steeds meer schommelen in mijn buikje en ben op een gegeven moment maar binnen gaan zitten (wel achter het glas waar ik een mooi kijkgaatje had hoor), maar Nicky heeft buiten (en ik binnen!!) volop kunnen genieten van dit prachtige dier. En nadat hij nog 1 grote zwieper met zijn staart had gemaakt was ie weer vertrokken, de grote duistere diepte in… Dat was het walvissen-avontuur dachten wij…Maar neej, we gingen nog verder!! In totaal hebben we er vandaag 4 van dichtbij gespot en 2 van ver af!! Echt vet! We dachten al geluk te hebben als we er 1 zouden zien!

Wauw, dit was wederom weer een prachtige en een unieke ervaring… Dus ons voornemen om echt zoveel mogelijk te gaan ondernemen wat we in Nederland niet kunnen is goed begonnen. En je weet, een goed begin is het halve werk, dus we zijn benieuwd wat ons nog te wachten staat….

Onze reis bestaat eigenlijk alleen maar uit hoogtepunten…van de culturele happeningen in Cambodja, naar het rijden van de golven in Vietnam, een reis naar het verleden in Laos, de ontdekking van de paradijslijke stranden in Thailand, het intieme oudjaarsfeest met onze vrienden in Maleisie, de hereniging met onze voorvader de Orang Utang in Sumatra, de sensatie van de top van de wereld in Java tot aan het intense gevoel van saamhorigeheid tijdens het bezoek van onze ouders…

En na een klein dipje in Australie gingen de hoogtepunten gewoon weer verder vorige week hier in Nieuw Zeeland… Van de vrijheid van het hebben van een eigen wagen, naar de ontdekking van de smaragdgroene baaitjes die NZ te bieden heeft, de begroeting van de dolfijnen en zeehonden, de beklimming van de gletsjers, de machtige bergketens en nu precies op de helft van onze reis een bezoek aan het imposante fjord de Milford Sounds….

De weg er naartoe was de reis al waard! We vertrokken vroeg, omdat we een cruise door het fjord hadden geboekt om 9.30 uur ‘s ochtends (om de horden Japanners te ontlopen). De weg liep door een machtige bergketen, waardoor je na iedere bocht weer een kodakmomentje had! Wat zeg ik…, “na iedere bocht…, ik bedoel na iedere 50 meter!” Van prachtige glooiende groene bergen naar ruwe, met sneeuw bedekte, bergtoppen. De kracht die hier uit sprak was inmens. Onze tocht er naar toe was dan ook gevuld met “Wauw”commentaren!

Tijdens de cruise werd dit alleen maar erger. We verloren ons gehele inschattingsvermogen (voor zover ik dit ontwikkeld had..) op het gebied van afstand en grootte. Het fjord, met de daarbij behorende bergtoppen en rechtaflopende hellingen, zijn namelijk zo inmens groot dat de rest erbij in het niets valt! We kwamen langs een waterval die niet zo imposant groot leek, maar waarbij verteld werd dat deze 142m hoog was! En dat recht naar beneden! Ongelooflijk…. Van het ene wauw-moment in het andere, tot we samen (tijdens het maken van de 240 foto’s) geheel zwijgend alle ervaringen maar op ons af lieten komen…. Niet te omschrijven hoe machtig dit was…

En na deze ervaring, die zeker als een hoogtepunt omschreven kan worden, vonden wij het een mooi moment om naar het zuidelijkste puntje van Nieuw-Zeeland te rijden en hiermee ook naar het zuidelijkste puntje van onze reis. Precies op de helft van onze reis zijn we dan ook op het zuidelijkste punt aanbeland… Even slikken… Vanuit hier gaat het alleen nog richting het noorden -> op naar huis dus… En nu maar hopen dat de komende 4,5 maand even indrukwekkend en intens wordt, want de afgelopen maanden hebben ons meer gebracht dan verwacht…