Azie, het continent waarmee we onze reis begonnen en ook het continent waar we, op voorhand, het minste van verwachtten… En nu, al weer 4 maanden later, kijken we terug op de vele ervaringen die we opgedaan hebben in de landen van de eeuwige chaos en de eeuwige glimlach…

We moeten nu dus alweer gedag zeggen tegen de rijke cultuur, zo ver weg van de westerse gewoonten en gebruiken, maar tegelijkertijd ook zo dichtbij en hiermee zo herkenbaar… We zullen ontzettend veel dingen gaan missen waar we in de laatste maanden zo aan gewend zijn geraakt!

Het prachtige en indrukwekkende Azie,

• waar de bus nooit vol is!
• waar 5 personen op 1 brommer de gewoonste zaak van de wereld is en waar alleen mietjes een helm dragen!
• waar toeristen minimaal 3x zoveel moeten betalen…
• waar “leaving in 10 minutes” betekend dat het nog wel 2 uurtjes duurt…
• waar de geur van de vrucht “Durian” niet kan worden ontweken…
• waar de imposante natuur nog altijd heerst…
• waar het leven zich voornamelijk op straat af speelt…
• waar je je nagerecht als voorgerecht kan verwachten en tegelijk eten al helemaal een utopie is…
• waar de goden het leven en de dagindeling bepalen…
• waar je voor 15 euro kan leven als een god…
• en waar de enige regel is dat er geen regels zijn…!

Maar natuurlijk ook het continent van de ongekende chaos en van het grote verschil tussen armoede en rijkdom…

Azie heeft, tegen onze eigen verwachting in, stiekem toch een plaatsje in ons hart veroverd. En bij het verlaten van al dit moois nemen we dan natuurlijk ook niet echt afscheid maar volstaat een “tot ziens….”

Pff… Wat is het leven hier toch vol moeilijk keuzes… Zoals we vandaag bijvoorbeeld weer hebben ondervonden.

Enkele dagen geleden hebben we besloten om, het toch ook niet misteverstane Ko Lanta, te verlaten en door te reizen richting Maleisie aangezien twee van onze vrienden op 28 december in Kuala Lumpur zullen aankomen. Maar voordat we Thailand definitief zouden verlaten, wilden we eerst nog naar Ko Lipe, een eiland in de straat van Melakka, zo’n 70 km uit de kust, helemaal in het zuiden van “The Land of Smiles”.

Al tijdens de overtocht zagen we, naast verschillende dolfijntjes, om ons heen verspreidt, in de prachtig blauwe zee, diverse met dichte jungle bedekte eilandjes liggen. We zeiden al tegen elkaar dat we hoopten dat Ko Lipe ook zo mooi zou zijn!

Bij Ko Lipe aangekomen, moesten vanuit de grote Ferry overstappen in een kleine Long-tale-boor. We vertelden de schipper dat we naar het Varin Beach Resort wilden. “Prima, dat is dan 100 Baht.” Ohhh, een beetje meer dan de 40 Baht waar de Lonely Planet over sprak, maar goed, onze onderhandelingspositie was nou niet zo sterk aangezien de enige andere optie zwemmen was……

We hadden geluk dat de Ferry aan de noordkant van ht eiland was gestopt. Het strandje waar wij naar toe wilden (Pattaya genaamd) ligt namelijk aan de zuidkant, waardoor we voor onze 100 Baht wel mooi een rondvaart rondom het eiland kregen! Onder het genot van de onderzakkende zon vaarden we richting het strandje, maar voor we een eerste blik op het strandje konden werpen, moesten we eerst nog de hoek om. Jeetje, wat waren wij benieuwd naar hoe het eruit zou zien!

Hoe kan het toch, iedere keer denken we weer dat het niet veel mooier kan. Om toch iedere keer weer vast te stellen dat het blijkbaar wel nog mooier kan! Woorden schieten eigenlijk tekort om Ko Lipe te omschrijven. Het zand van het strand is zo fijn dat je het makkelijk verward met het fijnste poedersuiker. Het water is zo helder als bronwater en dankzij het sneeuwwitte zand is de zee prachtig helblauw. Verder is het strand omzoomd door prachtige jungle met aan weerskanten twee heuvels, waardoor het strand de vorm van een halve circel heeft. Op het strand zelf zijn diverse kleine barretjes met stoeltjes van boomstammen en hangmatten tussen de palmen. En de kers op de taart is dat zich, op nog 10 meter van het strand, een koraalrif bevindt, waar we de laatste dagen onder andere al Nemootjes, kreeften, zeepaardjes, barracuda’s en zelfs een aantal haaien hebben gezien! Kan het nog mooier??

En dan nog het eilandje zelf. Dat is namelijk ook geweldig! Op 10 minuutjes lopen van ons Resort (naar de andere kant van het eiland) ligt het dorpje waar tientallen kinderen heel de dag buiten spelen, de vrouwen bij de waterput de was aan het doen zijn en voor de hutjes het eten voor die avond aan het prepareren zijn. Terwijl de mannen de visnetten weer in orde maken voor de volgende keer dat ze de zee weer op gaan.

Zoals je je wel voor kan stellen valt het allemaal niet mee voor ons. Iedere dag komen we weer voor zoveel keuzes te staan. “Wat zullen we gaan doen vandaag? Links of rechts in de baai snorkelen? Of misschien naar het dorpje lopen om van het dorpsleven te genieten?”

Je kent ze wel, van die mensen die onder de categorie “Fastfood-eters” vallen. Neej, geen magnetronmaaltijden, maar een zak groenten, spaghetti en saus uit een pakje vinden ze schitterend! En binnen deze categorie heb je er ook nog mensen bij zonder enig ‘fingerspitzengefuhl’. Het water voor dat zakje sauspoeder moeten ze zelfs nog met de maatbeker afmeten!! Nouw, tot voor kort behoorden wij ook tot die categorie! Maar dat behoort tot de verleden tijd, want daar is verandering in gekomen!

Aangezien we hier toch eerlijk toe moeten geven dat “vers eten” toch wat beter smaakt, besloten wij een kookcursus te gaan volgen bij de Pad-Thai-Cookery School in Chiang Mai. Hier konden we wat aan dat ‘fingerspitzengefuhl’ werken, zodat we straks alle sceptici thuis kunnen verrassen met onze Thaise kookkunsten.

We hadden er super veel zin in en onze cheffin was ook reuze enthousiast! Eerst een ronde over de markt waar we uitleg kregen over alle verse ingredienten (was niet verkeerd voor ons, aangezien ons groenten-vocabulaire niet veel verder reikte dan boontjes, wortel en bloemkool), om daarna alles te gaan gebruiken in de daarvoor opgestelde keuken.

We begonnen met het (in restaurants althans) goddelijk lekkere Pad Thai (een noodlegerecht met allerlei groenten, ei, olie en pindakruimels). eerst werd alles uitgelegd, daarna nog een keertje voorgedaan en toen mochten we zelf aan de slag. Een beetje zenuwachtig stonden we naast elkaar aan het fornuisje. Tja, je wilt natuurlijk niet de eerste van de groep zijn die alles finaal aan laat branden! En aangezien die kans bij ons duidelijk aanwezig was……. Maar nee hoor, net als bij de rest ging het prima en konden wij onszelf, vol trots, een echt Thais gerecht voorschotelen. En, eerlijk is eerlijk, deze deed zeker niet onder voor die uit de restaurants!

Na dit eerste succes konden wij niet wachten op het volgende gerecht! We maakten nog overheerlijke “Sweet & Sour Vegetables”, Garnalen in Kokosmelksoep, leerden groentenbloemen snijden, banaan in kososnotenmelk (Mjummie) en als klap op de vuurpijl nog ons lievelingsgerecht “Stir-fried Chicken with Cashewnuts”! Dit is een soort van Kip Siam (Knorr Wereldgerechten), alleen dan zoals ze hier zeggen Same Same but different!

Maar ons lievelingsgerecht had nog wel wat voeten in de aarde. Allereerst was het natuurlijk al een hele opgave om niet al die cashewnootjes al opgesnoept te hebben voor we begonnen! En daarna kwam de hindernis van flamberen nog… Oke, eerste hindernis met moeite behaald, maar nu de tweede nog. Alles werd eerst voorgedaan (jezus wat een vlam!) en toen mochten wij…… Ik offerde mezelf wel op om met groep twee mee te doen… (Tja, moet toch iemand foto’s maken?!) Maar Nicky vond het allemaal schitterend! Nadat ik nog 3x “Pas op he” had gezegd, was het dan zo ver……..

“Iedereen het vuur hoog, weg van het fornuis omstanders, pan bij het einde van de steel pakken en schuin op het vuur…… 3, 2, 1…….” PWOEFFFF!!!……….. Joehoe!!! Gelukt!! Geen verschroeide wenkbrouwen en, wonder boven wonder, smaakte ons lievelingsgerecht echt goddelijk! Twee Thaise Lonnie’s zijn geboren!