We moeten nu dus alweer gedag zeggen tegen de rijke cultuur, zo ver weg van de westerse gewoonten en gebruiken, maar tegelijkertijd ook zo dichtbij en hiermee zo herkenbaar… We zullen ontzettend veel dingen gaan missen waar we in de laatste maanden zo aan gewend zijn geraakt!

Het prachtige en indrukwekkende Azie,

• waar de bus nooit vol is!
• waar 5 personen op 1 brommer de gewoonste zaak van de wereld is en waar alleen mietjes een helm dragen!
• waar toeristen minimaal 3x zoveel moeten betalen…
• waar “leaving in 10 minutes” betekend dat het nog wel 2 uurtjes duurt…
• waar de geur van de vrucht “Durian” niet kan worden ontweken…
• waar de imposante natuur nog altijd heerst…
• waar het leven zich voornamelijk op straat af speelt…
• waar je je nagerecht als voorgerecht kan verwachten en tegelijk eten al helemaal een utopie is…
• waar de goden het leven en de dagindeling bepalen…
• waar je voor 15 euro kan leven als een god…
• en waar de enige regel is dat er geen regels zijn…!

Maar natuurlijk ook het continent van de ongekende chaos en van het grote verschil tussen armoede en rijkdom…

Azie heeft, tegen onze eigen verwachting in, stiekem toch een plaatsje in ons hart veroverd. En bij het verlaten van al dit moois nemen we dan natuurlijk ook niet echt afscheid maar volstaat een “tot ziens….”

Enkele dagen geleden hebben we besloten om, het toch ook niet misteverstane Ko Lanta, te verlaten en door te reizen richting Maleisie aangezien twee van onze vrienden op 28 december in Kuala Lumpur zullen aankomen. Maar voordat we Thailand definitief zouden verlaten, wilden we eerst nog naar Ko Lipe, een eiland in de straat van Melakka, zo’n 70 km uit de kust, helemaal in het zuiden van “The Land of Smiles”.

Al tijdens de overtocht zagen we, naast verschillende dolfijntjes, om ons heen verspreidt, in de prachtig blauwe zee, diverse met dichte jungle bedekte eilandjes liggen. We zeiden al tegen elkaar dat we hoopten dat Ko Lipe ook zo mooi zou zijn!

Bij Ko Lipe aangekomen, moesten vanuit de grote Ferry overstappen in een kleine Long-tale-boor. We vertelden de schipper dat we naar het Varin Beach Resort wilden. “Prima, dat is dan 100 Baht.” Ohhh, een beetje meer dan de 40 Baht waar de Lonely Planet over sprak, maar goed, onze onderhandelingspositie was nou niet zo sterk aangezien de enige andere optie zwemmen was……

We hadden geluk dat de Ferry aan de noordkant van ht eiland was gestopt. Het strandje waar wij naar toe wilden (Pattaya genaamd) ligt namelijk aan de zuidkant, waardoor we voor onze 100 Baht wel mooi een rondvaart rondom het eiland kregen! Onder het genot van de onderzakkende zon vaarden we richting het strandje, maar voor we een eerste blik op het strandje konden werpen, moesten we eerst nog de hoek om. Jeetje, wat waren wij benieuwd naar hoe het eruit zou zien!

Hoe kan het toch, iedere keer denken we weer dat het niet veel mooier kan. Om toch iedere keer weer vast te stellen dat het blijkbaar wel nog mooier kan! Woorden schieten eigenlijk tekort om Ko Lipe te omschrijven. Het zand van het strand is zo fijn dat je het makkelijk verward met het fijnste poedersuiker. Het water is zo helder als bronwater en dankzij het sneeuwwitte zand is de zee prachtig helblauw. Verder is het strand omzoomd door prachtige jungle met aan weerskanten twee heuvels, waardoor het strand de vorm van een halve circel heeft. Op het strand zelf zijn diverse kleine barretjes met stoeltjes van boomstammen en hangmatten tussen de palmen. En de kers op de taart is dat zich, op nog 10 meter van het strand, een koraalrif bevindt, waar we de laatste dagen onder andere al Nemootjes, kreeften, zeepaardjes, barracuda’s en zelfs een aantal haaien hebben gezien! Kan het nog mooier??

En dan nog het eilandje zelf. Dat is namelijk ook geweldig! Op 10 minuutjes lopen van ons Resort (naar de andere kant van het eiland) ligt het dorpje waar tientallen kinderen heel de dag buiten spelen, de vrouwen bij de waterput de was aan het doen zijn en voor de hutjes het eten voor die avond aan het prepareren zijn. Terwijl de mannen de visnetten weer in orde maken voor de volgende keer dat ze de zee weer op gaan.

Zoals je je wel voor kan stellen valt het allemaal niet mee voor ons. Iedere dag komen we weer voor zoveel keuzes te staan. “Wat zullen we gaan doen vandaag? Links of rechts in de baai snorkelen? Of misschien naar het dorpje lopen om van het dorpsleven te genieten?”

Aangezien we hier toch eerlijk toe moeten geven dat “vers eten” toch wat beter smaakt, besloten wij een kookcursus te gaan volgen bij de Pad-Thai-Cookery School in Chiang Mai. Hier konden we wat aan dat ‘fingerspitzengefuhl’ werken, zodat we straks alle sceptici thuis kunnen verrassen met onze Thaise kookkunsten.

We hadden er super veel zin in en onze cheffin was ook reuze enthousiast! Eerst een ronde over de markt waar we uitleg kregen over alle verse ingredienten (was niet verkeerd voor ons, aangezien ons groenten-vocabulaire niet veel verder reikte dan boontjes, wortel en bloemkool), om daarna alles te gaan gebruiken in de daarvoor opgestelde keuken.

We begonnen met het (in restaurants althans) goddelijk lekkere Pad Thai (een noodlegerecht met allerlei groenten, ei, olie en pindakruimels). eerst werd alles uitgelegd, daarna nog een keertje voorgedaan en toen mochten we zelf aan de slag. Een beetje zenuwachtig stonden we naast elkaar aan het fornuisje. Tja, je wilt natuurlijk niet de eerste van de groep zijn die alles finaal aan laat branden! En aangezien die kans bij ons duidelijk aanwezig was……. Maar nee hoor, net als bij de rest ging het prima en konden wij onszelf, vol trots, een echt Thais gerecht voorschotelen. En, eerlijk is eerlijk, deze deed zeker niet onder voor die uit de restaurants!

Na dit eerste succes konden wij niet wachten op het volgende gerecht! We maakten nog overheerlijke “Sweet & Sour Vegetables”, Garnalen in Kokosmelksoep, leerden groentenbloemen snijden, banaan in kososnotenmelk (Mjummie) en als klap op de vuurpijl nog ons lievelingsgerecht “Stir-fried Chicken with Cashewnuts”! Dit is een soort van Kip Siam (Knorr Wereldgerechten), alleen dan zoals ze hier zeggen Same Same but different!

Maar ons lievelingsgerecht had nog wel wat voeten in de aarde. Allereerst was het natuurlijk al een hele opgave om niet al die cashewnootjes al opgesnoept te hebben voor we begonnen! En daarna kwam de hindernis van flamberen nog… Oke, eerste hindernis met moeite behaald, maar nu de tweede nog. Alles werd eerst voorgedaan (jezus wat een vlam!) en toen mochten wij…… Ik offerde mezelf wel op om met groep twee mee te doen… (Tja, moet toch iemand foto’s maken?!) Maar Nicky vond het allemaal schitterend! Nadat ik nog 3x “Pas op he” had gezegd, was het dan zo ver……..

“Iedereen het vuur hoog, weg van het fornuis omstanders, pan bij het einde van de steel pakken en schuin op het vuur…… 3, 2, 1…….” PWOEFFFF!!!……….. Joehoe!!! Gelukt!! Geen verschroeide wenkbrouwen en, wonder boven wonder, smaakte ons lievelingsgerecht echt goddelijk! Twee Thaise Lonnie’s zijn geboren!

Zoals beloofd zijn hier de foto’s van onder andere de Panda’s, de kookcursus en het prachtige Koh Lanta!

Veel plezier!

Goed, al met al waren we natuurlijk nog om 9.00 uur wakker en om een beetje bij onze positieven te komen zijn we lekker door de stad gaan slenteren. Wat tempeltjes bekeken, met een monnik gekletst over zijn manier van leven en ‘s avonds nog even de nodige souvenirtjes ingeslagen op de Nightmarket! Al met al een heerlijke dag…

De volgende dag wilden we de handen uit de mouwen steken en omdat het eten ons hier zo goed bevalt hebben we besloten een kookcursus te gaan volgen. Een vriendin van mij had deze hier ook gevolgd en volgens haar was het echt een aanrader! En jawel, echt super leuk en heerlijk gekookt! (over de cursus zelf in de volgende column meer…) 1 ding willen we al wel verklappen, we kunnen voortaan allebei de meest lekkere Thaise gerechtjes op tafel zetten!

De dag erna hadden alweer de nachtbus geboekt om naar Bangkok te gaan, van waar uit we naar het zuiden door wilden reizen. Maar om die dag op te vullen, had Nicky een geweldig idee. Hij had namelijk op de poster van de plaatslijke Zoo een Pandabeer gespot!! Tja, en ons Thais is niet zo geweldig, maar volgens ons kon dat niet veel anders betekenen dan dat ze Pandaberen hadden!! Deze prachtige beesten hadden wij beiden nog nooit gespot en deze kans konden we niet voorbij laten gaan! Op naar de Zoo!!!

En jawel, hoe mooi kan een beest zijn! Daar zaten ze dan, met z’n tweetjes, precies te zitten zoals je je voor stelt bij een Pandabeer. Op hun kontje, voetjes vooruit, eten op het buikje om zo lekker van de bamboo te smikkelen!! Helemaal niet van hun stuk gebracht door de 300 Thaise en ongeveer 5 westerse toeristen die hen stonden te bewonderen! Echt een knuffelbeestje….

We hebben, in ons beste Thais, nog geprobeerd om de bewakers ervan te overtuigen dat het de Panda goed zou doen om ze te vereeren met een knuffel van twee gewillige nederlandse toeristen (wij natuurlijk!! Duuhhh!!) Maar helaas kwam hetgeen zij begrepen van ons gebrabbel niet verder als “Hello sir”. Beetje een gemiste kans voor de Panda, dachten wij zo!!

Nu zijn we ondertussen alweer op Ko Lanta, een klein eilandje in het Zuidwesten van Thailand. We wilden eigenlijk naar Ko Tao (prachtige duiklocatie) maar helaas gooide de Typhoon Durian roet in het eten en ging de ferry voorlopig niet. En ach, eerlijk is eerlijk, Ko Lanta is geen hele verkeerde tweede optie. Een klein, idillisch, bamboo bungalowtje ongeveer 30 meter vanaf het koraalwitte strandje met z’n kristal heldere water, wuivende palmbomen en jungle op de achtergrond. Ook hier geldt volgens ons, je kunt het slechter treffen…..

We hebben in Bangkok onze visa voor Cambodja, Vietnam en Laos opgehaald. Gelukkig was alles goed gegaan en konden we de dag erna meteen doorreizen naar Siem Reap, Cambodja. Nog even één nachtje Bangkok, waar we wederom tot de conclusie komen dat een grote stad toch echt niet aan ons besteed is! Best mooi die tempeltjes daar, maar al die lelijke hoogbouw, die vele mensen en die ongelooflijke smog nekt ons! Neej, geef ons maar een jungle met epkes..

We vertrokken de volgende dag om 8.30 uur, wat helemaal niet verkeerd is aangezien 8.00 uur de bedoeling was. Het begin van de reis (en “begin” zeg ik hier niet voor niets) ging buitengewoon voorspoedig! We reden als een dolle de stad uit, waarna we in een recordtempo de grens met Cambodja bereikten. Nouw, nog slechts 150km naar onze eindbestemming in Cambodja te gaan, dus dat geeft de burger moed!

Helaas gaat het spreekwoord “een goed begin is het halve werk” niet altijd op! Want bij de grens werd ons geduld al danig op de proef gesteld. Van het ene loketje naar het andere, met z’n allen op een rijtje van de ene plek naar de andere en Follow the leader maar..! En dat alles bepakt en bezakt met onze gehele huisraad onder het genot van een heerlijk stralend zonnetje (35 graden celcius).

Maar goed, welgeteld 2 uur later zetten we onze eerste stappen op Cambodjaans grondgebied. Het verschil tussen Cambodja en Thailand was direct te merken en voor ons gevoel dan ook gigantisch groot. Waar de Thai relatief rijk zijn, was hier volop armoede te aanschouwen. Waar de Thai relatief rustig zijn en geduldig ogen, waren de Cambodjanen veel gestresster en kwamen wat opgefokter over. Bijvoorbeeld het rijgedrag. De Thai toeteren eigenlijk nooit, het “rits”fenomeen is hen niet vreemd, terwijl hier het getoeter een waar concert lijkt te vormen en er meer gedrongen wordt op de weg.

We vonden het dan ook heel leuk om na zo’n korte tijd al wat verschillen op te merken. En ondertussen liepen we nog steeds achter elkaar aan… We dachten bij onze gidsen enige verwarring te bespeuren, al is daar moeilijk je vinger op te leggen als Cambodjaans niet echt je sterkste taal is.. Maar ons gevoel bleek juist te zijn. Doordat het regenseizoen net voorbij is, zo legde zij uit, is de weg naar Siem Reap zo slecht dat we er niet met een bus kunnen komen. We moeten er dus met een pickup-truck naar toe. Tja, wij zagen het punt niet zo, bus of pickup, allemaal één pot nat dachten wij! Maar daar maakten wij een grote fout! :C

Met een pickup bedoelde ze dus ook letterlijk één pickup! En dat met 24 personen exclusief chauffeur, begeleidende gids én 24 backpacks! Dat gaat nóóit lukken dachten wij, maar daar begingen wij onze tweede fout.. :C Dat pastte precies! Met welgeteld 19 mensen achterin, opgestapeld op alle backpacks en 6 mensen binnenin en 1 persoon boven op de truck.. Geen probleem, toch?! Even nog wat extra lucht in de bandjes en gas erop!

Ongelooflijk hoe dicht je tegen elkaar aan kunt zitten, hoe erg je allemaal naar zweet kunt stinken, hoe erg je kunt verbranden in de tropische zon en hoe slecht de wegen kunnen zijn! We twijfelden nog of we een taxi apart wilden nemen, maar na te lang twijfelen waren we ondertussen al op weg! Tja, en toen was het een typisch geval van pompen of verzuipen, want in the middle of nowhere heb je niet veel keus! Na iets meer dan 2 uur rijden en ongelooflijke pijn in onze kont, hadden we welgeteld 45 km afgelegd! En dit was het goede gedeelte van de weg geweest… Dat voorspelde niet veel goeds.

Inmiddels was het al 17:00 uur geweest en dat betekent dus dat het binnen een uur donker zou zijn. Ook de eerste regenbui hing in de verte boven de horizon. Gelukkig stopten we hier bij een dorpje met guesthouses en andere vervoersmogelijkheden, waarna wij hebben besloten niet op deze manier verder te rijden. Het was immers nog 5 uur rijden, wat zou betekenen dat we door de donkerte, achterin de truck, moe en gaar door de overstroomde gedeelten moesten gaan. En aangezien wij de luxe van 9 maanden reizen hebben, kon dat ene dagje er voor ons wel af!

We hebben een hostel genomen en zijn, na douchen, lekker wat gaan eten. En hier kwamen we ook nog 4 Aussies tegen waar we ontzettend gezellig mee hebben zitten buurten! Zo leuk het contact met andere reizigers! Daarna zijn we, vrijwel uitgeput, op bed gaan liggen waar we zowaar de luxe van een TV hadden! En dan ook nog het geluk dat de film Hitch gedraaid werd! Ten eerste een heerlijke film en ten tweede een heerlijk tijdverdrijf na een vermoeiende dag…

De volgende dag zorgden we dat we om 9.00 uur op de markt waren om een nieuwe poging te wagen. Na een nieuwe pickup te hebben geregeld die ons verzekerde binnen 10 minuten aan te rijden, reden we uiteindelijk om 11.30 uur, met z’n 3tjes voorin, 3 mensen en 1 kind achterin en 12 mensen achterop, aan. Een stuk comfortabeler dan gisteren dus je hoorde ons niet klagen!

Het eerste gedeelte van de weg ging prima, maar al snel kwam de vloed ons tegemoet! Hilarisch! We spolden daar door een rivier heen, van de ene kuil in de andere, waarbij zelfs onze voeten binnen nat werden! Het water stroomde van verschillende kanten naar binnen toe. Het hele verkeer lag stil, terwijl kinderen in de nieuw gevormde rivier aan het spelen waren. Een prachtig gezicht!

Na een hele zware tocht, waarin we twee keer vast kwamen te zitten waarna we er met een tractor uit zijn getrokken en onderweg ook nog een kapotte versnellingsbak hebben laten repareren, kwamen we uiteindelijk netjes om 16.00 uur aan in Siem Reap, de poort naar Ankor Wat. 4,5 uur gereden over 100 km, tel uit je winst zou ik zeggen! Heel blij dat wij dit avontuur niet ‘s nachts aan zijn gegaan!

Volgende keer meer over Ankor Wat