Ppff….wat een reis. Vanuit het prachtige Laos (waar we helemaal verliefd op zijn geworden) hebben we er in totaal 4 dagen over gedaan voordat we op de plek van bestemming, Chiang Mai in Thailand, waren. Even waren we het reizen dan ook helemaal beu! En aangezien we helemaal eigen baas zijn, hebben we dan ook besloten de dag erna lekker rustig aan te doen. Geen wekkertje zetten, uitslapen en dan maar kijken….

Goed, al met al waren we natuurlijk nog om 9.00 uur wakker en om een beetje bij onze positieven te komen zijn we lekker door de stad gaan slenteren. Wat tempeltjes bekeken, met een monnik gekletst over zijn manier van leven en ’s avonds nog even de nodige souvenirtjes ingeslagen op de Nightmarket! Al met al een heerlijke dag…

De volgende dag wilden we de handen uit de mouwen steken en omdat het eten ons hier zo goed bevalt hebben we besloten een kookcursus te gaan volgen. Een vriendin van mij had deze hier ook gevolgd en volgens haar was het echt een aanrader! En jawel, echt super leuk en heerlijk gekookt! (over de cursus zelf in de volgende column meer…) 1 ding willen we al wel verklappen, we kunnen voortaan allebei de meest lekkere Thaise gerechtjes op tafel zetten!

De dag erna hadden alweer de nachtbus geboekt om naar Bangkok te gaan, van waar uit we naar het zuiden door wilden reizen. Maar om die dag op te vullen, had Nicky een geweldig idee. Hij had namelijk op de poster van de plaatslijke Zoo een Pandabeer gespot!! Tja, en ons Thais is niet zo geweldig, maar volgens ons kon dat niet veel anders betekenen dan dat ze Pandaberen hadden!! Deze prachtige beesten hadden wij beiden nog nooit gespot en deze kans konden we niet voorbij laten gaan! Op naar de Zoo!!!

En jawel, hoe mooi kan een beest zijn! Daar zaten ze dan, met z’n tweetjes, precies te zitten zoals je je voor stelt bij een Pandabeer. Op hun kontje, voetjes vooruit, eten op het buikje om zo lekker van de bamboo te smikkelen!! Helemaal niet van hun stuk gebracht door de 300 Thaise en ongeveer 5 westerse toeristen die hen stonden te bewonderen! Echt een knuffelbeestje….

We hebben, in ons beste Thais, nog geprobeerd om de bewakers ervan te overtuigen dat het de Panda goed zou doen om ze te vereeren met een knuffel van twee gewillige nederlandse toeristen (wij natuurlijk!! Duuhhh!!) Maar helaas kwam hetgeen zij begrepen van ons gebrabbel niet verder als “Hello sir”. Beetje een gemiste kans voor de Panda, dachten wij zo!!

Nu zijn we ondertussen alweer op Ko Lanta, een klein eilandje in het Zuidwesten van Thailand. We wilden eigenlijk naar Ko Tao (prachtige duiklocatie) maar helaas gooide de Typhoon Durian roet in het eten en ging de ferry voorlopig niet. En ach, eerlijk is eerlijk, Ko Lanta is geen hele verkeerde tweede optie. Een klein, idillisch, bamboo bungalowtje ongeveer 30 meter vanaf het koraalwitte strandje met z’n kristal heldere water, wuivende palmbomen en jungle op de achtergrond. Ook hier geldt volgens ons, je kunt het slechter treffen…..

Nadat we een aantal dagen heerlijk geluierd hadden op Koh Chang, vonden we het tijd worden voor “het echte werk”. Andere reizigers vroegen ons al, “en, heb je het reisgevoel al te pakken?” Maar aangezien we alleen nog maar op het strand hadden gelegen, en verder weinig activiteit hadden ontwikkeld, hadden we nog het gevoel gewoon even op vakantie te zijn… Ook niet verkeerd, maar dat echte reizigersgevoel is zo lekker….

We hebben in Bangkok onze visa voor Cambodja, Vietnam en Laos opgehaald. Gelukkig was alles goed gegaan en konden we de dag erna meteen doorreizen naar Siem Reap, Cambodja. Nog even één nachtje Bangkok, waar we wederom tot de conclusie komen dat een grote stad toch echt niet aan ons besteed is! Best mooi die tempeltjes daar, maar al die lelijke hoogbouw, die vele mensen en die ongelooflijke smog nekt ons! Neej, geef ons maar een jungle met epkes..

We vertrokken de volgende dag om 8.30 uur, wat helemaal niet verkeerd is aangezien 8.00 uur de bedoeling was. Het begin van de reis (en “begin” zeg ik hier niet voor niets) ging buitengewoon voorspoedig! We reden als een dolle de stad uit, waarna we in een recordtempo de grens met Cambodja bereikten. Nouw, nog slechts 150km naar onze eindbestemming in Cambodja te gaan, dus dat geeft de burger moed!

Helaas gaat het spreekwoord “een goed begin is het halve werk” niet altijd op! Want bij de grens werd ons geduld al danig op de proef gesteld. Van het ene loketje naar het andere, met z’n allen op een rijtje van de ene plek naar de andere en Follow the leader maar..! En dat alles bepakt en bezakt met onze gehele huisraad onder het genot van een heerlijk stralend zonnetje (35 graden celcius).

Maar goed, welgeteld 2 uur later zetten we onze eerste stappen op Cambodjaans grondgebied. Het verschil tussen Cambodja en Thailand was direct te merken en voor ons gevoel dan ook gigantisch groot. Waar de Thai relatief rijk zijn, was hier volop armoede te aanschouwen. Waar de Thai relatief rustig zijn en geduldig ogen, waren de Cambodjanen veel gestresster en kwamen wat opgefokter over. Bijvoorbeeld het rijgedrag. De Thai toeteren eigenlijk nooit, het “rits”fenomeen is hen niet vreemd, terwijl hier het getoeter een waar concert lijkt te vormen en er meer gedrongen wordt op de weg.

We vonden het dan ook heel leuk om na zo’n korte tijd al wat verschillen op te merken. En ondertussen liepen we nog steeds achter elkaar aan… We dachten bij onze gidsen enige verwarring te bespeuren, al is daar moeilijk je vinger op te leggen als Cambodjaans niet echt je sterkste taal is.. Maar ons gevoel bleek juist te zijn. Doordat het regenseizoen net voorbij is, zo legde zij uit, is de weg naar Siem Reap zo slecht dat we er niet met een bus kunnen komen. We moeten er dus met een pickup-truck naar toe. Tja, wij zagen het punt niet zo, bus of pickup, allemaal één pot nat dachten wij! Maar daar maakten wij een grote fout! :C

Met een pickup bedoelde ze dus ook letterlijk één pickup! En dat met 24 personen exclusief chauffeur, begeleidende gids én 24 backpacks! Dat gaat nóóit lukken dachten wij, maar daar begingen wij onze tweede fout.. :C Dat pastte precies! Met welgeteld 19 mensen achterin, opgestapeld op alle backpacks en 6 mensen binnenin en 1 persoon boven op de truck.. Geen probleem, toch?! Even nog wat extra lucht in de bandjes en gas erop!

Ongelooflijk hoe dicht je tegen elkaar aan kunt zitten, hoe erg je allemaal naar zweet kunt stinken, hoe erg je kunt verbranden in de tropische zon en hoe slecht de wegen kunnen zijn! We twijfelden nog of we een taxi apart wilden nemen, maar na te lang twijfelen waren we ondertussen al op weg! Tja, en toen was het een typisch geval van pompen of verzuipen, want in the middle of nowhere heb je niet veel keus! Na iets meer dan 2 uur rijden en ongelooflijke pijn in onze kont, hadden we welgeteld 45 km afgelegd! En dit was het goede gedeelte van de weg geweest… Dat voorspelde niet veel goeds.

Inmiddels was het al 17:00 uur geweest en dat betekent dus dat het binnen een uur donker zou zijn. Ook de eerste regenbui hing in de verte boven de horizon. Gelukkig stopten we hier bij een dorpje met guesthouses en andere vervoersmogelijkheden, waarna wij hebben besloten niet op deze manier verder te rijden. Het was immers nog 5 uur rijden, wat zou betekenen dat we door de donkerte, achterin de truck, moe en gaar door de overstroomde gedeelten moesten gaan. En aangezien wij de luxe van 9 maanden reizen hebben, kon dat ene dagje er voor ons wel af!

We hebben een hostel genomen en zijn, na douchen, lekker wat gaan eten. En hier kwamen we ook nog 4 Aussies tegen waar we ontzettend gezellig mee hebben zitten buurten! Zo leuk het contact met andere reizigers! Daarna zijn we, vrijwel uitgeput, op bed gaan liggen waar we zowaar de luxe van een TV hadden! En dan ook nog het geluk dat de film Hitch gedraaid werd! Ten eerste een heerlijke film en ten tweede een heerlijk tijdverdrijf na een vermoeiende dag…

De volgende dag zorgden we dat we om 9.00 uur op de markt waren om een nieuwe poging te wagen. Na een nieuwe pickup te hebben geregeld die ons verzekerde binnen 10 minuten aan te rijden, reden we uiteindelijk om 11.30 uur, met z’n 3tjes voorin, 3 mensen en 1 kind achterin en 12 mensen achterop, aan. Een stuk comfortabeler dan gisteren dus je hoorde ons niet klagen!

Het eerste gedeelte van de weg ging prima, maar al snel kwam de vloed ons tegemoet! Hilarisch! We spolden daar door een rivier heen, van de ene kuil in de andere, waarbij zelfs onze voeten binnen nat werden! Het water stroomde van verschillende kanten naar binnen toe. Het hele verkeer lag stil, terwijl kinderen in de nieuw gevormde rivier aan het spelen waren. Een prachtig gezicht!

Na een hele zware tocht, waarin we twee keer vast kwamen te zitten waarna we er met een tractor uit zijn getrokken en onderweg ook nog een kapotte versnellingsbak hebben laten repareren, kwamen we uiteindelijk netjes om 16.00 uur aan in Siem Reap, de poort naar Ankor Wat. 4,5 uur gereden over 100 km, tel uit je winst zou ik zeggen! Heel blij dat wij dit avontuur niet ’s nachts aan zijn gegaan!

Volgende keer meer over Ankor Wat

Daar staan we dan, met ons uitzwaaicomite op Schiphol. Een beetje zenuwachtig naar het Moment Supreme toe te werken. Maar eindelijk is het dan toch zover. De eerste traantjes gaan vloeien, hier en daar wordt een dikke kus uitgedeeld… and off we go!

Een beetje beduusd zitten we in het vliegtuig. Gaat het nu eindelijk gebeuren? Die droom waar we al zo lang naar toe hebben geleefd? We stoppen eerst nog in Londen, waar we een middagje bivakeren. We kopen een metrokaart, waarmee we vliegensvlug alle highlights van Londen kunnen bekijken. Een kiekje hier, een shotje daar… Maar al met al kan het ons nog niet echt bekoren. Alles waar we al die tijd naar toe hebben geleefd lijkt te onwerkelijk om het te bevatten, waardoor we er niet echt van kunnen genieten. “Maar dat komt wel als we eenmaal in Thailand zijn”, houden we ons voor.

’s Avonds laat stappen we bek af het vliegtuig in naar Bangkok. Gelukkig hebben we redelijk veel ruimte, ons eigen tv-schermpje voor ons waar we zowel spelletjes mee kunnen doen als de laatste films kunnen bekijken en krijgen we nog een maaltijd toegestopt. En dan…snaveltjes dicht en oogjes toe..

In Bangkok aangekomen worden al onze zintuigen direct geprikkeld! “Taxi, taxi”, “Hotel sir?” and “Buy a suit” wordt ons aan de lopende band toegeroepen. Onze ogen worden geprikkeld met de meest mooie tempels, prachtige hoogbouw en volop natuur om ons heen, om over de deken van warmte die over je heen valt en de geurtjes die je overal opsnuift niet eens te spreken. We eten lekker onze eerste Thaise maaltijd, waar we allebei meteen als een blok voor vallen! “Pak in, neem mee die Thai, want dat smaakt toch net iets beter als onze veelbesproken Knorr Wereldgerechten!”

De volgende dag gaan we naar The Royal Palace, midden in Bangkok. Een groot Tempelcomplex wat machtig mooie gebouwen bevat met de meest veelzeggende kleuren en gravures. We wandelen er een paar uur rond, maar komen tot onze schrik tot de conclusie dat al dit machtig moois ons nog steeds niet zo kan bekoren… Londen was nog te begrijpen, maar dit ook niet? Langzaam gaat er toch een twijfel rijzen, waarom genieten we niet volop van alles waar we zo van hebben gedroomd?

De volgende dag vertrekken we naar een eiland aan de Oostkust van Thailand, Koh Chang genaamd. Hier bespreken we onze zorg omtrend het genieten, gaan we heerlijk zwemmen in een zee die de buitentemperatuur van 31 graden bijna overtreft, huren we een scootertje om via prachtige wegen verkoeling te zoeken in de meest mooie watervallen en overladen we onszelf met goddelijke Thaise gerechten!

En na twee dagen liggen we samen, in het zeewater met palmbomen en prachtige jungle op de achtergrond, naar de zonsondergang te kijken en dan komt het besef en hiermee tegelijkertijd het genot… Het besef van dat de droom begonnen is, dat de laatste weken emotioneel gezien toch wel erg intensief waren, dat we iedereen tijdelijk achter hebben gelaten en dat ook wij even tijd nodig hadden om dit ook daadwerkelijk tot ons door te laten dringen. Maar nu is het zo ver, we trekken de conclusie dat we een prachtige, intensieve week achter de rug hebben waarin we ook ruimte nodig hadden om bij te komen maar dat we ongelooflijk gelukkig zijn dat we nog 38 prachtige en even intensieve weken te goed hebben… We genieten met volle teugen…

Joehoe, er zijn nu nog meer foto’s te zien via de fotogalerij! *O*

Klik hier