Vietnam


Azie, het continent waarmee we onze reis begonnen en ook het continent waar we, op voorhand, het minste van verwachtten… En nu, al weer 4 maanden later, kijken we terug op de vele ervaringen die we opgedaan hebben in de landen van de eeuwige chaos en de eeuwige glimlach…

We moeten nu dus alweer gedag zeggen tegen de rijke cultuur, zo ver weg van de westerse gewoonten en gebruiken, maar tegelijkertijd ook zo dichtbij en hiermee zo herkenbaar… We zullen ontzettend veel dingen gaan missen waar we in de laatste maanden zo aan gewend zijn geraakt!

Het prachtige en indrukwekkende Azie,

  • waar de bus nooit vol is!
  • waar 5 personen op 1 brommer de gewoonste zaak van de wereld is en waar alleen mietjes een helm dragen!
  • waar toeristen minimaal 3x zoveel moeten betalen…
  • waar “leaving in 10 minutes” betekend dat het nog wel 2 uurtjes duurt…
  • waar de geur van de vrucht “Durian” niet kan worden ontweken…
  • waar de imposante natuur nog altijd heerst…
  • waar het leven zich voornamelijk op straat af speelt…
  • waar je je nagerecht als voorgerecht kan verwachten en tegelijk eten al helemaal een utopie is…
  • waar de goden het leven en de dagindeling bepalen…
  • waar je voor 15 euro kan leven als een god…
  • en waar de enige regel is dat er geen regels zijn…!

Maar natuurlijk ook het continent van de ongekende chaos en van het grote verschil tussen armoede en rijkdom…

Azie heeft, tegen onze eigen verwachting in, stiekem toch een plaatsje in ons hart veroverd. En bij het verlaten van al dit moois nemen we dan natuurlijk ook niet echt afscheid maar volstaat een “tot ziens….”


Na als kinders in de golven bij Nha Trang te hebben gespeeld zijn we naar boven getrokken, naar Hoi An. Dit stadje staat op de Unesco lijst en scheen prachtig te zijn. We hadden met Neel en Sifas (twee mensen die we hebben ontmoet) afgesproken in een hotelletje. Met hen hebben we een aantal dagen opgetrokken, waaronder in Nha Trang, Hoi An en daarna nog in Hue. In Hoi An hebben we wat rondgewandeld, langs al de mooie monumenten, maar we vonden het niet echt bijzonder. De dag erna zijn we dan ook meteen doorgereden naar Hue, waar we wat tempels hebben bezocht. Heerlijk om er een andere vrouw bij te hebben! Want Nicky en Sifas konden samen mooi alle hoekjes gaan bekijken en wij konden onze vrouwenpraat even ophalen! Haha. Errug gezellig voor ons allemaal! We hebben ook nog een brommertje gehuurd met z’n allen en zijn naar een Hot Spring toe geweest. Die Hot Spring zelf kon ons niet zo bekoren (veels te werm!) maar de glijbanen erbij vonden wij hilarisch! Wat een cultuurbarbaren wij!

Na een avond afgesloten te hebben met een biertje zijn we ieder ons weegs gegaan. Wij zijn doorgetrokken naar Laos. Een helse tocht! Vooral omdat we ons er niet op in hadden gesteld. Ze hadden ons beloofd dat het een tocht van 6 uur was zonder locale bus! Euhu…12 uur met locale bus dus! Helemaal niks mis mee eigenlijk, maar als je anders verwacht dan is het toch een beetje jammer. Maar het landschap maakte veel goed, want wat is Laos mooi! Echt mega veel jungle, rijstvelden met bergen op de achtegrond, prachtige houten huisjes overal en kippen/koeien/waterbuffels en varkens lopen hier overal over weg! Prachtig! Ook de sfeer bevalt ons meteen. Heel rustig, vriendelijke mensen die niet proberen om je iets te verkopen en mensen kijken hier niet zo tegen ons op dus we zijn weer wat anoniemer… We zijn echt verliefd op dit land aan het worden!

In de hoofdstad (Vientiane) hebben we wat tempels bezocht, die overigs bijzonder mooi waren, en hebben we gewoon wat rondgedwaald. Gisteren zijn we in Vang Vieng aangekomen, waar we prachtige grotten hebben bekeken, een fietsje hebben gehuurd en wat rond hebben gereden. Vang Vieng is hilarisch. Echt een plek waar je alleen maar toeristen ziet, waar ook veel mensen komen voor te zuipen en waar uiterlijk hoog op de prioriteitenlijst staat van mensen! ‘s Avonds draaien ze hier bij ieder restaurant “Friends” op grote schermen! En daar zitten alle toeristen dan naar te gapen… Dat heeft een aparte vorm van charme!! Haha.

De grootste toeristische attractie hier is Tuben. Met een tractorband de rivier af, waar onderweg barretjes zijn waar je bier kunt nuttigen en tarzanachtige capriolen uit kunt halen! Dat kroeggehalte sprak ons niet echt aan, maar de tocht over de rivier in een bandje, met bergen en jungle op de achtergrond, leek ons wel mega ontspannend! (aangezien t reizen zoooo inspannend is!! ;) ) En jawel, het voldeed helemaal aan onze verwachtingen! Heerlijk zo’n kabbelend beekje onder je kont en na een tijdje kon je aanmeren om wat te eten of te drinken… En daar was het dan, de “Swing” waar iedereen het over had! Een trapeze zo’n 10 meter boven het water… Om daar te komen moesten we een hele gammele stellage op (een avontuur op zich) en boven aangekomen moest je vooral niet naar beneden kijken…. Nicky waagde als eerste de sprong, terwijl ik vol spanning stond te kijken. Iets of wat zenuwachtig (maar niet onder willen doen voor de grote jongens) stond hij klaar. En jawel, vol overgave sprong hij en kwam met een knal op het water! Hilarisch, want met een trotse, big smile kwam hij boven water! Dat moest ik ook doen! Samen met Nicky omhoog geklauterd, een zenuwachtig lief lachje naar de “man des huizes” (tja, hij besliste over mijn leven of dood, een lief lachje kon nooit kwaad dacht ik..) Ik had me voorgenomen niet zo flauw te doen, gewoon springen en stoer doen!! Ik pakte de trapeze vast, kijk nog wat stoer om me heen en daar ging ik!!! Me Tarzan, You Jane!!! AAaahhh!! Plons! Ik had me voorgenomen niet te gillen, maar helaas… Vol adrenaline kwam ik boven water, wachtend op de sprong van Nicky en toen…Nog een keer!!!


Daar zitten we dan, in Vietnam, ongeveer 12.000 km van ons huisje in het altijd pitoreske Eindhoven vandaan. In een land wat totaal verschilt van die van ons! Je hoeft geen intellectueel te zijn om overal om je heen de verschillen met het altijd schone Nederland op te pikken!

Om te beginnen is het uiterlijk van mensen al totaal anders. Mensen hier hebben natuurlijk een wat bruinere huidskleur, maar doen er alles aan om wit te blijven. Het aantrekken van handschoenen tot aan de oksel, lange broeken, petjes en mondkapjes zijn hier dan ook een dagelijks ritueel! (en dat met 34 graden..) Bruine huid betekent dat je op het land in de zon werkt, dan ben je een boer. En een witte huid geeft aanzien, want dan werk je op kantoor en dat is natuurlijk sjiek!

Betekent het stoplicht op rood in Nederland stoppen, hier betekent rood stoppen als je zin hebt! Maar 9 van de 10 keer trekt men zich daar niks van aan! Krijg je in Nederland een bon als je teveel toetert, hier moet je minstens eens per 10 seconden op dat ding gedrukt hebben anders val je buiten de boot!

Zeuren studenten in Nederland als ze een kamer van 3 bij 3 hebben, hier wonen vele gezinnen in een huis van 4 bij 4! Met 1 bed voor 4 personen en een klein tafeltje..That’s it! Zeuren wij in Nederland als we in de bus/trein een beetje tegen elkaar gedrukt staan en/of niet kunnen zitten, hier draaien ze hun hand niet om voor 27 mensen in 1 pickup! Beginnen wij al te bellen als de bus 5 minuten te laat is, hier is een uur wachten standaard! Proberen wij in Nederland met zo weinig mensen (minder kosten) zoveel mogelijk arbeid te verrichten, hier heb je werkelijk voor ieder karweitje een eigen mannetje! Bijvoorbeeld: 1 persoon wijst je de weg naar de kassa, een ander persoon int het geld, waarna een derde persoon 2 meter verder je kaartje afscheurd en weer een ander 2 meter verder de slagboom opent! Hilarisch!

Maar ondanks deze verschillen, is het geweldig om te zien dat wij toch zo veel op elkaar lijken! Weet je nog hoe je als klein kind helemaal op kon gaan in je eigen fantasie? Dat je uren kon spenderen aan klauteren, glijen op de glijbanen, knikkerbanen maken, verdwalen in een maisveld enz? Dat is precies wat wij hier overal om ons heen zien gebeuren! Kinderen die een boomstronk over de sloot hebben gevonden, ontdekt hebben dat je daar op kunt klimmen en er dan vanaf kunt springen! Hup, kleertjes uit, klimmen en vol overgave met z’n tweetjes dat water in! En daarna: “Hup, nog een keertje!!”

In Dalat zaten wij in een cafeetje. Op een gegeven moment kwamen er twee meisje van een jaar of 16 binnen. Weten de mannen onder ons nog hoe zij reageerden vroeger in hun puberteit? Altijd strijd over wie de aandacht van de meisjes zou krijgen? Hier precies hetzelfde. De twee obertjes deden stiekem achter de rug van de meisje het “steen, schaar of papier”-spelletje en de winnaar mocht, met een stoer gezicht, de meisjes bedienen. De ander droop dan ook met een lang gezicht af…

En weet je nog, hoe je je als kind vroeger voelde als sinterklaas langs kwam? Dat nerveuze gevoel? Een beetje spannend, maar toch ook fijn? Je wilde hem wel iets vragen, kwam al giebelend dichterbij maar hem echt aanspreken was toch te eng? Maar als je merkte dat hij jou op had gemerkt dan kon je dat zo intens waarderen. Dat is precies zoals er hier op ons wordt gereageerd! Bij zowel jong als oud zien wij die fonkeling in hun ogen als wij naar hen zwaaien, zien we de grimassen op hun gezicht groeien als wij voorbij komen en wachten wij telkens netjes tot het giebelende meisje eindelijk die vraag heeft gesteld die ze zo graag wilde…. Heerlijk die pure emoties hier! Zo hartverwarmend!

12.000 km van huis, zoveel verschillen en toch ook zo ontzettend veel overeenkomsten….


Volgende pagina »


icon_firefox - - Buurthuukske - Foto's - © 2003-2013 Nicky & Yvonne www.onzereizen.nl - icon_wordpress