oktober 2006


Je kan weer nieuwe foto’s van Cambodja op de site vinden. Het zijn er maar een paar want het is hier allemaal niet zo vliegensvlug, maar beter iets dan niets dachten wij zo! :)

Klik hier *O*


Jawel, we vonden het al lang duren, ons geduld stelde ons danig op de proef, maar vandaag was het dan zo ver…onze eerste epkes (aapjes) zijn gespot! Hirarisch! *O*

Ankor WatDe eerste dag naar Ankor Wat (het grootste religieuze tempelcomplex ter wereld :P ) hadden we besloten om met electric bikes te gaan rijden. We konden dan zelf bepalen waar we naar toe gingen en vrijheid blijheid is altijd ons motto! Onderweg kwamen we er al achter dat er maar zeer weinig andere mensen op dat zelfde idee waren gekomen en we ook een soort van attractie voor de locale bevolking waren! Alle kinderen renden met ons mee, de tuc-tucs bleven langs ons rijden om een praatje te maken en de rest van de locale helden lachten ons overduidelijk toe! Heerlijk…

Toen we Ankor Wat binnen kwamen gereden zagen we meteen een bord staan waar op stond dat we de aapjes niet mochten voeren… :Y) Potenties potenties voor ons, want dat betekende dat wij de mogelijkheid hadden om epkes te gaan spotten! Vol verwachting klopt ons hart….

Bas-relief in Ankor WatMaar helaas, vandaag geen epkes. Maar wel prachtige tempels! We hebben een 3-dagen-kaart gekocht en kunnen dus 3 dagen volop genieten van alle prachtige gravures, alle handgemaakte vormen en indrukwekkende gebouwen. Het is echt fantastisch om te zien en heel erg overweldigend! We zijn heel blij met onze electric bike, waarmee we op ons gemak alles af kunnen rijden. Het hele tempelcomplex ligt midden in de jungle, wat enige schaduw verschaft, met deze tropische temperaturen! 8-)
Helaas was ik de dag erna ziek, waardoor we de gehele dag op bed hebben vertoefd. Maar de dag erna was ook ik weer “up and running”! Wij weer op ons electrische fietske en hopelijk op naar onze epkes! En jawel, we waren de regio nog niet binnen of ons eerste epke werd al gespot! En nog één, en nog één! Joehoe!! ^O^ Epkes doen het namelijk altijd goed…

Epke!We hebben heel de dag nog genoten van zowel Ankor Wat als Ankor Thom en de vele andere tempels in het gebied. Hebben nog vele aapjes kunnen spotten, olifantjes gade geslagen (prachtige creaties deze dieren) en genoten van alle spelende kinderen onderweg. In ieder beekje / slootje zijn namelijk wel kinderen aan het spelen… “Bommetje” heeft ook hier zijn eigen trouwe aanhangers… Hihi. Waar ook ter wereld, kinderen zijn altijd hetzelfde… En epkes ook… :Y

:W :W :W


Nadat we een aantal dagen heerlijk geluierd hadden op Koh Chang, vonden we het tijd worden voor “het echte werk”. Andere reizigers vroegen ons al, “en, heb je het reisgevoel al te pakken?” Maar aangezien we alleen nog maar op het strand hadden gelegen, en verder weinig activiteit hadden ontwikkeld, hadden we nog het gevoel gewoon even op vakantie te zijn… Ook niet verkeerd, maar dat echte reizigersgevoel is zo lekker….

We hebben in Bangkok onze visa voor Cambodja, Vietnam en Laos opgehaald. Gelukkig was alles goed gegaan en konden we de dag erna meteen doorreizen naar Siem Reap, Cambodja. Nog even één nachtje Bangkok, waar we wederom tot de conclusie komen dat een grote stad toch echt niet aan ons besteed is! Best mooi die tempeltjes daar, maar al die lelijke hoogbouw, die vele mensen en die ongelooflijke smog nekt ons! Neej, geef ons maar een jungle met epkes..

We vertrokken de volgende dag om 8.30 uur, wat helemaal niet verkeerd is aangezien 8.00 uur de bedoeling was. Het begin van de reis (en “begin” zeg ik hier niet voor niets) ging buitengewoon voorspoedig! We reden als een dolle de stad uit, waarna we in een recordtempo de grens met Cambodja bereikten. Nouw, nog slechts 150km naar onze eindbestemming in Cambodja te gaan, dus dat geeft de burger moed!

Grens Thailand-CambodjaHelaas gaat het spreekwoord “een goed begin is het halve werk” niet altijd op! Want bij de grens werd ons geduld al danig op de proef gesteld. Van het ene loketje naar het andere, met z’n allen op een rijtje van de ene plek naar de andere en Follow the leader maar..! En dat alles bepakt en bezakt met onze gehele huisraad onder het genot van een heerlijk stralend zonnetje (35 graden celcius).

handkarren in CambodjaMaar goed, welgeteld 2 uur later zetten we onze eerste stappen op Cambodjaans grondgebied. Het verschil tussen Cambodja en Thailand was direct te merken en voor ons gevoel dan ook gigantisch groot. Waar de Thai relatief rijk zijn, was hier volop armoede te aanschouwen. Waar de Thai relatief rustig zijn en geduldig ogen, waren de Cambodjanen veel gestresster en kwamen wat opgefokter over. Bijvoorbeeld het rijgedrag. De Thai toeteren eigenlijk nooit, het “rits”fenomeen is hen niet vreemd, terwijl hier het getoeter een waar concert lijkt te vormen en er meer gedrongen wordt op de weg.

We vonden het dan ook heel leuk om na zo’n korte tijd al wat verschillen op te merken. En ondertussen liepen we nog steeds achter elkaar aan… We dachten bij onze gidsen enige verwarring te bespeuren, al is daar moeilijk je vinger op te leggen als Cambodjaans niet echt je sterkste taal is.. Maar ons gevoel bleek juist te zijn. Doordat het regenseizoen net voorbij is, zo legde zij uit, is de weg naar Siem Reap zo slecht dat we er niet met een bus kunnen komen. We moeten er dus met een pickup-truck naar toe. Tja, wij zagen het punt niet zo, bus of pickup, allemaal één pot nat dachten wij! Maar daar maakten wij een grote fout! :C

Met een pickup bedoelde ze dus ook letterlijk één pickup! En dat met 24 personen exclusief chauffeur, begeleidende gids én 24 backpacks! Dat gaat nóóit lukken dachten wij, maar daar begingen wij onze tweede fout.. :C Dat pastte precies! Met welgeteld 19 mensen achterin, opgestapeld op alle backpacks en 6 mensen binnenin en 1 persoon boven op de truck.. Geen probleem, toch?! Even nog wat extra lucht in de bandjes en gas erop!

Ongelooflijk hoe dicht je tegen elkaar aan kunt zitten, hoe erg je allemaal naar zweet kunt stinken, hoe erg je kunt verbranden in de tropische zon en hoe slecht de wegen kunnen zijn! We twijfelden nog of we een taxi apart wilden nemen, maar na te lang twijfelen waren we ondertussen al op weg! Tja, en toen was het een typisch geval van pompen of verzuipen, want in the middle of nowhere heb je niet veel keus! Na iets meer dan 2 uur rijden en ongelooflijke pijn in onze kont, hadden we welgeteld 45 km afgelegd! En dit was het goede gedeelte van de weg geweest… Dat voorspelde niet veel goeds.

Inmiddels was het al 17:00 uur geweest en dat betekent dus dat het binnen een uur donker zou zijn. Ook de eerste regenbui hing in de verte boven de horizon. Gelukkig stopten we hier bij een dorpje met guesthouses en andere vervoersmogelijkheden, waarna wij hebben besloten niet op deze manier verder te rijden. Het was immers nog 5 uur rijden, wat zou betekenen dat we door de donkerte, achterin de truck, moe en gaar door de overstroomde gedeelten moesten gaan. En aangezien wij de luxe van 9 maanden reizen hebben, kon dat ene dagje er voor ons wel af!

We hebben een hostel genomen en zijn, na douchen, lekker wat gaan eten. En hier kwamen we ook nog 4 Aussies tegen waar we ontzettend gezellig mee hebben zitten buurten! Zo leuk het contact met andere reizigers! Daarna zijn we, vrijwel uitgeput, op bed gaan liggen waar we zowaar de luxe van een TV hadden! En dan ook nog het geluk dat de film Hitch gedraaid werd! Ten eerste een heerlijke film en ten tweede een heerlijk tijdverdrijf na een vermoeiende dag…

Yvonne als attractie op de marktDe volgende dag zorgden we dat we om 9.00 uur op de markt waren om een nieuwe poging te wagen. Na een nieuwe pickup te hebben geregeld die ons verzekerde binnen 10 minuten aan te rijden, reden we uiteindelijk om 11.30 uur, met z’n 3tjes voorin, 3 mensen en 1 kind achterin en 12 mensen achterop, aan. Een stuk comfortabeler dan gisteren dus je hoorde ons niet klagen!

Het eerste gedeelte van de weg ging prima, maar al snel kwam de vloed ons tegemoet! Hilarisch! We spolden daar door een rivier heen, van de ene kuil in de andere, waarbij zelfs onze voeten binnen nat werden! Het water stroomde van verschillende kanten naar binnen toe. Het hele verkeer lag stil, terwijl kinderen in de nieuw gevormde rivier aan het spelen waren. Een prachtig gezicht!

De auto's worden hier regelmatig ingezet als bootNa een hele zware tocht, waarin we twee keer vast kwamen te zitten waarna we er met een tractor uit zijn getrokken en onderweg ook nog een kapotte versnellingsbak hebben laten repareren, kwamen we uiteindelijk netjes om 16.00 uur aan in Siem Reap, de poort naar Ankor Wat. 4,5 uur gereden over 100 km, tel uit je winst zou ik zeggen! Heel blij dat wij dit avontuur niet ‘s nachts aan zijn gegaan!

Volgende keer meer over Ankor Wat :)


Volgende pagina »


icon_firefox - - Buurthuukske - Foto's - © 2003-2013 Nicky & Yvonne www.onzereizen.nl - icon_wordpress