januari 2007


Nadat we van de Borobudur hebben genoten, zijn we doorgereisd naar Mount Bromo (vulkaan van 2300 meter hoog). Mount Bromo is namelijk 1 van de vulkanen die in de krater van een oude vulkaan is ontstaan. Die vroegere vulkaan is eens geexplodeerd en daar is een grote krater door ontstaat, waar je nu doorheen kunt lopen, naar de nog altijd actieve Mount Bromo toe… Wij zijn samen deze wandeling aangegaan. Een tocht van 1,5 uur lopen, maar de meest mooie wandeling door een imposant (maan)landschap.

Het doet ons een beetje aan alsof er een grote nucliaire explosie is geweest en al het leven is weggevaagd. En als we daar lopen, de mist nog wat zien hangen, de zwavel ruiken en in de hele krater geen enkel ander levend wezen te bekennen is, bekruipt ons het gevoel dat wij in een slechte James Bond-film spelen en de enige overlevenden van deze nucliaire ramp zijn… Het voelt heel onwerkelijk aan.

Het laatste stuk naar het topje van Mount Bromo is nog een stijle klim, maar we zijn zo benieuwd wat ons te wachten staat! Natuurlijk lopen we netjes naast elkaar, zodat we allebei tegelijk het wonder kunnen aanschouwen! Nog drie stappen, twee, een…. En dan…..kijken we gewoon recht in de ogen van het kwaad, Mount Doom (enige juiste benaming voor deze aanblik) Wij staan daar, twee boerkes uit Rooi, op de rand van een nog altijd actieve vulkaan en kijken recht het woeste gedeelte van het binnenste van de aarde in… De zwavelgeur slaat op je adem, je kunt de gele kleur van zwavel overal zien en vanuit een gat midden in de krater wordt (met bruut geweld) een enorme hoeveelheid gas de lucht in gespoten! Je hoort die kracht door het gieren van de lucht en je hoort het borrelen van hetgeen er zich onder onze aardkorst bevindt. En naast dit horen wij ons eigen hartjes ontzettend bonken! Want hoe imposant en hoe machtig is dit! Puur genieten, maar wel met bibberende beentjes hoor!

De volgende dag zijn we (tegen al onze principes in) voor dag en dauw opgestaan om vanuit een uitzichtpunt 12km verder de berg op de zonsopgang in de krater te bewonderen. Met een gehuurd jeepje (wat weer wel geheel volgens onze principes is) zijn we een berg aan de rand van de krater opgereden, tot aan het hoogste puntje. Daar hadden we een machtig uitzicht over dit maanlandschap. Zicht op 1 grote krater met daarin 3 andere vulkanen en in de verte nog een andere grote vulkaan erachter! En terwijl we daar stonden, waren we ook nog eens ooggetuigen van een kleine eruptie van die grote vulkaan in de verte! Daar kwamen gaswolken uit, precies zoals je ze op tv altijd ziet. Ongelooflijk dat wij dit alles mogen bewonderen…

Daar stonden we dan, met z’n tweetjes (en nog 30 anderen), gevoelsmatig op de maan…. Dan kijk je elkaar aan en krijg je die kriebels in je buik weer. Het gevoel dat je de hele wereld samen aan kunt! Maar toen we onze ogen van elkaar af wendden en samen dit kraterlandschap bewonderden, was dat gevoel snel verdwenen en het gevoel van nietigheid kwam hiervoor in de plaats… Dat wij toch echt niks voorstellen ten op zichte van deze woeste aarde…

Daar sta je dan en ik kan er niks aan doen, maar ik heb me moeten bedwingen (aangezien er nog 30 anderen stonden). Want met al dit machtigs om ons heen en het besef dat wij zo klein zijn, komt dan toch de drang naar boven om daar boven op die berg een hele slechte kopie van Leonardo Di Caprio in Titanic na te doen en daar op het topje van de berg te gaan staan met mijn armen wijd en vanuit het puntje van mijn tenen te roepen: “I’m on the top of the worlllddd!”


Dag mensen,

Het is ons uiteindelijk dan toch gelukt *O* . We hebben eindelijk een internetcafeetje gevonden waar de computers een beetje mee willen werken! We hebben dan ook een paar geweldige foto’s uitgezocht, waaronder enkele van de Orang Utans, en deze op de site gezet! 8-)

Je kan ze hier vinden :W


Nadat we onze verre familie gedag hebben gezegd in het oerwoud van Bukit Tingi zijn we verder naar het zuiden van Sumatra gereisd. Dit was nogal een helse tocht maar uiteindelijk na goed 13 uur bus, bemo, ferry en de wandelwagen hebben we uiteindelijk wel een geweldig huisje op een eilandje in een gigantisch kratermeer gevonden voor het luttele bedrag van 25000 Rupiah per nacht, welgeteld € 2,25 per nacht!

Het eilandje waar ons huisje op stond, ligt in een van de grootste meren van zuid-oost-azie, die is ontstaan na een gigantische vulkaan uitbarsting zo’n 100.000 jaar geleden. Gelukkig is het er inmiddels allemaal wel wat rustiger geworden en hebben we lekker een paar dagen niets anders gedaan dan elkaar een beetje vervelen, boekje lezen, zwemmen in het meer en een beetje gebabbeld met het personeel van ons guesthouse (Merlyn). Om toch ook nog een beetje cultureel verantwoord bezig te zijn, hebben we ook nog een middagje een brommertje gehuurd en zijn we naar een dorpje verderop gereden en hebben daar een oud plein, met oude stenen stoelen, bezocht waar vroeger de rechtspraak van het eilandje werd gehouden. Op zich was dit allemaal wel erg interessant maar aangezien we allebei niet zo’n veel zin hadden in het verhaal van de gids waren we blij toen ie uiteindelijk zei dat het tourtje er weer op zat. Nu konden we weer lekker samen met zijn tweetjes op ons brommertje over het eiland scheuren en genieten van de prachtige lokale bevolkinging tijdens hun dagelijkse bezigheden.

Na een paar dagen lekker niks vonden we het wel weer tijd worden om ons weer ergens anders naar toe te begeven. Maar we zaten wel met een klein dillema. Het volgende interessante plekje op Sumatra was namelijk wel 12 uur met de bus verderop en was eigenlijk een beetje hetzelfde als Lake Toba en het daaropvolgende interessante plekje was zelfs 36 uur met de bus verderop… Na wat denkwerk hebben we dan ook besloten om Sumatra te verlaten en hebben we een vliegticket van Medan naar Jakarta geboekt. Hierdoor hebben we lekker wat extra dagen op Java voordat onze beide ouders komen en kunnen we misschien zelfs nog een paar dagen luieren op Bali voor we ze op het vliegveld op zullen halen.

De vlucht was op een enkel uurtje vertraging eigenlijk tamelijk probleemloos, een beetje turbulentie hadden we wel, maar dat werd goedgemaakt door het geweldig uitzicht dat we hadden op een enorme onweersstorm onder ons. Yvonne vond het eerlijk gezegd maar eng, maar nicky vond het allemaal schitterend! Maar na 2,5 uur was ook dit al weer voorbij en zetten we de landing al weer in naar het vliegveld van Jakarta. Omdat we niet zo veel zin hadden in allemaal gedoe om in de stad te komen vanaf het vliegveld (het was namelijk inmiddels al weer 1.00 ‘s nachts) hebben we weer eens lekker de champagne-toerist uitgehangen en hebben we lekker een luxe taxi geregeld die ons voor het hotel zou afzetten. Wel zo’n veilig idee om ‘s nachts niet te veel door de straten van Jakarta te hoeven banjeren.

De dag erna hebben we behalve een treinticket naar Yogyakarta geboekt lekker helemaal niks gedaan. Omdat we hadden gehoord dat de treinen in Java niet altijd helemaal veilig zijn en luxe in de standaard trein helemaal ver te zoeken is hebben we dan ook lekker de meest luxe trein uitgezocht om naar Yogyakarta te gaan. Nog diezelfde dag is er trouwens ergens in het midden van Java nog een trein van een brug gevallen met als gevolg een 5-tal doden, waardoor we helemaal blij waren met de keuze voor onze luxetrein.

Na 4 uur vertraging zijn we dan eindelijk aangekomen in Jogjakarta. Al meteen een heerlijke stad! Veel rustiger dan jakarta natuurlijk, de mensen zijn rustiger en we hebben een heerlijk hotelletje gevonden. Vandaag zijn we naar het paleis van de Sultan geweest en naar het waterpaleis wat hierbij hoort. Erg mooie architecture en heerlijk om gewoon rond te slenteren! En nu morgen op naar de schijnbaar prachtige Borobodur…


Volgende pagina »


icon_firefox - - Buurthuukske - Foto's - © 2003-2013 Nicky & Yvonne www.onzereizen.nl - icon_wordpress