Joehoe!!! We hebben ze gezien, onze neefjes uit de jungle! Ongelooflijk!! Zoals jullie dus begrijpen zijn we in Sumatra aangekomen, direct doorgereden naar Bukit Lawang, waar er nog 100.000 km2 oerwoud is. En daar leven ze nog steeds, deze prachtige wezens, samen met tijgers/neushoorns/olifanten en heel veel andere epkes!

Daar aangekomen hebben we een skon optrekje uitgezocht (ongelooflijk sjiek zelfs voor ons doen, voor het luttele bedrag van 6,5 euro p.d.) Hier hadden we een leuke veranda met zitje (uitkijk op de rivier door een prachtige tuin), een soort van zitkamer binnen, een grote slaapkamer, een badkamer en (heel belangrijk) een apart bidgedeelte… Ongelooflijk dat ze het voor dit soort bedragen klaar kunnen spelen…

Diezelfde dag is Nicky nog even samen met een locale held een stukje het oerwoud in gelopen. Gewoon om even te proeven van de jungle…. Niks verwachtend, loopt ie ineens 3 Orang-Oetans tegen het lijf! Ongelooflijk dat deze wezens dus bijna gewoon tussen de mensen leven en niet eens heel diep in de jungle verborgen zijn! Hoe krom het ook klinkt, maar dit was eigenlijk wel een beetje een domper, aangezien we de eerste aanblik graag samen wilden beleven… Maar goed, luxeprobleempje eigenlijk he?!

Die zelfde avond werden we door een andere locale held van onze veranda weg geroepen, aangezien er 2 Orang-Oetans in de bomen boven ons restaurant zaten! Wauw! Daar hebben we samen dus wel even ontzettend van kunnen genieten. Het is echt heel bijzonder om deze machtige dieren door de bomen te zien slingeren alsof ze zo licht als een veertje zijn…

De dag erna zijn Nicky en ik samen naar een prachtige grot gelopen en hebben we gewoon wat rondgelopen. Ons een beetje voorbereid op de trekking die we de dag erna zouden doen… Toen zijn we namelijk om 7.00 uur opgestaan, ontbeten en daarna samen met twee gidsen de jungle in getrokken. En jawel, wederom waren wij zeer gelukkig, aangezien we binnen 1 uur lopen al een orang utang in de bomen zagen slingeren. Zelfs eentje met een kleintje erbij!! Zo schattig hoe die er uit ziet boven in de boomtoppen. En moeders was net bezig een college te geven aan de kleine hoe deze moest klauteren. Wat een prachtig schouwspel!

Niet veel later zagen we nog een White-handed-gibbon (epke), en een Thomas-leaf-monkey (nog een epke) en…als klap op de vuurpijl, kwam daar ineens een orang utang met kleintje op de buik naar ons toe!! Whhaaa! Kriebels in de buik, een beetje eng wel maar ook geweldig! Ze zat een paar meter voor ons in de boom… Ik een beetje achter Nicky gaan staan, want het zijn toch wel erg imposante dieren hoor! Wauw, wat een ervaring. Onze gezichtjes stonden op mega-gelukkig! Kon niet beter dachten wij…tot zij ineens begon te slingeren door de bomen en gewoon naast ons op de grond kwam zitten! Niet te geloven toch? Ze bleef ons telkens mooi aankijken, het kleintje begon een beetje rond te klauteren en wij stonden erbij en keken ernaar… Dit was echt de meest bijzondere ervaring ooit… Na een tijdje vond ze het weer mooi geweest, pakte het inmiddels echt rondklauterende kleintje (van 5 maanden oud!) op en vertrok, (na mij vanuit de boom op mijn arm te hebben gepoept!!) zo licht als een veertje, weer door de bomen het bos in. En wij bleven ziels gelukkig en geimponeerd achter…

Die zelfde dag hebben we in totaal 5 grote Orang-Oetans gezien en 6 kleintjes! Niet te geloven toch? Het was echt een bijzondere ervaring. De tocht zelf was best wel zwaar. In totaal hebben we ongeveer 5 uur gelopen, maar continu echt klauterend de berg op en af. Geen mooi geplaveid paadje en af en toe regende het ook goed waardoor het erg glad werd. Maar dit was zeer zeker 1 van de beste ervaringen ooit!

Ondanks de enorm trage internetverbinding is het ons toch gelukt om nog wat foto’s online te zetten *O* :7

Veel plezier met het bekijken! Overigens kun je ze hier vinden!

Op naar het vieren van het oud- en nieuwfestijn… Vandaag is het zo ver. 31 December… Normaal gesproken zijn we al dagen/weken bezig met bespreken waar en met wie we dit bal zullen vieren. Wordt het bij ons thuis met vrienden (zoals vorige jaren het geval was), waar gaat de rest naar toe en zal het cafe de Jantjes of de Kix worden op het altijd lallende Stratumseind?! Altijd erg gezellig, maar dit jaar was het toch net iets anders…

De dag begon voor ons rond een uurtje of 9, waarbij onze eerste zorg was waar we konden ontbijten. En na onszelf van deze zorg verlost te hebben kwam er een tweede uitdaging om de hoek kijken. Namelijk, waar gaan wij (samen met onze vrienden Jorge en Renee) onze luie kont op het zand neer leggen om de rest van de dag op dit idyllische eilandje Pulau Pangkor te vertoeven. Tja, als dit je grootste zorg is dan is het leven nog niet zo slecht dachten wij zo….

En nadat we een geschikt plaatsje hadden gevonden, de dag al snorkelend/slapend en gemutlich te hebben doorgebracht was het tijd om onze kont te verplaatsen naar onze veranda… De mannen hadden een nieuwe missie, namelijk een flesje wijn op de kop tikken en brandhout sporkelen voor het geplande kampvuur, waarna Renee en ik gezellig epkes gingen kijken vanuit onze luie stoel… Wat op het eerste idee een luie bezigheid leek te zijn, werd uiteindelijk een hilarisch avontuur!

De epkes zaten namelijk langs onze veranda in de bomen! Hilarisch! “Oh, kijk daar een epke!” “Oh daar nog 1!” En toen vroegen wij ons, etent van onze koekjes het volgende af… “Oh zouden ze dichterbij durven komen?” Nou, deze vraag bleek snel beantwoord! Want toen wij even onze fotocamera gingen pakken bleek dat wij onze luie kont niet meer op de veranda neer konden nestelen, want de epkes hadden onze plek (en nog belangrijker…, hiermee ook onze koekjes) ingepikt! Je snapt het wel, twee van die giechelende meiden, die natuurlijk normaal gesproken heel heldhaftig zijn, maar nu even niet! Hilariteit alom! Daar stonden we dan, gewapend met fotocamera, toe te kijken hoe deze epkes onze koekjes en chipjes achterover drukten! En als we ook maar een stapje dichterbij durfden te komen dan lieten ze, door hun tanden te laten zien, meteen even merken dat zij niet van ons gediend waren! Daar zaten ze dan, onze “lieve” epkes! Na verloop van tijd hebben we maar even hulp in geschakeld van een locale held, die ze met stenen bestreden heeft. Zodat we ons weer in onze luie stoel konden nestelen en onze lege zakken chips en koekjes konden bewonderen…

Wat een avontuur voor een doordeweekse oudjaarsdag! Gelukkig was de missie van de mannen geslaagd en hadden ze hout en wijn op de kop kunnen tikken. Op naar het bal dachten wij zo! We hebben een afgelegen plekje strand opgezocht, de mannen hebben hier een prachtig kampvuurtje kunnen fabriceren en daar zaten we dan… Op het Maleisische strand, palmbomen op de achtergrond, voor ons de zacvht kabbelende tropische zee, 30 graden warm, wijntje en sigaretje erbij en voetjes in het zand… Hoe idyllisch kun je het hebben in deze donkere wintermaanden…

Vlak voor twaalf uur begon de spanning een beetje te stijgen, toen er 3 grote dozen vol vuurwerk aangesleept kwamen. We hebben een mooi plekje opgezocht waar we, op veilige afstand, vol spanning af konden wachten… 10, 9, 8, 7 ,6 ,5 ,4 3, 2, 1….Happy Newyear!! En jawel, daar werd nog eens een aardig aziatisch stukje vuurwerk de lucht in geschoten! De prachtigste kleuren! Daar stonden we dan met z’n viertjes… Hoe indrukwekkend en intens kun je iets beleven… Het meest bijzondere gevoel ooit… En om dit festijn toch nog traditioneel af te sluiten, hebben we ons maar meteen gewaagd aan een plaatselijke nieuwjaarsduik…. Dat was nog eens een Happy Newyear!!