Jawel, ze zijn er weer! *O* We hebben inmiddels al weer zo ontzettend veel geweldige dingen gezien (kijk maar in het verhaaltje hier onder) dat we wel foto’s op internet moesten zetten!
Je kan ze hiero vinden! :W

6.15 uur in de morgen….Piep piep piep piep! Met een slaperig hoofd zet ik de wekker uit en denk nog lekker even terug onder de wol te kruipen… Maar helaas, Nicky heeft m ook gehoord en is direct “up and running!” Hij moet effe douchen en zijn gebruikelijke toiletbezoekje afronden dus kan ik toch nog even omdraaien, maar veels te snel is het dan toch echt zo ver… Opstaan!! Ppff… Oke oke, ik kleed me uiteindelijk (onder luid protest) aan om (om 6.30 uur in de morgen) op naar 1 van de mooiste uitkijkpunten van Nieuw Zeeland te gaan. Geen tijd voor een Fonnemeisje….

Maar goed, na eenmaal bij het meer te zijn aangekomen, mijn bakje thee te hebben gedronken en de frisse wind in mijn gezicht te hebben gevoeld word ook ik enthousiast. We wandelen rond Lake Matheson, waar in de vroege ochtend een prachtige reflectie in het water van de omliggende bergen Mt Tasman en Mt Cook (met sneeuw op de toppen!!) te zien zou moeten zijn!

Het meer wordt nog bedekt met een laagje nevel, dus de mysterieuze sfeer is meteen aanwezig. We lopen, inmiddels een pasje sneller door de spanning, steeds meer bochtjes om. En voor ieder bochtje klopt ons hartje iets sneller… “Waar is dat uitzichtpunt? Zijn we wel op tijd? Nog geen wolkjes langs de bergtoppen?” Tot het moment van de waarheid daar is….. En daar is het dan, Lake Matheson, een spiegelglad meer waar naast de nevel een prachtige reflectie van de machtige bergen te zien is… Geen wolkje om de bergtoppen te zien. Een serene stilte hangt er op deze tijd van de dag en het is dan ook weer machtig mooi…. Wat een goudvinkjes zijn wij..

Na een stuk of 100 foto’s te hebben geschoten (en daarna nog een paar voor de zekerheid) gaan we verder op expeditie. Op naar de volgende spannende locatie, genaamd de Fox Glacier. Een Gletsjer die door de grote sneeuwval boven zo snel voortbeweegt dat deze bijna op zeeniveau uit komt… En, ondenkbaar maar waar, er waren meer mensen op hetzelfde idee gekomen. We konden gelukkig nog net een plekje op de parkeerplaats vinden en toen in draf naar die ijsbult toe…!

En jawel, na een klein bochtje zagen we hem al liggen. Een kilometers lange ijstong die vanuit de bergen richting zee loopt… Je snapt het wel, Kodakmomentje!! En nog 1, en nog 1…. En voordat we er waren hadden we al een spreekwoordelijk rolletje vol! De weg er naar toe was ook super vet, want we liepen door een prachtig u-vormig dal. (Wat dus wil zeggen dat de bergen zeer stijl naar beneden aflopen!)

Vlak voor de mond van de gletsjer hing een touw, waar je niet verder meer mocht.. Beetje jammer, want het aanraken van die machtige ijstong was toch wel erg aanlokkelijk! En gelukkig dachten meer mensen dat, dus toen er 1 spreekwoordelijk schaap over de dam was….. Haha, wij natuurlijk ook! Hupsakee, beentjes omhoog en gaan met die banaan! Boefjes wij, maar wel aangeraakt dat ijs! Metershoge ijsblokken overal om je heen, machtig mooi… En zoals al vele dingen die we hebben mogen bewonderen, was dit wederom ook weer iets om nooit meer te vergeten…

“Joehoe!! Allemachtig Prachtig! Indrukwekkend! Geweldig! Mooi! Die kleuren! Vet!!! Echt gaaf hier!! Waauuww!!!!!!!!!!!”

Zo, even een kleine introductie van onze conversaties samen in ons kleine autootje (een schattig Toyota Starletje, waar onze mascotte Remco meteen weer aan de achteruitkijkspiegel is komen te hangen!)… Aangezien er hier geen radio te ontvangen is en we geen cd’s bij hebben, zingen we ons eigen liedje tussen de bovenstaande conversaties door… “Ik voel me goed, ik voel me goed….” (quote Johan Verminnen) Helemaal in ons element hier….

Nadat we ons de eerste nacht in een luxe hotel (zoals het een echte champagnetoerist betaamt) hadden verslapen, 2 uur later de ferry (vol oude mensen i.p.v. jonge meisjes met te korte rokjes) konden pakken en onze heilige koe opgehaald hadden, kon onze reis beginnen. Over 1 van de mooiste wegen van Nieuw Zeeland, namelijk de Queen Charlotte Road (klinkt ook niet verkeerd toch?). Een weg met de prachtigste uitzichten op zowel berglandschap als op prachtige baaitjes! Daar tuften wij dan lekker in ons bekende slakkengangetje tussendoor! Ook hier zijn wij fan van de uitspraak “Hard rijden is voor mietjes!”

Na de nacht in een knus hostel te hebben doorgebracht, zijn we vroeg vertrokken voor een lange trip (400 km)… Via Punakaiki, waar we uit zijn gestapt om rotsformaties in zee te bekijken waar de golven vervolgens met gigantische krachten tegen beuken! Toen we hier stonden te kijken waren we zowaar ook nog getuige van een speelfestijn van dolfijnen en zeeleeuwen, die aan het surfen waren op de golven! Hilarisch toch?! Echt speelkwartier voor hen…Tja geef ze eens ongelijk….

Hierna zijn we doorgereden naar Hokitika om te overnachten. ’s Avonds zijn we (natuurlijk geheel volgens onze principes) met de wagen naar het strand gereden om hier van de zonsondergang te genieten. Deze was helaas niet buitengewoon interessant, maar samen wandelen op het strand heeft toch altijd wel wat…. Nog even een steentje voor de papa gezocht en daarna doorgereden naar een gloeiwormen-pad. Na zonsondergang zag je hier namelijk overal langs dit pad gloeiwormen, wat voor een bijzonder sprookjesachtig effect zorgde. Een beetje romantisch ook wel. Heel bijzonder…

Vandaag zijn we doorgereden naar de Gletsjers.. Tja, met een hoofdletter want dat zijn ze zeker waard! Echt gigantisch! Maar goed, hier volgende keer meer over! Tot nu toe stemmen wij allebei voor Nieuw Zeeland en vinden wij alles hier echt Allemachtig Prachtig!

Tja, het kan natuurlijk ook niet altijd rozengeur en maneschijn zijn. Zoals je thuis wel eens vol verwachting en enthousiasme uitkijkt naar stappen op zaterdag, vervolgens dan de kroeg in loopt en aan het einde van de avond toch echt de conclusie moet trekken dat de avond niet geheel aan je verwachting voldaan heeft, heb je deze ervaringen natuurlijk met reizen ook…..

Wij hebben dit met Australie… Vol enthousiasme kwamen wij dit land binnen, met bewondering keken we naar de grote wagens, de prachtige schepen, de mooie houten huizen en naar de weelderige natuur. We hebben een wagen gehuurd en hebben een “watervallenroute” gereden, waarbij we onze eerste kangaroo spotten (dat ie dood langs de weg lag staat er even buiten) en lekker gepicknicked hebben nadat we natuurlijk een verkoelende douche hadden genomen. We hebben heel veel biskes gespot op een zeer knus Magnetic Island, we hebben vriendschap gesloten met Koala’s, een snorkeltour gedaan door de Whitesundays waar we hebben genoten van de prachtige (grote) vissen/schildpadden en natuurlijk het koraal zelf…. Na dit alles zijn we nog het grootste zandeiland ter wereld (Fraser Island) gaan bekijken en hierna zijn we doorgereden naar Brisbane, waar we onze laatste dagen verslijten in het gezelschap van een gezellige Nijmegenaar….

Maar ondanks dat we allerlei mooie dingen hebben gezien, moeten we eerlijk zeggen dat het ons allemaal niet zo kan bekoren. De natuur is prachtig en de onderwaterwereld is helemaal imposant, maar het is gewoon niet onze “Cup of tea” zeg maar. Alles is hier mega groots opgezet (een boot met 80 mensen erop is normaal), de gemiddelde leeftijd van de tourist is hier 19jr en aangezien het een heel veilig land is komen hier dus ook shitloads of jonge meisjes met hun fohn in hun backpack en een veels te kort rokje aan…. De jongens maken hier natuurlijk dankbaar gebruik van en de avonden worden hier dan ook gevuld met het ene bierspelletje na het andere. Voor ons voelt het een beetje alsof we van Lloret naar Rimini naar Mallorca toe gaan en dat is helaas niet wat we verwacht hadden en ook niet waar we ons happy bij voelen.

We zijn nog in geen 1 land zoveel touristen tegengekomen, maar tegelijkertijd hebben we ons ook in geen 1 land zo unhappy (klikt dramatischer dan het is hoor) gevoeld. We hebben het samen natuurlijk wel heel leuk, maar moesten gisteren ook eerlijk aan elkaar toegeven dat we afgelopen 2 weken vaker aan thuis hebben gedacht dan in 4 maanden Azie bij elkaar! En een avondje stappen in de KIX met vriendjes en een wijntje erbij klinkt nu als muziek in onze oren!

Gelukkig hebben we onze vlucht naar Nieuw Zeeland kunnen vervroegen en vertrekken we morgen al. Misschien dat we de verkeerde keus hebben gemaakt en beter naar een ander deel van Australie hadden kunnen gaan, maar goed, zoals Nicky altijd zegt “Achteraf kijk je de koe in de kont!” Nu moeten we aan het einde van ons Australie-avontuur gewoon de conclusie trekken dat dit gedeelte van Australie helaas niet aan onze verwachting heeft voldaan… Maar niet getreurd, met vol enthousiasme op naar Nieuw Zeeland nu!