Zo, nadat we een gezellig kamertje hebben bemachtigd in ons enorme knusse hostel vol huisdieren en ons leerboek op hebben gehaald in het hoofdkantoor, vinden we het natuurlijk de hoogste tijd om te beginnen met het leren van de eerste bladzijden. Tja, de eerste dagen beginnen wij altijd zeer enthousiast, nu is het een kwestie van volhouden… Haha. En waar kun je beter beginnen met leren dan op een groen grasveldje (langs ons hostel), waar toevallig ook een hotspring bij ligt?? In het zonnetje, met mijn nieuwe bikini aan, poeliend met mijn beetjes in het water kom ik tot de conclusie dat leren helemaal zo gek nog niet is…

Onze eerste schooldag begint lekker lui, want we hebben pas om 12.00 uur les. Ideaal! Maar goed, aangezien je om 7.00 uur toch al de kamer uit zweet, staan we (een beetje zenuwachtig) op en gaan we maar weer verder waar we gisteren waren gebleven. Nog effe stampen voor de les begint. En nadat we onze lunch (broodje kroket!!) op hadden, was het dan zo ver… Hopelijk is de leraar een beetje aardig…. Haha.

We blijken allebei priveles te krijgen en dus niet bij elkaar in de klas te zitten. Beetje jammer, want we gaan natuurlijk naar school voor de gezelligheid en niet om zoveel mogelijk te leren , dus nadat we dat hebben veranderd en 1 leraar werkeloos achter hebben gelaten begint het echt. Weinig engels wordt er gesproken, we worden flink aangepakt op onze uitspraak en er wordt vooral door de stof heen gerend! Maar het maakt ons helemaal niks uit, vol enthousiasme slurpen we alle informatie op en na de les lopen we al oefenent naar huis. Waar we met een kop thee weer achter onze boeken gaan zitten en direct verder gaan. Als het zo door gaat, spreken wij voor het eind van de week vast vloeiend spaans!!

Dus niet!! Want hier kwamen twee dingen tussen, waardoor dat dus niét door ging…. Allereerst kwamen we op de derde dag in aanraking met alle werkwoorden en de vervormingen daarvan… Tja, waar we voorheen dachten “appeltje eitje” staren we nu naar vormen die maar geen plaats willen nemen in ons overvolle hoofdje… En ten tweede kwam daar wijn, sigaretten, voetbal en nog veel meer gezelligheid tussen, wat wij een interessantere tijdsbesteding vonden dan het leren van alle vervormingen… ¿Dejavu?

We hadden ondertussen verschillende mensen ontmoet in het hostel en nadat Jill en ik een flesje wijn hadden gekocht (en later nog één) en de wereld na twee glazen heel anders aanschouwden, kwamen er natuurlijk sigaretjes en heel veel flauwe klets op tafel. Nicky was uitgenodigd om mee te voetballen met de locale club, maar met zijn bal-gevoel (lees het ontbreken daarvan) in gedachten heeft hij netjes bedankt… Maar dat weerhield ons er natuurlijk niet van om met z´n allen te gaan kijken en aan te moedigen! Errug gezellig!

En na twee avonden ongeveer zo door te hebben gebracht, brak de vrijdag aan. Onze laatste schooldag…. Ppfff, voor het eerst sinds maanden voelde het ook echt als een vrijdag. De laatste belangrijke regels kregen we nog te horen, moesten vragen in het spaans beantwoorden, snapten allereerst wat de vraag was en tot onze verbazing konden we zelfs antwoorden in het spaans! Het duurt natuurlijk effe, want we hebben 2 minuten nodig om een zin te vormen, maar dan nog. Toen om 15:00 uur de bel ging, liepen we dan ook met een tevreden gevoel de school uit. Blij dat het er weer op zat, éindelijk vakantie, maar we hebben wel veel geleerd deze week!

Een week les is natuurlijk niks, maar we hebben de belangrijkste informatie gekregen. Nu is het gewoon een kwestie van oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Maar goed, dat kan wachten tot morgen, want die avond werd er gezellig gezamenlijk gekookt, en toen de stroom uit viel werden overal kaarsen neer gezet, kwamen alle mensen bij ons op de veranda zitten, werd er natuurlijk nóg een fles wijn en sigaretjes gekocht en werd ons verblijf in Montaña Linda op de meest sfeervolle manier afgesloten! Gezelligheid is een woord wat in het spaans niet bestaat, maar dat kennen ze zeker wel, want dit was op en top gezellig…..

Al 6,5 maand samen op reis…Na zo veel tijd samen doorgebracht te hebben in een heel klein kamertje met vaak open badkamer, kun je je misschien voorstellen dat de romantiek soms toch een andere wending heeft gekregen… En na zo’n lange tijd samen heeft Nicky op de één of andere manier niet meer de behoefte om continu te vertellen hoe mooi hij mij wel niet vindt… (Heel vreemd!) Na 6 maanden in een slobberbroek, altijd eenzelfde truitje, vrijwel nooit make-up en altijd slippers of wandelschoenen was mijn vrouwelijke gevoel dan ook ver te zoeken…

En daar stonden we dan, op de bus te wachten in Centraal Amerika. Nicky zit op zijn gemak achter mij een krantje te lezen en ik kijk op mijn gemak om me heen. Vind de mensen uiterst vriendelijk en begroet iedereen, zowel man als vrouw, met een vriendelijke glimlach. Heerlijk naief valt me op dat er regelmatig getoeterd wordt, dat mensen iets schreeuwen en dat vooral mannen errug vriendelijk terug reageren….

Tot er een vrachtwagen voor het stoplicht stopt, recht voor mijn neus, zodat ik er niet omheen kan kijken. Direct hangen er 2 mannen uit het raam en op dat moment ben ik me ineens heel bewust van mijn slobberbroek, mijn saaie truitje, mijn haren op die saaie staart en die platte schoenen! Die mannen daarentegen lijken er geen probleem mee te hebben en er wordt dan ook volop naar me gewezen, geknipoogd, gezwaaid en er wordt me meteen een plaats in de wagen aageboden. Lichtelijk tot zeer ongemakkelijk ga ik snel naast Nicky zitten (die rustig zijn krantje door leest) en na mij nog eens van top tot teen te hebben bekeken springt uiteindelijk het stoplicht op groen… Ppff…

Tja, die machocultuur! Vanaf die dag ben ik me er dan ook erg bewust van alle (goedkeurende) blikken die de mannen me toewerpen en van de gesprekken die Nicky en ik voeren waarbij de mannen Nicky voornamelijk links laten liggen. Lichtelijk ongemakkelijk af en toe, maar vrouwelijk voel je je in ieder geval wel!! En na 6 maanden rondgesloft te hebben is het ook wel eens lekker om je weer vrouwelijk te voelen. Tja, en hoe kun je je dat beter tot z’n recht laten komen dan door lekker te gaan winkelen?! Haha. Op naar San Jose dus, waar het ineens van buitengewone importantie is dat ik een nieuwe bikini vind (want die oude kan echt niet meer!)!

Winkel in, winkel uit….en winkel weer in en winkel weer uit. Tot vervelends aan toe. Want hoe je het ook went of keert, de gemiddelde Costa Ricaanse vrouw heeft nu eenmaal een behoorlijk imposante boezem en helaas stond ik daarbij niet voor aan in de rij… De bikini´s passen dus voor geen meter en het ziet er echt een beetje sneu uit… Na 4 uur rondwandelen lopen we dan ook, redelijk chagerijnig dat snap je, zonder bikini terug naar ons hotel…

Tot we op de hoek van onze straat aankomen en aan de overkant ineens bikini’s in de etalage zien hangen! De eigenaar doet net de deur op slot, maar met een sneu gezicht mogen we nog even binnen… Meteen scannen we de winkel op zoek naar waar we moeten beginnen, als mijn oog valt op een tangabroekje voor mannen die van voren wel erg klein maar zeer gevuld is… MMmmm, apart. Als ik verder kijk zie ik ook een tijgerbadpak waar bij de boezem twee gaten in zitten…MMmm, nog aparter… Ineens dringt het tot me door. Genant stamel ik een excuus tegen de eigenaar en roep Nicky dat dit toch niet echt is wat we zoeken. Nicky kijkt verbaasd om, maar als ik hem de tanga en toebehoren wijs valt ook bij hem het kwartje! We staan in een sexshop!! Hilariteit alom, dat snap je! Met een vuur rood hoofd weten we niet hoe snel we die winkel uit moeten komen en die chagerijnige bui is als sneeuw voor de zon verdwenen!! Haha.

De volgende dag, op weg naar ons schooltje, hebben we uiteindelijk toch nog een passende bikini op de kop weten te tikken en nu kan ik dan ook, vrouwelijk en wel (heel belangrijk!), bij het zwembad de spaanse woordjes uit mijn hoofd gaan leren! Misschien als eerste maar vragen wat sexshop in het spaans is, zodat we die blunder voortaan kunnen voorkomen..?!

Ons midden-amerika avontuur is inmiddels al weer bijna twee weken oud, en omdat we nog geen foto´s online hadden gezet leek het ons daar wel onderhand weer eens de hoogste tijd voor worden! :Y

Bij deze! *O* Je kan ze hier vinden!

Zo…na een tijdje luxe gewend te zijn was het dan weer zo ver… Terug naar onze kleine kamertjes met verfrissende douches zeg maar…. Op naar Centraal Amerika! We waren best wel benieuwd wat we aan zouden gaan treffen en vonden het ook wel erg spannend. Omdat we natuurlijk al eens in Midden Amerika waren geweest, er toen helemaal verliefd op waren geworden en nu dan terug gingen, spookten de vragen “Vinden we het nog steeds wel leuk?”, “Wordt het geen afknapper?” door ons hoofd… Dus met een vreemd gevoel in ons buikje landden we in Panama-city…

En ken je dat gevoel van die veels te oude spijkerbroek, die je eigenlijk allang weg had moeten gooien, maar die iedere keer als je hem aan trekt meteen weer als gegoten zit..? Dat gevoel hadden wij hier in Panama! We sliepen meteen weer in een hotel waar de geur van chemicalien tegen kakkerlakken overheersd, zagen alle zogenaamde kippenbussen weer rijden, zagen alle kleine eettentjes weer op straat en de vriendelijkheid van de mensen voelde meteen weer als gegoten… Terug van weggeweest!

Nadat we natuurlijk een bezoekje hadden gebracht aan het Panama-kanaal, hadden gewandeld in een kratervallei en een mislukte mountainbiketocht achter de rug hadden (eens maar nooit meer, aangezien we na 30 minuten al zo´n pijn aan onze kont hadden dat we het mountainbiken op hebben gegeven en maar zijn gaan rusten in de hotsprings..) besloten we naar het dorpje Pedasi te gaan, een klein dorpje aan de kust wat niet op de toeristische route ligt. Het had dan ook nogal wat voeten in de aarde om er te komen, maar uiteindelijk zaten we dan toch met een voldaan gevoel in de laatste, directe bus naar onze eindbestemming…toen we tot de conclusie kwamen dat we de Lonely Planet, onze enige bron van informatie, kwijt waren….Nicky had hem in het vorige dorp in de taxi laten liggen…

En daar zit je dan, in je kleine hostel in een afgelegen dorpje waar je voorheen nog zo blij mee zou zijn, naar elkaar te zwijgen. Als stilte voor de storm zeg maar, want je kunt je misschien voorstellen dat er wel wat meer aan kwam dan alleen maar een stilte… Maar goed, toen we uitgemopperd waren en besloten hadden om weer vriendjes te zijn, zijn we maar weer naar de bushalte gegaan en hebben daar de 1 uur durende bus terug gepakt naar het dorpje. Waar zich vervolgens een enigzins genante vertoning afspeelde…

Want ja, hoe leg je in ons uiterst gebrekkige spaans uit aan een hulpvaardige man dat we een paar uur eerder onze Lonely Planet in een groene taxi hadden laten liggen? Met handen en voeten en veel universeel bekende lichaamstaal (sip kijken, hand tegen je voorhoofd aan slaan “stom ik ben het vergeten”, verdwaasd overdreven rondkijken…je kent het wel) is het ons dan uiteindelijk toch gelukt! Deze beste man snapte wat wij bedoelde, maakte een aantal telefoontjes en na 15 minuutjes waren we weer de gelukkige eigenaren van onze “reisbijbel”. Joehoe!

Maar mede na deze genante vertoning zijn we tot de conclusie gekomen dat het toch wel erg leuk (en handig) zou kunnen zijn als we ons verstaanbaar zouden kunnen maken in het spaans. En met deze gedachte zijn we aan de slag gegaan en hebben direct een reservering gemaakt voor 22 april in Costa Rica voor een 5-daagse cursus spaans! (zie www.montanalinda.com) Nog een weekje vakantie dus en dan moeten we aan de bak. Fonne en Nootje terug in de schoolbanken!