Zo…na een tijdje luxe gewend te zijn was het dan weer zo ver… Terug naar onze kleine kamertjes met verfrissende douches zeg maar…. Op naar Centraal Amerika! We waren best wel benieuwd wat we aan zouden gaan treffen en vonden het ook wel erg spannend. Omdat we natuurlijk al eens in Midden Amerika waren geweest, er toen helemaal verliefd op waren geworden en nu dan terug gingen, spookten de vragen “Vinden we het nog steeds wel leuk?”, “Wordt het geen afknapper?” door ons hoofd… Dus met een vreemd gevoel in ons buikje landden we in Panama-city…

En ken je dat gevoel van die veels te oude spijkerbroek, die je eigenlijk allang weg had moeten gooien, maar die iedere keer als je hem aan trekt meteen weer als gegoten zit..? Dat gevoel hadden wij hier in Panama! We sliepen meteen weer in een hotel waar de geur van chemicalien tegen kakkerlakken overheersd, zagen alle zogenaamde kippenbussen weer rijden, zagen alle kleine eettentjes weer op straat en de vriendelijkheid van de mensen voelde meteen weer als gegoten… Terug van weggeweest!

Nadat we natuurlijk een bezoekje hadden gebracht aan het Panama-kanaal, hadden gewandeld in een kratervallei en een mislukte mountainbiketocht achter de rug hadden (eens maar nooit meer, aangezien we na 30 minuten al zo´n pijn aan onze kont hadden dat we het mountainbiken op hebben gegeven en maar zijn gaan rusten in de hotsprings..) besloten we naar het dorpje Pedasi te gaan, een klein dorpje aan de kust wat niet op de toeristische route ligt. Het had dan ook nogal wat voeten in de aarde om er te komen, maar uiteindelijk zaten we dan toch met een voldaan gevoel in de laatste, directe bus naar onze eindbestemming…toen we tot de conclusie kwamen dat we de Lonely Planet, onze enige bron van informatie, kwijt waren….Nicky had hem in het vorige dorp in de taxi laten liggen…

En daar zit je dan, in je kleine hostel in een afgelegen dorpje waar je voorheen nog zo blij mee zou zijn, naar elkaar te zwijgen. Als stilte voor de storm zeg maar, want je kunt je misschien voorstellen dat er wel wat meer aan kwam dan alleen maar een stilte… Maar goed, toen we uitgemopperd waren en besloten hadden om weer vriendjes te zijn, zijn we maar weer naar de bushalte gegaan en hebben daar de 1 uur durende bus terug gepakt naar het dorpje. Waar zich vervolgens een enigzins genante vertoning afspeelde…

Want ja, hoe leg je in ons uiterst gebrekkige spaans uit aan een hulpvaardige man dat we een paar uur eerder onze Lonely Planet in een groene taxi hadden laten liggen? Met handen en voeten en veel universeel bekende lichaamstaal (sip kijken, hand tegen je voorhoofd aan slaan “stom ik ben het vergeten”, verdwaasd overdreven rondkijken…je kent het wel) is het ons dan uiteindelijk toch gelukt! Deze beste man snapte wat wij bedoelde, maakte een aantal telefoontjes en na 15 minuutjes waren we weer de gelukkige eigenaren van onze “reisbijbel”. Joehoe!

Maar mede na deze genante vertoning zijn we tot de conclusie gekomen dat het toch wel erg leuk (en handig) zou kunnen zijn als we ons verstaanbaar zouden kunnen maken in het spaans. En met deze gedachte zijn we aan de slag gegaan en hebben direct een reservering gemaakt voor 22 april in Costa Rica voor een 5-daagse cursus spaans! (zie www.montanalinda.com) Nog een weekje vakantie dus en dan moeten we aan de bak. Fonne en Nootje terug in de schoolbanken!

Tja, na Nicky z´n 3 seconden “of Fame” (3 seconden in beeld bij RTLtravel, Lake Toba) merkten wij dat deze sterrenstatus wel op zijn lijf geschreven was. En om dan ook maar meteen de koe bij de horens te pakken voor deze carriere-switch zijn we meteen doorgevlogen naar The Place To Be voor aankomend talent… Hollywood genaamd! Hier voelde hij zich natuurlijk meteen als een vis in het water… Haha.

We waren tamelijk bevooroordeeld over “Amerika”. Al die overdreven, kortzichtige, opschepperige, luidruchtige en vooral ook nare mensen die daar wonen…. Maar goed, nu Nicky die sterrenstatus had, moesten we dan toch maar de proef op de som gaan nemen en gaan onderzoeken of ons beeld van de gemiddelde Amerikaan wel klopt.

We hadden natuurlijk, zoals wij voortaan gewend zijn, helemaal niks voorbereid en stonden dus ook een beetje verloren op LA airport op onszelf te vloeken. Maar goed, gelukkig hebben we toch een champagnehotel kunnen vinden waar we onze eigen badkamer hadden (met warm water!), een eigen tv en een mega groot bed waarin Yvonne ´s nachts wakker schrok omdat ze Nicky kwijt was! Hilarisch! We hadden geen tijd meer om de stad in te gaan, dus hebben we die avond lekker een megapizza in huis gehaald, domme films liggen kijken en op ons megabed zitten schranzen… Heerlijk amerikaans!!

En om dan maar meteen in te burgeren zijn we de volgende ochtend ook met donuts begonnen. Maar nondeju, wat zijn die hier lekker!!! Kan me zo goed voorstellen dat de gemiddelde kledingmaat hier groter is dan in Nederland, want alles is hier super lekker, super vet en super groot! Mjummie!! Lekker een extra donutje meenemen in de bus en op naar waar dit allemaal is begonnen…Hollywood en the walk of Fame!

En na een busrit van 1,5 uur (en ons hotel is redelijk dicht bij het centrum uhu) waren we dan eindelijk in hartje Hollywood, hebben we natuurlijk allerlei foto´s gemaakt van de Walk of Fame en foto´s gemaakt van een chinees gebouw waar we geen idee van hadden wat het was, maar waar het super druk was en iedereen foto´s van dat gebouw probeerden te maken (naderhand hoorden we dat dit het beroemste theater was waar de meeste premieres werden gehouden…ok moi) Haha. We hebben ons ook meteen als echte toeristen gedragen en zijn in zo´n open bus, op het dak, gaan zitten en hebben een ritje door Hollywood gemaakt… Hilarisch!

Maar hoe geweldig we het ook vonden, ons beeld van Hollywood is toch wel wat bijgesteld. Want eerlijk is eerlijk, het stelt eigenlijk niks voor… We hadden op en top glamour verwacht, maar daar is echt niks van terug te vinden hoor! Alle gebouwen zien er gewoon heel saai uit, alle studio´s zijn gewoon vierkante grijze gebouwen en alle straten waar films opgenomen zijn, zijn normale straten… Beetje jammer! Er lopen niet overal sterren rond en van buiten valt de hele wijk niet op… Tja, dat was niet wat Nicky had verwacht en hierdoor is hij dan ook maar een beetje van zijn carriere-switch afgestapt…

En hoe kun je 2 dagen LA beter invullen dan 1 dag Hollywood en 1 dag Disneyland?! Nu we er zo dicht bij zaten moesten we dit wel gaan bekijken! Wij gaan naar Disneyland!! Joehoe!! Voelden ons weer net een klein kind en ik was zelfs zenuwachtig toen we er aan kwamen! Haha. Op naar Mickey Mouse en Space Mountain!! Geweldig! Deze dag was echt geweldig! Het was hartstikke druk dus gemiddeld moesten we een uur wachten, maar we hebben er van genoten! Het is echt een geweldig mooi opgezet park. Alles is tot in detail aangepast aan het thema en dat maakt het echt bijzonder. Waar we onze ogen ook naar uit hebben gekeken waren alle mensen die er rondliepen. En niet zozeer de mensen zelf als wel wat ze aan hadden. Veel mensen liepen namelijk met een haarband met Mickey Mouse oortjes erop rond, of met een princessenjurk aan. En dan heb ik het niet over kindjes, maar over volwassen mensen. Stoere mannen bij elkaar die dan van die oortjes op hun hoofd hebben of een vreemde hoed op… Wat wij met carnaval nog apart vinden om te dragen. Echt een cultuurshock voor ons! Hilarisch om te bekijken wel hoor…

En na deze twee dagen Amerika moeten we toch eerlijk toegeven dat ons vooroordeel niet meer dan een vooroordeel was. Mensen waren veel vriendelijker dan we verwacht hadden, we werden overal geholpen en mensen begonnen spontaan met ons te kletsen. De luidruchtigheid van de gemiddelde amerikaan was vrij ver te zoeken als je ons Nederlandse gemiddelde hier tegenover zet en het kortzichtige viel ons ook mee. Het is een land van patsen, want alles is groot, duur en overdreven, maar we hebben dit helemaal niet als vervelend ervaren… Dus moeten we eerlijk toegeven dat die kortzichtigheid waar we het over hadden toch echt op ons zelf van toepassing was…

We waren er dan maar twee dagen, maar toch hebben we weer genoeg foto´s om een fotogalerij vol te maken!

Je kan ze hier vinden *O*