Vanaf het moment dat we Nicaragua binnen kwamen was het voor ons duidelijk. Niet langer zagen we hordes touristen en op iedere straathoek een internetcafe. Nee, wat we nu zagen kon je haast wel 19de eeuws noemen! Schoenpoetsers in plaats van internetcafes, ossenkarren in plaats van Quads. Mensen halen hier het water nog uit de put en achter op het erf staan, onder een golfplaatje, de sanitaire voorzieningen.

In Costa Rica hebben de jaren van toerisme inmiddels op vrijwel ieder dorp een duidelijk stempel gedrukt en miljoenen dollars in het land gepompd. Nicaragua staat echter nog aan het begin van deze ontwikkeling, die ongetwijfeld niet lang meer op zich zal laten wachten. We zijn hier pas een week en nu al is de indruk die we hebben over Nicaragua schitterend.

De eerste dagen hebben we lekker aan de grote oceaan kust bij San Juan del Sur doorgebracht. Iedere avond zaten we weer met open mond naar de lucht boven de oceaan te kijken die door de ondergaande zon in vuur en vlam werd gezet. Vervolgens zijn we naar het grootste eiland in het Meer van Nicaragua doorgereisd.

Isla de Ometepe, een eiland bestaande uit twee vulkanen van beide rond de 1500 meter hoog. De hoogste van de twee, Vulcan Concepçion is nog altijd actief en gedurende de dag zie je regelmatig een wolk witte rook uit de krater van deze klassieke kegelvulkaan opstijgen. Een permanente herinnering aan de bewoners dat het altijd nog zomaar ineens afgelopen kan zijn mocht de vulkaan een keer flink tot uitbarsting komen.

Tijdens ons verblijf op het eiland vernachtten we in een prachtig landhuis/boerderij aan de voet van de actieve vulkaan. Het landhuis lag heerlijk aan de rand van het meer. Dagelijks waren de mannen druk vis aan het vangen voor de markt, terwijl de vrouwen met hun ogenschijnlijk onuitputtelijke uithoudingsvermogen in de palle zon de was aan het doen zijn. Ondertussen letten ze ook nog met een oog op hun kroost dat tussen de koeien en de paarden speelt die ook de verkoeling van deze immense zoetwaterzee komen opzoeken.

Tijdens ons verblijf op Isla de Ometepe hadden we het geluk om een heus stierengevecht bij te mogen wonen.We waren eigenlijk een beetje aan de late kant, maar na wat gedrang konden we uiteindelijk tussen de benen en over de hoofden van de rest van het publiek toch nog een glimp opvangen van dit spectakel. Gelukkig worden de stieren hier in Centraal Amerika niet aan het eind van het gevecht dood gemaakt. Hier is het de bedoeling om zolang mogelijk op de stier te blijven zitten en als je er vervolgens na, meestal niet meer dan 3 seconden, bent afgegooid. Ga je nog een beetje voor de stier springen met een rode doek in je hand. Vervolgens kunnen de mannen dan hun stoere verhaal aan iedereen die het horen wil (of niet) vertellen… Een stuk vriendelijker dan in Spanje dus, al was het ook hier overduidelijk dat de stier liever bij de koeitjes in de wei waren gebleven.

Onze volgende bestemming was Granada, de oudste (gesticht in 1524) spaanse stad in Nicaragua. Nog altijd lijkt het alsof de tijd zowat heeft stilgestaan in deze prachtig bewaard gebleven koloniale stad. De stad ligt op de oevers van het Lake Nicaragua aan de voet van de vulkaan Mombacho. De statige monumentale huizen zijn stuk voor stuk voorzien van een prachtig tropisch kleurtje. Elke straat lijkt wel over zijn eigen koloniale kerk te beschikken. Overal staan straatverkopers hun waar aan te prijzen en zie je schoenpoetsers hun uiterste best doen op het zo glimmend mogelijk krijgen van de schoenen van hun klant. Ook hoor je regelmatig het gekletter van paardenhoeven door de met kinderkopjes geplavuisde straten weergalmen. Zou je de auto´s even kunnen vergeten dan lijkt het zo weer de koloniale tijd. Na een week is het ons duidelijk, Nicaragua is werkelijk een totaal andere wereld…

Inmiddels zijn we al weer bijna een week in Nicaragua zonder ook maar een verhaaltje te schrijven of een stel foto´s te plaatsen… :@ Hoogste tijd dus weer! :Y

De eerste foto´s van Nicaragua kun je dan ook hier vinden!

Na onze buitengewoon leerzame week bij de Spaanse school was het weer de hoogste tijd om lekker te ontspannen en natuurlijk om ons Spaans te gaan oefenen!! Dus dachten we dat daarvoor het Nationaal Park Manuel Antonio wel geschikt was. Lekker relaxen in de prachtige baaitjes en, omdat wij dachten dat ons Spaans dat van het gemiddelde locale epke nog niet ontsteeg, hadden we ons voorgenomen om ons practica daar in het woud uit te gaan voeren. Tja, je moet ergens beginnen he?!

Nadat we ons weer op precies hetzelfde plekje hadden genesteld als 4 jaar geleden, ons tegelijkertijd hadden verbaasd over het toegenomen toerisme en ons hierdoor lichtelijk zorgen hadden gemaakt over een mogelijk afgenomen aantal biskes in het park, besloten we dan ook we om eerst maar eens alle inspanningen van ons af te sporten (echt iets voor ons!) en de metershoge golven te lijf te gaan! Terwijl we ons door de branding heen worstelden en zowel zicht hadden op de azuurblauwe zee en de omringende jungle, konden we het dan ook niet laten om de beroerde tune van Baywatch uit volle borst in te zetten! “Some people stand in the darkness, afraight to step in to the lights……” Haha.

De volgende dag stond onze practicumles voor de deur, wat betekende dat we biskes gingen spotten in het park. Gelukkig bleek al snel dat, ondanks het toegenomen toerisme, de biskespopulatie nog steeds de moeite waard is! Want we struikelden al snel zowat over enorme leguanen, er kruiste zowaar een neusbeer ons pad en we spotten een luiaard hoog in de boom! Joehoe!!

Na deze dag afwisselend op het strand en de jungle door te hebben gebracht en ook nog de nodige epkes te hebben gespot, besloten we door te reizen naar Montezuma, een volgend paradijslijk oord. Alwaar we de dagen opnieuw nuttig gevuld hebben met een bezoekje aan de plaatselijke waterval en het vertonen van onze Baywatch-act… (klinkt het bekend Remmie?!)

Ondanks dat we de afgelopen week tijdens het oefenen regelmatig de spaanse plank compleet mis hebben geslagen (zo vroeg Yvonne in haar beste Spaans wat de naam van een katje in het hostel was, waarop de vrouw des huizes antwoorde dat het “Straat” was. Vol enthousiasme noemde Yvonne de kat dan ook alle dagen “Straat”. Hilariteit alom toen drie dagen later het kwartje viel en we eindelijk begrepen waarom de vrouw deze dagen telkens zo´n buitengewoon plezier had…! Haha) mogen we toch concluderen dat ondanks dat we ons tijdens onze schoolweek als échte studenten hebben gedragen ons Spaans dat van het gemiddelde epke wél ontstijgt en we dus Spaanssprekendergewijs goed bezig zijn! Op naar het volgende practicum!