Wat een week! Natuurlijk begon de week al goed met de verjaardag van Yvonne. Maar daarnaast zijn we ook nog naar een Cenote geweest, hebben oude tempels van de Maya’s bezocht en natuurlijk het klapstuk van de week was het snorkelen met de walvishaaien. Teveel voor één galerij dus zijn het er twee!

*O* Deel 1 en deel 2 *O*

Whoehaaa!! Ongelooflijk wat we nu weer mee hebben gemaakt! Echt het meest vette wat we ooit hebben gedaan! Eigenlijk kunnen we het nog steeds niet geloven en het enigste wat we heel de tijd zeggen is Whoehaaa!

Na een nacht onrustig te hebben geslapen van de zenuwen zaten we vanochtend om 7.00 uur op de pier te wachten op het bootje dat ons op zou komen halen. Natuurlijk is 7.00 uur hier nooit 7.00 uur, dus om ongeveer 8.00 uur kwam hij aan gevaren. Mijn zenuwachtige buikje in de boot gehesen en de horizon tegemoet (en mogelijk nog wel meer dan alleen de horizon!)

Na enkele minuten varen zagen we onze eerst “vangst” al, dolfijntjes! Joehoe! Altijd lastig om vast te leggen, maar overal zagen we ze springen en doen. En aangezien wij geloven in het spreekwoord “een goed begin…..” voorspelde dat niets dan goeds (al zijn we natuurlijk vrij sceptisch geworden na ons mislukte dolfijnenavontuur in Nieuw Zeeland..). Maar goed, in dit geval leek het door te zetten, want iets verderop zagen we zeeschildpaden! Joehoe! Vandaag moet ons geluksdagje zijn, dat kan niet anders. Maar nu het klapstuk nog…

Na een tijdje kregen we onze flippers uitgerijkt, duikschoenen aan en snorkels uitgepakt. We zouden er bijna zijn. Jeetje wat was ik zenuwachtig!! De rest van de groep leek allemaal zo rustig! Ik voelde de zenuwen door mijn lijf lopen en zei, voor mijn geruststelling, even tegen Nicky dat als ik niet durfde dat ik ze dan ten minste wel had gezien. “Alleen zien telt niet Yvonne, gewoon dat water in met die kont…” Mmmm.., ik had die geruststelling iets anders voorgesteld! Haha, maar goed, ergens had hij ook wel een punt dat moest ik (onder luid protest natuurlijk) toegeven… Op naar de biskus dan maar!

En jawel, whoehaaaa! Daar waren ze, WALVISHAAIEN!!!! Overal om ons heen zagen we mega grote vinnen boven het water uitsteken! Hoe vetjes! In eerste instantie vond ik het wel meevallen met groot, dus ik voelde me heel stoer, maar toen hij recht langs de boot kwam gezwommen…., nondeju…wat zijn die groot!!! Ik kan in mijn geheel al in de helft van zijn achtervin! Ongelooflijk! Zoooooooooooo mooi om naar te kijken (over zwemmen had ik nog lichtelijke twijfels..haha)! Dus toen de gids vroeg of de eerste zich klaar gingen maken vond ik het een mooi moment om sociaal te doen en anderen voor te laten, dat snappen jullie wel!

Maar goed, toen was het toch ook onze beurt. In het masker gespuugd, voor de verandering ook schoongemaakt, nogmaals tegen Nicky gezegd dat ik hem lief vind (voordat we ons lot tegemoet gingen) en gaan met die banaan! Bijna bovenop een walvishaai van wel 15 meter!! WHOEHOEEE!! We waren continu zo dicht bij dat we hem wel aan konden raken! En hoeveel geluk hadden we wel niet toen, naast 2 walvishaaien, ineens ook een Manta-rog van wel 4 meter doorsnede langs ons af kwam zwemmen?!

We mochten er maar 10 minuten bij en daarna moesten we afwisselen met anderen uit de boot. De adrenaline stroomde volop door ons bloed, dolgelukkig en konden (kunnen nog steeds niet) geloven dat we dit werkelijk hebben gemaakt! Maar voordat we het door hadden kunnen laten dringen was het alweer tijd voor een volgende sprong in het diepe. En zo wel 3 keer in totaal. Soms lagen de walvishaaien bijna stil (voor hun doen he, want wij moesten nog steeds volle kracht vooruit zwemmen) en konden we echt 10 minuten met ze me zwemmen. Soms keken ze ons een beetje nieuwsgierig aan, af en toe kwamen ze recht op je af met hun bek open en moest je maar vertrouwen dat hij onder je door zou zwemmen en over het algemeen trokken ze zich gewoon niks van die kleine propjes in het water aan… Wauw…

Ik weet verder niet wat we er over moeten zeggen. Dit was de meest vette ervaring ooit en een ervaring om nooit te vergeten, nog steeds snap ik niet dat we dit echt hebben gedaan…. Het enige wat ik ervan kan zeggen en wat ook precies omschrijft hoe wij ons voelen is het volgende, uit volle borst…..WOEEHOEEE!!

De eerste foto’s uit dit geweldige land staan weer op de site. *O*

Je kan ze hier vinden, veel plezier! :W

Het echte aftellen is begonnen. Nadat we een prachtig Belize achter ons hebben gelaten is het dan zo ver. We zijn aangekomen in het laatste landje van deze reis, Mexico. Maar de spreuk “Last but not least” is hier zeker op van toepassing! Want ondanks dat we hier nog maar ongeveer 1 week zijn, staat Mexico zeker in onze top drie van relaxte landen!

Bijna terug naar het gehaaste leven, terug naar een werkersbestaan, naar een maatschappij waar het leven zich binnenhuis afspeelt en waarbij uiterlijk vertoon hoog op de agenda staat. Maar natuurlijk ook terug naar al die fijne vrienden en onze eigen familie, terug naar een baan bij mijn ouwe werkgever waar ik me helemaal op mijn plek voel, terug naar onze vaste standplaats in de KIX en terug naar ons eigen Ticootje… Maar op de 1 of andere manier voelt het toch nog alsof wij niet langs “start” mogen… 

Want het zal wennen zijn om ons weer aan te passen aan het normale leven. We hebben zin om iedereen weer te zien, we hebben zin om (nooit gedacht dat we dit ooit zouden zeggen) weer te gaan werken, maar waar we wel wat tegen op zien is dat het leven zich altijd binnenhuis afspeelt. In al deze landen speelt het gehele (sociale) leven zich op straat af en dit bevalt ons uitstekend! Slapen dat doen we binnen, maar voor de rest van de dag ben je buiten in de weer. Heerlijk!

Afgelopen week is dat ons helemaal duidelijk geworden. We hadden een leuk hostel gevonden in Campeche (mooiste stad ooit!), wat direct aan de Grande Plaza zat. Wat wil zeggen dat dat de plek is waar het leven zich af speelt. Overdag zoeken mensen op de plaza de schaduw op onder de grote bomen, eten hun tortillaatje op op het bankje en slenteren een beetje rond. In de avond komt het plein tot leven, komen van alle kanten mensen met kleine houten karretjes aanrijden die ze ergens op het plein stationeren.

Als je dan nog even een klein kwartiertje blijft wachten, dan komen op een gegeven moment de geurtjes langs je neus voorbij! Al die kleine karretjes zijn namelijk eetwagonnetjes en ieder karretje heeft zijn eigen specialiteit. Van frietjes, naar burritos, naar maiskolven en kaaswafels (tja, andere namen maar aangezien mijn spaans niet zo uitmuntend is hou ik het hierbij!). Tja en wij kunnen bij dit tafereel natuurlijk niet alleen als toeschouwer blijven functioneren, dat snap jij ook! Dus zorgen wij dat we rond 19 uur present zijn, schreiden wij van het ene karretje naar het andere karretje toe en proberen we zoveel mogelijk nieuwe specialiteiten te versmaden. Heerlijke bezigheid! En na dit eet-festijn haalt 1 van ons een drankje en sigaretjes (we willen natuurlijk ons bankje behouden en aangezien er vele kapers op de kust zijn..) en zien wij het mexicaanse leven aan ons voorbij kabbelen.

Iedereen komt naar het plein, sociale contacten worden gelegd, iedereen zegt goedenavond en zwaait naar iedereen. Een sociale vorm die in het individuele Nederland een beetje verloren is gegaan. Maar dit voelt goed, we slenteren wel mee. En van alle mooie dingen die we hebben al hebben gezien, van alle gave dingen die we al hebben gedaan zullen we dit gedeelte misschien nog wel het meeste gaan missen….