februari 2011


We hebben misschien niet altijd van die thriller-avonturen zoals die bij de tijgers. Maar we maken natuurlijk iedere dag kleine dingen mee. Misschien niet genoeg voor een heel verhaal maar toch te mooi om te laten liggen.

India is een prachtig kleurrijk fotogeniek land. Speciaal daarom deze keer geen verhaal maar gewoon enkele mooie foto’s en een nieuwe fotogallerij!

CSC_4674 DSC_5227 DSC_5272 DSC_5317 DSC_5420 DSC_5347

DSC_4846In onze heerlijke tuin in het Bandhavgarh National Park, diep in het hart van India, vragen we ons genietend en wel hardop af of we werkelijk een kans hebben om Tico XL te gaan zien in de uitgestrekte wildernis van Centraal-Inda. De tijger is immers een van de meest zeldzame dieren die bestaan.

Gelukkig wordt de tijger in India steeds beter beschermd en leek het na een dieptepunt in 1972 (nog slechts 1800 tijgers) jarenlang steeds beter te gaan. Recent gaat het echter weer bergafwaarts door de grote vraag naar tijgerproducten, medicijnen, vachten etc uit het steeds rijker wordende China. Volgens de meest recente cijfers zouden er nu nog slechts 1411 tijgers in India leven… Pff!! Zie die maar is te vinden in dit gigantische land en in de bijna ondoordringbare bossen. Maar goed, we gaan het natuurlijk wel proberen en na het geweldige succes verhaal in Nepal hopen we dat mijn Lucky Shirt ons opnieuw geluk zal brengen!

Gisteren zijn we laat in de avond aangekomen na een tocht  door deels oerwoud en deels landerijen naar het kleine dorpje bij de ingang van het nationale park. Gelukkig wisten we nog een rickshaw te vinden en verlicht door de bijna volle maan en de prachtige sterrenhemel gaan we op weg, diep in tijger-terratorium!

De chauf kletste lekker aan over de keer dat bij een van de boerderijen die we paseren een koe door een tijger is aangevallen en gedood. Of die keer dat hij zelf, bij een van de kleine meertjes die we paseren, een tijger te voorschijn zag komen uit het dichte struikgewas!

DSC_4827 In het dorpje aangekomen ontmoeten we de volgende dag 2 gezellige Engelsen, Matthew en Rosemary. We vragen of ze morgen misschien met ons een Safari-jeepje willen delen (enerzijds voor de kosten te delen, maar we verlangen ook naar gezellige klets!). Zij zijn zelf die ochtend al in de jungle geweest maar hadden helaas geen geluk en willen het dus morgenochtend graag nog opnieuw proberen. Okay, 6:30 net na zonsopkomst, mogen we morgen het park in op zoek naar Tico XL! Spannend!

Natuurlijk slapen we allebei heel de nacht niet (fijn want kunnen we van ons goede bed genieten ;) ), veels te bang om ons te verslapen… Een beetje suf treffen we elkaar dan ook ‘s ochtends bij de poort. De jeep is er ook en we kunnen los! 4 uur de tijd om op zoek te gaan naar die mythische tijger!

De chauf heeft er zin in en we “scheuren” dan ook over de hobbelige zand/rots paden door de jungle. Er zijn enkele plekken waar recent tijgers zijn gezien en daar stoppen we kort om te luisteren of de apen in de bomen alarmkreten geven…. En jawel!!! De apen beginnen plots te krijsen en onze hartslag piekt op 190 bpm! Iedereen loert om zich heen om een glimp van een tijger op te vangen. Al snel zwijgen de apen echter weer en keert de relatieve rust van de jungle terug. Wat het is geweest weten we niet maar na een tijdje te hebben gewacht zegt de gids dat we echt terug moeten. Teleurgesteld stemmen we hier maar mee in… Na 4 uur moeten we immers het park weer uit. Bij de uitgang zien we een groot bord staan waarop een tijger zegt: “Maybe you did not see me, but for sure I saw you!” Zou het….?

We laten het hier natuurlijk niet bij zitten en willen het allemaal graag nog een keertje proberen. Vanmiddag om 15:30 proberen we het gewoon nog een keer. Deze keer in een andere zone van het park en hebben we 3 uur de tijd. Wie weet hebben we nu meer geluk.

DSC_4890 16:15, Rosemary is vol vertrouwen die middag, ze heeft gehoord dat de zone waar we nu in zitten, beter kansen biedt en vol vertrouwen loeren we met ze allen door het bos. Opnieuw zien we overal prachtige sierlijke Langur-apen, vliegen boven ons luid krijsende papegaaien en staan tussen de bomen en de reusachtige bamboo-clusters verschillende soorten herten. We zien zelfs nog een paartje Hawk-Eagles en een Serpent-Eagle. Allemaal prachtig, echt waar, maar we zouden alles direct inruilen voor die ene…

17:00, Plots maakt het pad een scherpe bocht naar links en zien we een jeepje in een stofwolk staan. De gids en zijn passagiers staan op de stoelen en wijzen in de verte van het bos. Natuurlijk springen wij ook op de banken en jawel!

DSC_4917

Meer dan 100m verderop tussen het hoge gras sluipt een tijger voort! WOW! We, of eigenlijk iedereen behalve Yvonne, zien een glimp van de rug van een tijger als ie weer verdwijnt tussen het hoge gras. Okay ze bestaan, maar eigenlijk telt deze “spotting” niet ofzo. Sowieso heeft Yvonne niets gezien maar ook op meer dan 100 meter afstand de rug van een tijger zien… we willen meer!

17:30, De tijd dringt, om 18:30 moeten we het park uit. Nog 1 uurtje slechts om een van de meest zeldzame beesten ter wereld te zien… We rijden dan ook snel verder, iedereen staan 100% op scherp en zodra we apen zien luisteren we of ze misschien de aanwezigheid van een tijger verraden. Helaas…, deze keer niet. ”Kom snel, dan rijden we nog wat verder!” zegt de chauf.

DSC_4888 18:00, “Psst…, daar zitten apen!” Opnieuw luisteren we met onze oren gespitst… Nee alleen vogels en een blaffend hert ergens ver op de achtergrond.

18:10, Nog 20 minuten…, waarvan nog zeker 15 minuten rijden naar de uitgang. De Chauf zegt dat er onderweg nog 1 goede spot is waar we misschien 5 minuten ons geluk kunnen beproeven…

18:20, Gauw rijden we door, we naderen de plek als we enkele jeeps voor ons stil zien staan met opnieuw iedereen op de banken. Jawel! Daar is ie, niet eens zo heel ver weg loopt het neefje van onze kleine Tico! Prachtig sierlijk schrijdt daar de koning van de jungle, onderweg zich tegen de bomen uitstrekkend om met zijn  scherpe klauwen zijn terratorium af te bakenen.

18:21, Daar sta je dan, saampjes met zijn 2-en, diep in de jungle van India. We zien vlak voor ons een prachtige tijger door zijn eigen koninkrijk lopen. Proberen te beschrijven hoe dat voelt lukt me niet dus misschien is het beter om dat dan ook maar te laten…

CSC_4986

Gelukkig, we zijn helemaal jubelig en nadat we ‘s avonds met een hele groep toeristen de avond afsluiten met gezellige klets/biertjes en we toosten op ons avontuur merken we dat we weer opgeladen zijn en we bedenken…India is zo slecht nog niet!

Foto’s van Bodghaya en foto’s van het Tijgerpark


Een matras van 1 cm dik…
Koud water uit de douche…
Meest ranzige toiletbril…
Viezige lakens…
Vele muggenlijkjes op de muur…
En een depri Nootje en Fonne…

DSC_4761Daar zitten we dan, in Bodhgaya, een dorpje wat volgens onze Lonely Planet een serene en spirituele plek moet zijn maar waar wij na weer veel te lang reizen niks beters kunnen vinden dan het hierboven beschreven guesthouse. Het is er super druk, ontzettend chaotisch, smerig natuurlijk ook en boven alles telt vooral dat wij op zoek waren naar iets anders…

India is een land wat ons veel energie kost en zoals ik al vaker heb beschreven gaat het leven van een reiziger niet altijd over rozen. Dat voelen we nu samen maar al te goed…

DSC_4753 We hebben een aantal minder leuke ervaringen achter de rug die onze energie en positiviteit even hebben verlaagd. De schokkende armoede kost veel energie (het zien ervan is schrikbarend en het continu afweren van bedelaars is emotioneel ook zwaar), de chaos en het geurpalet in de steden maakt dat we continu geprikkeld worden en de laatste tijd komen we vrijwel alleen mensen tegen die alsmaar geld geld geld willen. Ik weet het, er zijn ook heel veel andere mensen, maar momenteel zien we alleen deze groep…

We hebben een dip en datgene wat wij zo fijn vinden aan reizen is even ver te zoeken. De vrijheid van gaan en staan waar we willen wordt beperkt door het treinsysteem (volgeboekt voor maanden waardoor we misschien OOK nog eens niet naar de tijgerparken kunnen….), de gezelligheid van de locale mensen komen we maar weinig tegen en gezellige hostels met klets van andere toeristen is iets waar we erg naar verlangen maar nog niet echt gevonden hebben…

Niks ergs allemaal, hoort bij het leven van een reiziger en is gewoon even een dikke domper op de feestvreugde, maar alles bij elkaar zitten we hier op die spirituele plek in Bodhgaya en kan die hele Boedhistische boom ons gestolen worden! ;)

Gelukkig zijn we samen, hebben we het samen wel fijn en zijn we niet van plan om ons helemaal uit het veld te laten slaan. We besluiten nog 1 keer te proberen om toch een ticket te bemachtigen naar een tijgerpark en zo niet ons plan weer helemaal om te gooien…en wonder boven wonder…het lukt!!

DSC_5041 “Om 23:00 uur, over 3 uur dus, vertrekt jullie trein, dus ik stel voor dat je NU je tas gaat pakken en vertrekt…” Whoehoe! Helaas weinig van Bodhgaya gezien dus, maar we gaan ons geluk beproeven op een andere plek… Bhandhavgarh National Park, here we come!

Een helse tocht, 600 km en in totaal 22 uur verder komen we terecht in een prachtig dorpje, midden in een nationaal park. Geen drukte, geen chaos, geen bedelende mensen, geen toeters en de enige vuiligheid die we direct zien is in onze kamer. Hoe we het voor elkaar krijgen, geen idee, maar wederom hebben we een vieze kamer met een ranzige toiletbril en dekens waar vlekjes in zitten die mogelijk nader verklaarbaar zijn maar waarvan ik de verklaring graag niet wil weten… JUK! Maar goed, na 23 uur duiken we in onze lakenzak en slapen we als een tierelier…

De volgende dag ontbijten we in het dorpje in een prachtige tuin bij een Resort en als we horen dat ze nog kamers vrij hebben checken we snel uit onze ranzige kamer en in ons “Resort”! De mensen zijn mega vriendelijk, we hebben voor het eerst deze reis een echt matras en volgens de manager hebben we ook warm water uit de douche! We kunnen ons geluk niet op…

Het tij begint te keren, zitten urenlang lekker in ons tuintje te genieten en weten zelfs een terugticket naar Varanasi te boeken met de trein. Nu nog kijken hoe we het nationale park in kunnen voor het zien van tijgers…

Want de  zon schijnt, de lucht is blauw dus tijgertjes kom maar gauw!


Volgende pagina »


icon_firefox - - Buurthuukske - Foto's - © 2003-2013 Nicky & Yvonne www.onzereizen.nl - icon_wordpress