We hadden er al een hele reis op zitten. Vanuit Playa del Carmen naar Miami, waar we 6 uur moesten wachten, om daarna door te vliegen naar Londen. Daar een overstap naar een ander vliegveld, waar we natuurlijk voor de dubbele check 7 uur tussen hadden zitten, en toen was het eindelijk zo ver. Ons vluchtje naar Eindhovense bodem was een feit. Helemaal zenuwachtig voor alles wat ons thuis te wachten stond zaten we een beetje stilzwijgend naast elkaar. Wat moet je er eigenlijk van vinden?! Moet je blij zijn? Moet je verdrietig zijn? Je laat iets achter wat je veilige haven is en wat je eigen thuis is geworden, maar je krijgt er een nieuw (oud) thuis voor terug. Je laat prachtige natuur en diverse culturen achter, maar je krijgt er familie en vrienden voor terug. Gevoelens slaan alle kanten op…Een vreemde ervaring…

Eenmaal geland op Eindhoven Airport gieren de zenuwen door ons lijf. Achter het glas zien we een groep mensen en zien we een groot spandoek hangen met “Welkom Thuis Nicky & Yvonne”. Op dat moment is het over, maar tegelijkertijd echt begonnen. We herkennen mensen, weten niet hoe snel we moeten zorgen dat we de tas hebben en nadat we elkaar nog een keer diep in de ogen hebben gekeken gaan we de deur door… Whoehoe!!! Iedereen is er, we weten niet wie we als eerste in onze armen moeten nemen en door een waas van tranen zie je het ook allemaal niet meer zo helder. We willen iedereen tegelijk knuffelen en willen met iedereen tegelijk bijkletsen! Hoe bijzonder om iedereen terug te zien! Gelukkig gaat iedereen nog mee naar ons eigen huisje, waar we wat rustiger de tijd hebben om te genieten van alles en iedereen… Heerlijk.

En na een week van bezoekjes, bijkletsen, bijknuffelen en ouwehoeren valt het ons op hoe snel het allemaal weer normaal is. We zijn zo lang weg geweest, maar hier is niks veranderd. Binnen een week zijn we al weer helemaal ingeburgerd in het nederlandse leven en lijkt het alsof we niet zijn weg geweest. Maar foto’s en herinneringen vertellen een ander verhaal, een verhaal waarin twee mensen een droom hebben verwezelijkt en hun horizon hebben verbreed… De ervaring is zo intens geweest dat het moeilijk is om het in woorden uit te drukken, maar samen hebben we geen woorden nodig, want we herinneren het ons allebei… In onze hangmat liggen we te kijken naar de brede horizon en bedenken we dat we het toch maar mooi geflikt hebben. De beslissing om de reis naar die plekjes achter de horizon aan te gaan is de beste beslissing die we ooit hebben gemaakt! Wij hebben onze droom toch maar mooi waargemaakt….

• Alle bedragen die zijn vermeldt zijn overigens bedragen in euro’s, ten tijde van onze reis stond de dollar-euro koers gemiddeld op ongeveer 1.30U$ – 1,00 euro

Voor ons beide is het een onvergetelijke ervaring geworden. Naast dat we ontzettend veel indrukken op hebben gedaan, inzicht in andere culturen hebben gekregen, de meest prachtige landschappen hebben mogen bewonderen, activiteiten hebben ondernomen waarvan we voorheen alleen maar konden dromen en in tijden niet zoveel interessante (en natuurlijk ook irritante) mensen hebben ontmoet, hebben we dit alles ook nog eens sámen beleefd. Meestal was het heerlijk samen, soms iets minder (zo 1x per maand als ik tijdelijk niét het zonnetje in huis was of op momenten dat Nicky de Lonely Planet in de taxi liet liggen…) ) maar in zijn geheel genomen was het simpelweg briljant!

Op de nu al vaak gestelde vraag:´Wat was jullie mooiste land?´ kunnen we geen antwoord geven. De vriendelijkheid in Azie, de krachtige mensen in Cambodja, de Mekongdelta in Vietnam, de landschappen en de rust in Laos, het overheerlijke eten en prachtige stranden in Thailand, de ervaring van onze ontmoeting met Orang-Utans op Sumatra, de brullende werking van vulkanen op Java. Tja, en Maleisie en Bali worden door ons eigenlijk vooral herinnerd door de komst van onze vrienden en ouders. Ho, begrijp het niet verkeerd, Maleisie en Bali zijn op zichzelf al prachtig, maar de komst van hen maakte het voor ons een nóg intensere ervaring!

Verder zullen we het duiken in Australie, de gletsjers en al de vulkanische activiteit in Nieuw-Zeeland, de bounty-eilandjes in Fiji, de valleien in Panama, het tropische regenwoud en onze spaanse lessen in Costa Rica, de armoede en het doorzettingsvermogen van de inwoners van Nicaragua, de relaxte & Caribische sfeer tijdens ons verblijf op de eilandjes in Belize en natuurlijk ´last but not least´de prachtige oude Maya-ruines, de gezellige mensen en het zwemmen met de grote machtige walvishaaien en de speelse dolfijnen in Mexico nooit vergeten. Je ziet wel.., een keus is niet te maken, het is allemaal uniek.

Wat wij meenemen uit deze reis (behalve slippertjes, truitjes en nog meer prullaria..) is een andere kijk op de grote boze buitenwereld. Normaal gesproken wordt je geinformeerd over de toestand van andere landen door middel van de media, je krantje ´s ochtends bij het ontbijt, de radio in de auto en het nieuws net vóór Goede Tijden. En, geheel begrijpelijk, deze informatie geeft 9 van de 10 keer de kritieke toestand van de wereld weer. Bomaanslagen in Indonesie, tsunamies in (o.a.) Thailand, zelfmoordaanslagen in Londen en busongelukken in Duitsland. Om nog maar niet te spreken over alle berovingen, verkachtigen en moorden die wekelijks ons eigen kikkerlandje teisteren. En hoewel al die informatie op zich juist is geeft het, naar ons idee, geen goed beeld van de wereld weer.

Wij hebben een wereld gezien waarin het dagelijkse leven gewoon zijn gangetje gaat. In zijn onomvattendheid is het leven overal ook zo gewóón! Overal ter wereld gloeien papa´s en mama´s wangen vol trots als je vertedert naar hun kroost kijkt, overal draait het leven van 16-jarige meisjes al tortellend om de wereld van 17-jarige jongens, overal gaan jongeren op zaterdag opgedirkt naar de plaatselijke bar in de hoop een meisje aan de haak te slaan en overal zie je mensen (zowel oud als jong) hun best doen hun leven zo plezierig mogelijk in te richten. De middelen die voor handen zijn verschillen per land, maar wat de mensen werkelijk willen is overal ongeveer hetzelfde.

En natuurlijk staat op de voorpagina niet dat Kim-Lee in Vietnam op 6-jarige leeftijd voor het eerst zonder zijwieltjes heeft gefietst. Maar dat is wél hoe het leven, waar dan ook, met of zonder stroom, met of zonder warm water, met of zonder hoofddoek, met of zonder palmbomen in de achtertuin overal geleefd wordt. Wij hebben een kijkje in de prachtige wereld mogen nemen waar de kernwoorden voor iedereen bijna overal hetzelfde zijn… Vredelievend, klein en gelukkig.

Vanmorgen vroeg werden we natuurlijk al helemaal zenuwachtig wakker.. “Vandaag is de dag, dat ik met Flipper zwemmen mag!” Wederom natuurlijk véél te vroeg al op plaats van bestemming (het zal je maar gebeuren dat je nét te laat bent en je hele avontuur niet door gaat….) en om 11.00 uur was het eindelijk zo ver. Ons nieuwe avontuur zou beginnen. We kregen een reddingsvest aangereikt, we werden ingedeeld in groepen en werden naar het bassin toegbracht waar alle actie plaats zou gaan vinden! En daar was ie, onze enige echt “Krista”! (Tja, Flipper klinkt toch leuker, maar je bent wel een échte purist als je daar over valt, toch?!) Met een mooie sprong uit het water kwam ze op ons af…bijna nét zo enthousiast als wij! Haha.

En nadat wij natuurlijk even flink geoefend hadden met alle gebaren, ging het echt beginnen. Helemaal giebelend van enthousiasme (´ik´ bedoel ik dan he, niet die dolfijn) mochten we haar voor het eerst aanraken! Leuk!! Helemaal verrast door de lichtelijk ruwe huid was het eerste contact gelegd, waarna het echte werk kon beginnen. Van een dikke kus op de snuit, naar ferme sprongen uit het water. Om je vervolgens op een bodyboard (snuit tegen onze voeten) vooruit te duwen! Whoehoe!! Wat een kracht heeft zo´n beest! Nicky mocht als eerste de “Bellybutton” doen. De dolfijn kwam met zijn buikje tegen Nicky aan zwemmen, waarbij Nicky zijn vinnen kon pakken en hij zo door het water voort getrokken werd! Zijn gezicht sprak boekdelen, want die smile kreeg hij niet van zijn gezicht! Echt schitterend! Helemaal terecht, want het was echt geweldig!

En nadat we nog tijd hadden gehad om te snorkelen, om haar samen een echte knuffel te geven en ze nog een liedje gezongen had voor ons was het helaas weer tijd om te gaan. Haar laatste kunstje was dat ze met allebei haar vinnen naar ons zwaaide………en weg was ze! Wauw!! Hoe gaaf! Hoe vet! Hoe helemaal geweldig was dit weer! We hebben nog maar twee volle dagen tegoed, en zoals verwacht was dit een spetterende afsluitende activiteit voor een spetterende reis!

Je kan ze hier vinden!

We hebben dan ook een heerlijk Hotel uitgekozen waarvan de naam alleen al gezellig is (”Happy Gecko Hotel”) ) en waarbij we een echt appartementje bezitten, met keuken en al! Ik weet het, ik weet het, het is momenteel echt de omgekeerde wereld want in plaats van verlate stranden verkiezen wij momenteel een volbezaaid strand en in plaats van uit eten verkiezen wij zelf koken!! Wat een luxeprobleem, maar na 9 maanden uit eten is zelf koken echt geweldig! Evenals dat ik me iedere dag verbaas over dat er gewoon warm water uit de kraan komt en de stroom in de afgelopen 4 dagen nog geen één keer uit is gevallen. Je kunt er gewoon van op aan! Hele nieuwe ervaring…. Haha.

Momenteel hebben we nog maar 5 volle dagen voor de boeg, want de zesde dag vliegen we al (via Miami/Londen) naar huis toe. En eerlijk is eerlijk, we weten niet zo goed wat we er van vinden. Ons gevoelsleven speelt een beetje een spelletje met ons, want op het moment dat we iemand van 60 zien met een té klein broekje dan kunnen we niet wachten tot we weer lekker thuis zijn, maar ja bij het zien van sommige mensen met net iéts te grote borsten……. Hahaha. We weten het gewoon niet. Het schommelt gewoon nogal. Maar al met al vinden we het straks ook wel weer mooi geweest. Lekker thuis op onze eigen bank, met onze eigen vrienden en familie, dat klinkt toch wel aanlokkelijk…

Maar goed, het einde is in zicht maar de spreekwoordelijke strijd is nog niet geheel gestreden, want het klapstuk moet nog komen. Door onze tegenvaller met het zwemmen met dolfijnen in Nieuw-Zeeland (lees: het NIET zwemmen met dolfijnen), hebben we nu besloten om het veiliger aan te pakken. Als laatste échte activiteit hebben we voor donderdag een dolphin-experience geboekt, zwemmen en knuffelen met dolfijnen niet geheel in hun natuurlijke omgeving maar in een zwembad (waarbij er geen jonkies onze pret kunnen bederven!). Hoe vet zal dat zijn…. Een, zowel letterlijk als figuurlijk, spetterende afsluiter voor een spetterende reis….

*O* Deel 1 en deel 2 *O*

Na een nacht onrustig te hebben geslapen van de zenuwen zaten we vanochtend om 7.00 uur op de pier te wachten op het bootje dat ons op zou komen halen. Natuurlijk is 7.00 uur hier nooit 7.00 uur, dus om ongeveer 8.00 uur kwam hij aan gevaren. Mijn zenuwachtige buikje in de boot gehesen en de horizon tegemoet (en mogelijk nog wel meer dan alleen de horizon!)

Na enkele minuten varen zagen we onze eerst “vangst” al, dolfijntjes! Joehoe! Altijd lastig om vast te leggen, maar overal zagen we ze springen en doen. En aangezien wij geloven in het spreekwoord “een goed begin…..” voorspelde dat niets dan goeds (al zijn we natuurlijk vrij sceptisch geworden na ons mislukte dolfijnenavontuur in Nieuw Zeeland..). Maar goed, in dit geval leek het door te zetten, want iets verderop zagen we zeeschildpaden! Joehoe! Vandaag moet ons geluksdagje zijn, dat kan niet anders. Maar nu het klapstuk nog…

Na een tijdje kregen we onze flippers uitgerijkt, duikschoenen aan en snorkels uitgepakt. We zouden er bijna zijn. Jeetje wat was ik zenuwachtig!! De rest van de groep leek allemaal zo rustig! Ik voelde de zenuwen door mijn lijf lopen en zei, voor mijn geruststelling, even tegen Nicky dat als ik niet durfde dat ik ze dan ten minste wel had gezien. “Alleen zien telt niet Yvonne, gewoon dat water in met die kont…” Mmmm.., ik had die geruststelling iets anders voorgesteld! Haha, maar goed, ergens had hij ook wel een punt dat moest ik (onder luid protest natuurlijk) toegeven… Op naar de biskus dan maar!

En jawel, whoehaaaa! Daar waren ze, WALVISHAAIEN!!!! Overal om ons heen zagen we mega grote vinnen boven het water uitsteken! Hoe vetjes! In eerste instantie vond ik het wel meevallen met groot, dus ik voelde me heel stoer, maar toen hij recht langs de boot kwam gezwommen…., nondeju…wat zijn die groot!!! Ik kan in mijn geheel al in de helft van zijn achtervin! Ongelooflijk! Zoooooooooooo mooi om naar te kijken (over zwemmen had ik nog lichtelijke twijfels..haha)! Dus toen de gids vroeg of de eerste zich klaar gingen maken vond ik het een mooi moment om sociaal te doen en anderen voor te laten, dat snappen jullie wel!

Maar goed, toen was het toch ook onze beurt. In het masker gespuugd, voor de verandering ook schoongemaakt, nogmaals tegen Nicky gezegd dat ik hem lief vind (voordat we ons lot tegemoet gingen) en gaan met die banaan! Bijna bovenop een walvishaai van wel 15 meter!! WHOEHOEEE!! We waren continu zo dicht bij dat we hem wel aan konden raken! En hoeveel geluk hadden we wel niet toen, naast 2 walvishaaien, ineens ook een Manta-rog van wel 4 meter doorsnede langs ons af kwam zwemmen?!

We mochten er maar 10 minuten bij en daarna moesten we afwisselen met anderen uit de boot. De adrenaline stroomde volop door ons bloed, dolgelukkig en konden (kunnen nog steeds niet) geloven dat we dit werkelijk hebben gemaakt! Maar voordat we het door hadden kunnen laten dringen was het alweer tijd voor een volgende sprong in het diepe. En zo wel 3 keer in totaal. Soms lagen de walvishaaien bijna stil (voor hun doen he, want wij moesten nog steeds volle kracht vooruit zwemmen) en konden we echt 10 minuten met ze me zwemmen. Soms keken ze ons een beetje nieuwsgierig aan, af en toe kwamen ze recht op je af met hun bek open en moest je maar vertrouwen dat hij onder je door zou zwemmen en over het algemeen trokken ze zich gewoon niks van die kleine propjes in het water aan… Wauw…

Ik weet verder niet wat we er over moeten zeggen. Dit was de meest vette ervaring ooit en een ervaring om nooit te vergeten, nog steeds snap ik niet dat we dit echt hebben gedaan…. Het enige wat ik ervan kan zeggen en wat ook precies omschrijft hoe wij ons voelen is het volgende, uit volle borst…..WOEEHOEEE!!