Sjesoes, wat is dit weer een reis geweest! Een reis van vallen en opstaan, van hoogtepunten en zoals jullie weten ook dieptepunten (ik denk aan kotsen enzo) en alle tegenstellingen bij elkaar genomen is het een soort emotionele achtbaan geweest…de spanning voert op, de kriebels in de buik zijn aanwezig en tijdens de rit roep je “ik wil eruit!!” maar eenmaal in rustiger vaarwater roep je net zo hard “ik wil nog een keer!”. Dat is precies zoals wij India ervaren.

Incredible India, een land vol tegenstellingen die je op en neer slingeren. Een reis door een land vol pracht en gruwel, heiligen en demonen, fantastische avonturen en weerzinwekkend onrecht. Het ene moment staan we bij het serene wonder dat de Taj Mahal genoemd wordt, en 1 stap buiten de paleistuinen staan we midden in  de extreme vervuiling en schokkende armoede.

Urenlang hebben we doorgebracht met kijken naar de (in onze ogen) bizarre beelden die zich voor ons afspelen. Op een bankje met een chai in onze hand zien we verkopers langskomen waarvan de ene veiligheidsspelden verkoopt (hij heeft er wel 1000-den, echt goede handel kan dit volgens ons niet zijn, maar goed, toch handig als je er net om verlegen zit), de ander waterkruiken aangezien stromend water hier weinig voorkomt, de vrouw daarnaast zit op een emmertje gedroogde vis te verkopen en weer een ander verkoopt gekleurde kuikentjes in een plastic zakje en de nodige bedelaars lopen ertussendoor. Een armoedig bestaan voor velen.

Waar vroeger de mensen door de smalle straatjes schuiffelden, persen zich nu duizenden motervoertuigen door de steegjes heen. Daar waar boerinnen met hun jonge kindjes op de straat nog steeds hun groenten proberen te verkopen, ademen ze alleen gasdampen in, 7 dagen per week, van zonsopkomst tot zonsondergang. De middenstand knettert, toetert en stinkt voorbij en zij horen zich aan te passen, zich zo onzichtbaar mogelijk te maken en tussendoor ook nog in levensonderhoud te voorzien. Langs de wegen zien we reizende monniken en ossenwagens die zonder pardon in de berm worden gedrukt door langsdenderende vrachtwagens. India kent maar 1 verkeersregel; “Might has Right”, het sterkste vervoersmiddel heeft altijd voorrang. Een eenvoudige en duidelijke regel, een junglewet die iedereen begrijpt (behalve een achterlijke reiziger misschien ) en waarin je misschien nog het aloude klassensysteem terug ziet.

Met ons chaitje in onze hand horen we ergens ver weg muziek aankomen. Dat kan 2 dingen betekenen, of er wordt zo direct een overledenen langsgedragen (open en bloot op een houten plankje) OF er komt een bruiloft aan.  We hebben ze beiden gezien. Bij een bruiloft worden we overdonderd door de muziek die langsdenderd. Mensen prachtig aangekleed, dansend en wel op bollywoodmuziek. Rondom de stoet lopen heren met emmers op hun hoofd waaruit een neonbuis omhoog steekt. Deze ‘feestlampen’ zijn met een wirwar van draden verbonden aan een stinkende generator die aan een kar wordt meegevoerd. De volumeknop staat op maximaal opengedraaid zodat uit de speakers vanuit de tweede wereldoorlog alleen vervormde stemmen klinken. Heerlijk in die kleine straatjes ;( , mooi om te kijken en verschrikkelijk tegelijk!

We reizen door de prachtigste gebieden vol rijstvelden, bergen, palmbomen en uitgestrekte stranden. Beklimmen bergen, spotten tijgers, bezoeken tempels en paleizen en genieten van de prachtige klederdracht van de vrouwen hier. En dat terwijl we op hetzelfde moment onze neus dichtknijpen door de overwelmende ammoniaklucht die in de steden hangt door alle openbare pisplekken (het “de-wereld-is-mijn-toilet-principe”) en open riolen die ervoor zorgt dat ademen moeilijk is. We kijken vertederd als we zien dat er een paar minuten geleden een kalfje op straat geboren is en we verbijten onszelf tegelijkertijd als we daarnaast koeien plastic zakken in zien slikken op de allesomringende vuilnishoop… We lachen en zwaaien naar kindjes in de bus en zijn een attractie waar iedereen mee op de foto wil, wat leuk is en tevens zwaar aangezien we regelmatig belaagd worden door groepen mensen die gemakkelijk de gehele treinreis tegenover ons kunnen zitten en ons continu recht aanstaren.

We verwonderen ons en proberen te begrijpen hoe het leven hier is, hoe de gebruiken zijn, hoe de mensen denken en na 4 maanden snappen we er nog steeds geen snars van! In een boekje lezen we “Probeer India niet te begrijpen, dat kost je je verstand.” Klopt als een bus als je het ons vraagt, al blijft het facinerend. In het noorden hebben we moeilijke tijden gehad maar wel prachtige dingen gezien, terwijl het zuiden mooi en makkelijker was, maar waar we inmiddels ook bijna op uitgekeken raken. Vreemd genoeg zeiden we gisteren tegen elkaar dat als we terug zouden gaan naar India, we zeker terug naar het noorden zouden gaan. Hate it en Love it tegelijkertijd.

We hebben hoe dan ook genoten, van de tijd die we samen door hebben gebracht, de mensen die we hebben ontmoet, de ervaringen die we hebben opgedaan. We gaan in Mumbai nog 1 keer het echte Indiaase stadsleven instappen en daarbij verwachten we een spreekwoordelijke looping in onze achtbaan, om vervolgens de rit dan toch te eindigen met een gelukkig gevoel en wie weet zeggen we na een tijd wel weer: “Nog een keer!!!!!!!!!!!!!!!”

Hoog in de bergen van Zuid-West India (Kerala) bevinden zich uitgestrekte theeplantages. De theebladeren worden dagelijks door (voornamelijk) vrouwen uit de wijde omgeving geplukt. Door de uitgestrekte plantages lijkt het wel of de bergen zijn bekleed met een prachtig altijd groen tapijt. Wij hebben van de week dan ook speciaal een tuk-tuk geritseld om ons door dit prachtige landschap te laten rijden. Wij willen jullie niks onthouden dus laten we jullie mee genieten door middel van enkele foto’s!

Bikini/zwembroek aan, handdoekje mee en in de “kinder-stand” en gaan met die banaan. Met het baywatch-deuntje spelent in ons hoofd berijden we de golven,  trotseren wij al snel metershoge plonzen water, worden we gecentrifugeerd en op het zand gelanceerd en trakteren we de Indier regelmatig op een keurig wit kontje als ons broekje door het water weer eens afgezakt is. Ophalen, checken of de rest nog op z’n plaats zin om nog genantere momenten te voorkomen en nog een keer!!!!!!!!

Na een aantal keer helemaal getolt te zijn en natuurlijk mega stoer de golf ‘bereden’ te hebben voelt Nicky iets prikken in zijn broek. Mmmm apart! Hij denkt aan een afgebroken schelp of een stuk zee-egel maar weet het niet zeker dus we besluiten iets ondieper op onderzoek te gaan (ondiep genoeg om te kunnen kijken maar diep genoeg om niet weer die witte-kont-traktatie aan te bieden zeg maar…) Hupsakee, broekje half uit en wat schetst onze verbazing…? Hij heeft een vis gevangen, zeker een halve meter groot ! Whahaha hilariteit alom! Nog nooit zoiets meegemaakt en we lachen er hartelijk om, voor we natuurlijk weer snel verder plonzen om geen tijd te verliezen. Jullie snappen het al, als kinders zo blij, en ‘s avonds na gezellige klets met medereizigers vroeg op 1 oor. Heerlijk…

Alles mooi en wel, maar overmorgen zijn we 10 jr samen en deze dag willen we graag doorbrengen in de backwaters van India, een soort tropisch giethoorn, waar je met een bootje heel romantisch al varende getuige kunt zijn van de vele kokospalmen, de visserij, de polders waar rijst geteeld wordt en vooral het leven dat hier al jaren hetzelfde is. Op naar Alleppey dus!

We veroorloven onszelf een luxe onderkomen op het mooiste plekje van de backwaters met vanaf onze veranda direct uitzicht over het meer waar vele riviertjes op uit komen. Ronduit prachtig! We eten in de stad iets en daarna vallen we onder de klamboo in slaap om morgen ons 10-jarig bestaan te kunnen vieren… Maar ja, zoals India, loopt dat iets anders dan gepland…

Om 01.00 uur wordt Nicky wakker (gefeliciteerd met mij! ) en in plaats van gezellig te doen weet hij niet hoe snel hij bij de toilet moet komen… Tja, heerlijk die chicken curry, maar die kwam er dubbel en dwars uit! En niet in 1 keer in zijn geheel helaas, maar de halve nacht zijn we samen op en hij kan niks binnen houden. Om 5:30 uur besluit ik onze bootreis af te zeggen en vallen we 2 uur in slaap. Ppfff…wat een nacht. Gelukkig voelt hij zich daarna even iets beter, terwijl ik steeds wat moeilijker begin te kijken. Nee he…maar jawel, ook ik mag kort daarna nagenieten van die chicken curry van gisteren!

Tussen het kotsen door zijn we onze humor gelukkig nog niet vergeten en als we samen boven de pot hangen lachen we stiekem ook om deze tikkeltje absurde situatie. “Liefde is, samen kotsen boven dezelfde pot…” Whahaha.

De volgende dag voelen we ons beter en doen we alsnog een (iets verkorte) tocht over de backwaters en ondanks dat we nog wat gammel zijn genieten we van elkaar, van de uitzichten en van de ongelooflijke stilte en rust op dit prachtige plekje.

Daar zitten we dan, samen in een bootje, en als onze schipper dan zachtjes Michael Jackson opzet met het ongelooflijk zoetsappige liedje “Do you remember the time…” kunnen we er niks aan doen maar voelen we toch nog romantiek en lachen we nostalgisch naar elkaar.

10 jaar, veel ervaringen rijker en nog steeds (kotsend en wel) heel blij met elkaar!

Voor nog wat extra visueel genot kun je hier klikken!

Na de eerste twee dagen kennis te hebben gemaakt met het geweldige koppel Ge en Gemma, onze mede-vrijwilligster Eva, de staf van Double Dutch, de meest schattige kindjes op de pre-school en de wilde, leergierige en mega enthousiaste kids op de buitenschoolse opvang besloten we al heel snel dat 2 dagen niet genoeg was. We bleven en wilden ons nuttig maken, want als iets duidelijk was, dan was het dat onze komst zeer op prijs werd gesteld en dat het project zowel het geld als alle hulp goed kon gebruiken. Handjes uit de mouwen dus!

We besloten te beginnen met het schilderen van de pre-school. Aangezien ze veel buiten zitten, (mede door de temperatuur en het gebrek aan ruimte binnen) en weinig spullen hebben om mee te werken, dachten we dat het slim was om muurschilderingen te maken die ze konden helpen bij het lesgeven. Zo gezegd, zo gedaan…. Dat betekende op zaterdag met Ge samen op pad om spullen te kopen, wat al een hele belevenis was! Op de locale manier shoppen…dat gaat gepaard met veel gebaren, veel koffie/chai en heeeel veel tijd! En gelukkig hebben wij daar geen gebrek aan!

We zoeken wat plaatjes van dieren van Dick Bruna op, halen spreekwoordelijk gezien wat timmermanspotloden van zolder en dan kan Yvonne beginnen met het schetsen van die dieren, terwijl Eva en Nicky alvast losgaan op een andere muur waar in mum van tijd palmbomen en de zon de muur gigantisch opvrolijken! Jaja, talentjes ontdekt hier! De dieren gaan ook goed, alhoewel soms wel uitgelegd moet worden aan de mensen hier dat de leeuw geen aap is…  Haha, kleinigheidje blijf je houden toch? Maar we hebben lol. We voelen ons uiterst nuttig, zien feitelijk de muur veranderen en aan het eind van de dag zijn we allemaal trots op het resultaat! Het is mooi geworden en leuk is het dat we een blijvende herinnering aan hebben gebracht van onze komst daar waar ze nog lang plezier van kunnen hebben.

Maar goed, alles mooi en wel, maar de volgende dag staat er een picknick op het programma dus er moet voorbereid worden dus geen tijd voor geneuzel, aan het werk! We knippen vlinders om te kleuren, leggen slaapmatjes klaar, installeren de audio-apparatuur (nou ja, staan erbij als dit geinstalleerd wordt, ook een belangrijke taak! ) en vullen vast wat waterballonnen waarna we om 23:30 uur eindelijk op bed ploffen en in no-time in diepe rust verkeren. Dat is maar goed ook, want die hebben we nodig voor de volgende dag….25 kindjes van 10:00 tot 16:00 over de vloer…. Aahhhh!!!! Als dat maar goed gaat!

Keurig op tijd staan alle snoetjes ons met open ogen en grote glimlachen aan te kijken. De dag staat in het teken van klieren, knuffelen, poelieen in het meer, spelletjes doen (zoals zakdoekje leggen waarbij we allemaal even zoeken naar de tekst, tja om 1 of andere reden doen Nicky en ik dat samen niet zo vaak. Zal zijn omdat het een groepsspelletje is…toch?) en knutselen waarbij de lijm, papier en stickers ons om de oren vliegen. En na een uitgebreide lunch gaan de kids een tukkie doen. Hilarisch tafereel, wat we niet snel zullen vergeten. Lepeltje lepeltje worden alle kindjes op rieten matjes op de vloer in een soort cirkel gelegd, met de lerares in het midden, en ieder kindje dat het waagt om nog op te kijken krijgt een (kleine) pets met een stokje! Haha hoe effectief! Binnen 5 minuten liggen 25 kindjes tegen elkaar voor pampus…en wij ook!

Na de dut is er nog tijd voor smienken, waterbalonnen en liedjes en dan moeten ze weg. Er is een vrachtwagentje besteld en alle 25 kindjes en 10 volwassenen gaan achterin de vrachtwagen zitten en zo rijden ze al zwaaiend en gillend weg. Thank you!!!!!!!!! Bye Bye!!! We stralen door de vermoeidheid heen en als we samen nog een duik nemen in het meer en vergezeld worden door een kudde waterbuffels, dan is de ervaring wel compleet. Fantastisch!

Zoals Gemma zegt, “prepare yourself for a daily Indian surprise”! Nou, zeg dat wel, die hebben we genoeg gehad de afgelopen tijd en we smullen ervan. Van het openen van de envelop tot het arriveren bij Double Dutch, het horen van Ge over BenG-projecten, het arriveren op de pre-school, het slaapritueel van de kindjes, het voederritueel, het wegrijden in een vrachtwagen, het op weg naar school terechtkomen in een festival, badderen met waterbuffels en als eindverrassing ook nog eens de uitnodiging voor het bijwonen van een Indiaase bruiloft!

Deze verrassingen zullen we nooit meer vergeten maar weten ook dat er verder in het land nog meer verrassingen staan te wachten, dus we besluiten weg te gaan. India, kom maar op, want vol goede moed met een torenhoog moraal gaan we weer op pad. Op naar een nieuwe “Daily Indian Suprise!”

Foto’s: Vrijwilligerswerk / Athoor

Vrijwilligerswerk:

Athoor: