Om iedereen nog even jaloers te maken hebben we een paar foto’s van de strandjes hier in een galerijtje gezet. Hopelijk vinden jullie ze mooi! *O*
Je kan ze hier vinden!
Daar liggen we dan…. Na de afgelopen 9 maanden toch vooral doorgebracht te hebben op vrijwel verlate stranden zijn we nu neergestreken op onze (spreekwoordelijke) laatste rustplaats…Playa del Carmen, dé toeristenspot in Mexico! En wat vinden we het heerlijk! Het strand ligt bezaaid met Nederlanders en Amerikanen waarvan zowel veel mannen als vrouwen net iéts te grote opgepompte borsten hebben, waarvan veel mensen toch echt een té klein broekje aan hebben voor een leeftijd van boven de 60, waarbij het nog niet doorgedrongen is dat matjes toch echt uit de mode zijn en ze haar hebben groeien op plekken waar het verboden zou moeten zijn! Je leest wel, wij vermaken ons uitstekend!
We hebben dan ook een heerlijk Hotel uitgekozen waarvan de naam alleen al gezellig is (”Happy Gecko Hotel”) ) en waarbij we een echt appartementje bezitten, met keuken en al! Ik weet het, ik weet het, het is momenteel echt de omgekeerde wereld want in plaats van verlate stranden verkiezen wij momenteel een volbezaaid strand en in plaats van uit eten verkiezen wij zelf koken!! Wat een luxeprobleem, maar na 9 maanden uit eten is zelf koken echt geweldig! Evenals dat ik me iedere dag verbaas over dat er gewoon warm water uit de kraan komt en de stroom in de afgelopen 4 dagen nog geen één keer uit is gevallen. Je kunt er gewoon van op aan! Hele nieuwe ervaring…. Haha.
Momenteel hebben we nog maar 5 volle dagen voor de boeg, want de zesde dag vliegen we al (via Miami/Londen) naar huis toe. En eerlijk is eerlijk, we weten niet zo goed wat we er van vinden. Ons gevoelsleven speelt een beetje een spelletje met ons, want op het moment dat we iemand van 60 zien met een té klein broekje dan kunnen we niet wachten tot we weer lekker thuis zijn, maar ja bij het zien van sommige mensen met net iéts te grote borsten……. Hahaha. We weten het gewoon niet. Het schommelt gewoon nogal. Maar al met al vinden we het straks ook wel weer mooi geweest. Lekker thuis op onze eigen bank, met onze eigen vrienden en familie, dat klinkt toch wel aanlokkelijk…
Maar goed, het einde is in zicht maar de spreekwoordelijke strijd is nog niet geheel gestreden, want het klapstuk moet nog komen. Door onze tegenvaller met het zwemmen met dolfijnen in Nieuw-Zeeland (lees: het NIET zwemmen met dolfijnen), hebben we nu besloten om het veiliger aan te pakken. Als laatste échte activiteit hebben we voor donderdag een dolphin-experience geboekt, zwemmen en knuffelen met dolfijnen niet geheel in hun natuurlijke omgeving maar in een zwembad (waarbij er geen jonkies onze pret kunnen bederven!). Hoe vet zal dat zijn…. Een, zowel letterlijk als figuurlijk, spetterende afsluiter voor een spetterende reis….
Wat een week! Natuurlijk begon de week al goed met de verjaardag van Yvonne. Maar daarnaast zijn we ook nog naar een Cenote geweest, hebben oude tempels van de Maya’s bezocht en natuurlijk het klapstuk van de week was het snorkelen met de walvishaaien. Teveel voor één galerij dus zijn het er twee! 
Whoehaaa!! Ongelooflijk wat we nu weer mee hebben gemaakt! Echt het meest vette wat we ooit hebben gedaan! Eigenlijk kunnen we het nog steeds niet geloven en het enigste wat we heel de tijd zeggen is Whoehaaa!
Na een nacht onrustig te hebben geslapen van de zenuwen zaten we vanochtend om 7.00 uur op de pier te wachten op het bootje dat ons op zou komen halen. Natuurlijk is 7.00 uur hier nooit 7.00 uur, dus om ongeveer 8.00 uur kwam hij aan gevaren. Mijn zenuwachtige buikje in de boot gehesen en de horizon tegemoet (en mogelijk nog wel meer dan alleen de horizon!)
Na enkele minuten varen zagen we onze eerst “vangst” al, dolfijntjes! Joehoe! Altijd lastig om vast te leggen, maar overal zagen we ze springen en doen. En aangezien wij geloven in het spreekwoord “een goed begin…..” voorspelde dat niets dan goeds (al zijn we natuurlijk vrij sceptisch geworden na ons mislukte dolfijnenavontuur in Nieuw Zeeland..). Maar goed, in dit geval leek het door te zetten, want iets verderop zagen we zeeschildpaden! Joehoe! Vandaag moet ons geluksdagje zijn, dat kan niet anders. Maar nu het klapstuk nog…
Na een tijdje kregen we onze flippers uitgerijkt, duikschoenen aan en snorkels uitgepakt. We zouden er bijna zijn. Jeetje wat was ik zenuwachtig!! De rest van de groep leek allemaal zo rustig! Ik voelde de zenuwen door mijn lijf lopen en zei, voor mijn geruststelling, even tegen Nicky dat als ik niet durfde dat ik ze dan ten minste wel had gezien. “Alleen zien telt niet Yvonne, gewoon dat water in met die kont…” Mmmm.., ik had die geruststelling iets anders voorgesteld! Haha, maar goed, ergens had hij ook wel een punt dat moest ik (onder luid protest natuurlijk) toegeven… Op naar de biskus dan maar!
En jawel, whoehaaaa! Daar waren ze, WALVISHAAIEN!!!! Overal om ons heen zagen we mega grote vinnen boven het water uitsteken! Hoe vetjes! In eerste instantie vond ik het wel meevallen met groot, dus ik voelde me heel stoer, maar toen hij recht langs de boot kwam gezwommen…., nondeju…wat zijn die groot!!! Ik kan in mijn geheel al in de helft van zijn achtervin! Ongelooflijk! Zoooooooooooo mooi om naar te kijken (over zwemmen had ik nog lichtelijke twijfels..haha)! Dus toen de gids vroeg of de eerste zich klaar gingen maken vond ik het een mooi moment om sociaal te doen en anderen voor te laten, dat snappen jullie wel!
Maar goed, toen was het toch ook onze beurt. In het masker gespuugd, voor de verandering ook schoongemaakt, nogmaals tegen Nicky gezegd dat ik hem lief vind (voordat we ons lot tegemoet gingen) en gaan met die banaan! Bijna bovenop een walvishaai van wel 15 meter!! WHOEHOEEE!! We waren continu zo dicht bij dat we hem wel aan konden raken! En hoeveel geluk hadden we wel niet toen, naast 2 walvishaaien, ineens ook een Manta-rog van wel 4 meter doorsnede langs ons af kwam zwemmen?!
We mochten er maar 10 minuten bij en daarna moesten we afwisselen met anderen uit de boot. De adrenaline stroomde volop door ons bloed, dolgelukkig en konden (kunnen nog steeds niet) geloven dat we dit werkelijk hebben gemaakt! Maar voordat we het door hadden kunnen laten dringen was het alweer tijd voor een volgende sprong in het diepe. En zo wel 3 keer in totaal. Soms lagen de walvishaaien 
bijna stil (voor hun doen he, want wij moesten nog steeds volle kracht vooruit zwemmen) en konden we echt 10 minuten met ze me zwemmen. Soms keken ze ons een beetje nieuwsgierig aan, af en toe kwamen ze recht op je af met hun bek open en moest je maar vertrouwen dat hij onder je door zou zwemmen en over het algemeen trokken ze zich gewoon niks van die kleine propjes in het water aan… Wauw…
Ik weet verder niet wat we er over moeten zeggen. Dit was de meest vette ervaring ooit en een ervaring om nooit te vergeten, nog steeds snap ik niet dat we dit echt hebben gedaan…. Het enige wat ik ervan kan zeggen en wat ook precies omschrijft hoe wij ons voelen is het volgende, uit volle borst…..WOEEHOEEE!!
