De eerste foto’s uit dit geweldige land staan weer op de site. *O*

Je kan ze hier vinden, veel plezier! :W

Het echte aftellen is begonnen. Nadat we een prachtig Belize achter ons hebben gelaten is het dan zo ver. We zijn aangekomen in het laatste landje van deze reis, Mexico. Maar de spreuk “Last but not least” is hier zeker op van toepassing! Want ondanks dat we hier nog maar ongeveer 1 week zijn, staat Mexico zeker in onze top drie van relaxte landen!

Bijna terug naar het gehaaste leven, terug naar een werkersbestaan, naar een maatschappij waar het leven zich binnenhuis afspeelt en waarbij uiterlijk vertoon hoog op de agenda staat. Maar natuurlijk ook terug naar al die fijne vrienden en onze eigen familie, terug naar een baan bij mijn ouwe werkgever waar ik me helemaal op mijn plek voel, terug naar onze vaste standplaats in de KIX en terug naar ons eigen Ticootje… Maar op de 1 of andere manier voelt het toch nog alsof wij niet langs “start” mogen… 

Want het zal wennen zijn om ons weer aan te passen aan het normale leven. We hebben zin om iedereen weer te zien, we hebben zin om (nooit gedacht dat we dit ooit zouden zeggen) weer te gaan werken, maar waar we wel wat tegen op zien is dat het leven zich altijd binnenhuis afspeelt. In al deze landen speelt het gehele (sociale) leven zich op straat af en dit bevalt ons uitstekend! Slapen dat doen we binnen, maar voor de rest van de dag ben je buiten in de weer. Heerlijk!

Afgelopen week is dat ons helemaal duidelijk geworden. We hadden een leuk hostel gevonden in Campeche (mooiste stad ooit!), wat direct aan de Grande Plaza zat. Wat wil zeggen dat dat de plek is waar het leven zich af speelt. Overdag zoeken mensen op de plaza de schaduw op onder de grote bomen, eten hun tortillaatje op op het bankje en slenteren een beetje rond. In de avond komt het plein tot leven, komen van alle kanten mensen met kleine houten karretjes aanrijden die ze ergens op het plein stationeren.

Als je dan nog even een klein kwartiertje blijft wachten, dan komen op een gegeven moment de geurtjes langs je neus voorbij! Al die kleine karretjes zijn namelijk eetwagonnetjes en ieder karretje heeft zijn eigen specialiteit. Van frietjes, naar burritos, naar maiskolven en kaaswafels (tja, andere namen maar aangezien mijn spaans niet zo uitmuntend is hou ik het hierbij!). Tja en wij kunnen bij dit tafereel natuurlijk niet alleen als toeschouwer blijven functioneren, dat snap jij ook! Dus zorgen wij dat we rond 19 uur present zijn, schreiden wij van het ene karretje naar het andere karretje toe en proberen we zoveel mogelijk nieuwe specialiteiten te versmaden. Heerlijke bezigheid! En na dit eet-festijn haalt 1 van ons een drankje en sigaretjes (we willen natuurlijk ons bankje behouden en aangezien er vele kapers op de kust zijn..) en zien wij het mexicaanse leven aan ons voorbij kabbelen.

Iedereen komt naar het plein, sociale contacten worden gelegd, iedereen zegt goedenavond en zwaait naar iedereen. Een sociale vorm die in het individuele Nederland een beetje verloren is gegaan. Maar dit voelt goed, we slenteren wel mee. En van alle mooie dingen die we hebben al hebben gezien, van alle gave dingen die we al hebben gedaan zullen we dit gedeelte misschien nog wel het meeste gaan missen…. 

Omdat Belize haast niet te Belize is… :* hebben we van de laatste twee weken maar is een prachtige selectie van de foto´s gemaakt om aan jullie alvast te laten zien! :Y En zoals we al zeiden is het hier prachtige dus hebben we maar liefst 3 nieuwe galerijen op de site gezet. *O* Veel plezier met kijken!

Glovers Reef Atoll (deel 1), Glovers Reef Atoll (deel 2) en een tempelcomplex in de jungle

Zo…terug in de bewoonde wereld. Terug in een wereld van elektriciteit, stromend zoet water, auto´s, en andere genugten van de geciviliseerde wereld. Toch wel weer een genot hoor, na een week afgesloten te zijn van deze luxes!

We zijn op zondag-ochtend voor een week (er gaat maar 1x per week een boot) vertrokken naar Glovers Reef Resort. Op een vette catamaran werden we door een uiterst vriendelijke (NOT!) man opgehaald. Een groep van 12 mensen in totaal, dus na het beschaafde voorstelrondje kon het bal beginnen. Door een rivier naar de monding van de zee, waar ons bootje met de zon vol op ons bolleke een prachtige tocht aflegde door wateren vol met koraal.

En bij het eerste zicht op ons eiland wisten we het eigenlijk al….hier komen wij de week met gemak door! Prachtige rieten huisjes waren boven het water gebouwd, overal kokospalmen, we konden het koraal al zien liggen en het strand was ook niet te versmaden. Heerlijk! Helaas zijn wij van die schrapers en zaten die prachtige huisjes boven het water niet bepaald in ons budget… Dus nadat de grootste menigte een huisje uit had gezocht, gingen wij met 2 anderen de dorm en de kampeerplekken bekijken. En wat een geluk, de dorm bestond uit twee bedden die allebei vrij waren! Inpikken tis winter dachten wij!

Nadat we de eerste kakkerlak hadden leren vliegen, onze tassen geinstalleerd hadden (wat wil zeggen dat we ze in een hoekje neer hadden gegooid), het bovenste matras van het stapelbed op de grond neer hadden gelegd (niet zozeer uit romantisch oogpunt maar meer uit veiligheid…) was het toch echt tijd voor onze eerste eigen geplukte kokosnoot!! Nadat we een les kokosnoten tjoppen hadden gehad was het onze eigen beurt. PPff…hard werk dat kokosnoten tjoppen! Maar goed, het levert ook wat op. Want wat zijn ze lekker! De oude kokosnoten zijn veel lekkerder dan de groene die we in Azie dronken. Gelukkig, want deze schrapers hadden natuurlijk hun eigen eten meegenomen en gerekend op de gratis kokosnoten op het eiland voor drinken en snackjes! Haha.

Zo hebben we de rest van de week een beetje doorgebracht. Iedere dag hebben we wel 4 uur met ons kopke in de zee gelegen, biskes liggen spotten. We dachten te gaan duiken, maar aangezien het management flut was (de duikers werden zonder instructeur in het water gedropt zodat ie in de hangmat kon blijven liggen, ze werden ergens afgezet waar achteraf het rif niet bleek te liggen, foutje, en de flessen waren regelmatig niet bijgevuld…nog een groter foutje) hebben we maar besloten te blijven snorkelen. En dit was een goeie beslissing, want we hebben kreeften gespot, haaien, roggen, slakken, murenes en nog veel meer andere soorten vis! Iedere dag gingen we minimaal 3 keer een rondje om het eiland zwemmen. Goed voor de bilspieren!!! Haha. En na onze ronden gingen we uitpuffen in een hangmat onder het genot van een kokosnoot. ´s Avonds bij het olielampje een flesje rum-cola met onze medeschrapers in de gezamenlijke keuken en op naar de volgende dag…

Aan de mentaliteit hebben we wel even moeten wennen, want je moest niet verwachten dat men ergens hard voor loopt zullen we maar zeggen. Op het eiland hebben we het bijvoorbeeld meegemaakt dat we vis wilden hebben. Dus we gingen naar de kok toe en vroegen of er een mogelijkheid tot vis was. Dat wist hij niet zie hij. De regel Klant is Koning is hier nog niet uitgevonden, want in Nederland zou die beste man dan in ieder geval zijn best zijn gaan doen om uit te vinden of het mogelijk was… Maar hier niet… Hij was van het eten bereiden, iemand anders van het vissen…. UHU! Wie dat dan was kon hij ons niet vertellen.. Dus na zoektocht naar de man die de taak van visser op zich had gekregen, hebben wij bij hem de vis besteld. De volgende dag 1,5 uur zitten wachten tot iemand iets van informatie had, bleek dat hij niet was wezen vissen maar in de hangmat had gelegen. Het was te warm!! Whahaha. Wat een leven he?! En dan aan het eind van de week tegen ons klagen dat hij zo hard moest werken op het eiland! Hilarisch!

Maar goed, tot nu toe vinden wij ook Belize weer echt een paradijsje. Super relaxed, vriendelijke mensen, caribisch sfeertje, prachtige natuur en prachtige cultuur. Wat een verandering zal het zijn als we straks weer terug in Nederland zijn! Want over korte tijd moeten wij er weer aan geloven en zullen wij aan het eind van de week ook weer tegen alkaar aan het klagen zijn over dat we veels te hard moeten werken met dat warme weer!