Geit, baby, garen, stenen en school… Met niet meer dan deze aanwijzingen en een nieuwe envelop in onze hand gingen we vanuit Kodai Kanal op pad. Op naar Athoor, waar we de envelop mogen openen en ons lang verwachte Goede Doel onthuld zal worden (althans, dat dachten wij….)! Zenuwachtig gaan we samen weer op pad…

Ritsjjjj, de envelop open en tot onze verbazing staat ook daar geen informatie in over het goede doel (bedankt Gerly! ), maar wel een adres van aflevering, onze eigen aflevering wel te verstaan, want na een riksja gecharterd te hebben worden we de bewoonde wereld uitgereden en hoe verder we van het dorp weg rijden, hoe groter onze vraag wordt! Waar komen we in godsnaam terecht..?!?!

We worden bij het Double Dutch Resort van Ge en Gemma gedropped, een paradijselijke plek aan de voet van de bergen met in de tuin niet alleen de meest mooie bloemen, planten en vruchten maar ook een meer waar de waterbuffels in komen drinken en badderen en we de vogels vissen zien vangen. Fenomenale plek, prachtig guesthouse en ontzettend vriendelijke mensen die ons met open armen ontvangen. Allemaal geweldig, maar de spanning stijgt nog steeds, want waar is dat goede doel nu..?!

Na een vlugge douche en een overheerlijke lunch van zelfgebakken vruchtenbrood, eigen gemaakte kaas en jam beginnen Ge en Gemma vol passie te vertellen over “BenG” projecten, waarin zij (geheel onafhankelijk van hun guesthouse) een grote rol spelen. Een verzameling projecten die zich in zetten voor verhoging van het scholingsniveau van kinderen en jongeren die met hun familie beneden de armoedegrens leven in Zuid-India.

Op het platteland van Zuid-India gaan maar 2 van de 3 kinderen naar school en is nog steeds 43% van de mensen analfabeet. Ik denk dat iedereen het er wel mee eens is dat onderwijs het fundament voor groei en ontwikkeling is en zoals we allemaal weten is zonder goed onderwijs de kans op persoonlijke ontwikkelijkskansen zeer klein…

Dat kinderen niet naar school gaan is veelal te wijten aan dat school te duur is, maar de kinderen moeten ook helpen op het land of zorgen voor de broertjes en zusjes als papa en mama werken zijn. Eigenlijk hetzelfde als bij ons tig jaar geleden het geval was. 1 Van de projecten die BenG ondersteunt, is het Cows for Kids-project. Een project waarbij een microkrediet uitgereikt wordt aan kansarme gezinnen die besteed wordt aan een volwassen melkkoe met vrouwelijk kalf, in de vorm van een renteloze lening, met als voorwaarde dat het kind dan naar school gaat. Deze koe en dit kalf leveren namelijk voldoende geld op om zowel het huishouden te runnen, de school te betalen als beetje bij beetje de lening af te lossen. Fantastisch toch..?!

Sinds kort is er een schooltje, een naschoolse opvang met huiswerkbegeleiding (om de kinderen te ondersteunen en ervoor te zorgen dat ze ook na schooltijd niet als arbeidskracht ingezet worden) en is er sinds kort ook een peuter/kleuterschooltje waarin kinderen klaargestoomd worden voor school. Zo wennen ouders vast aan het dagelijkse ritme maar aangezien kinderen ook afgewezen kunnen worden bij de aanmelding voor school omdat ze te weinig vaardigheden hebben, worden ze hierin al vroeg ondersteund…

Tja, ik zeg wel dat het er een schooltje is, maar dat bestaat uit 1 lokaaltje van 20 m2, waar zowel moeders naaicursussen volgen op dezelfde tijd als dat er 20 kleutertjes les krijgen… Ik weet niet of je er een beeld bij hebt, maar uit ervaring kunnen we je vertellen dat dat niet ideaal is! Haha. Vandaar dat ons geld gebruikt wordt om een nieuw lokaal te bouwen waar ze nu mee aan de slag zijn gegaan! Het is nog niet af maar de start is gemaakt, de muren staan er en wij gaan dit weekend al wat muurschilderingen maken. Geweldig toch? Al ons ingezamelde geld (oftewel jullie bijdragen) wordt zo gebruikt voor het bouwen van een geschikte ruimte om les te geven en zo bij te dragen aan het onderwijs en de ontwikkelingskansen van deze kansarme kindjes. Fantastisch!

Onze snoetjes spreken boekdelen want dit vinden we geweldig! ‘s Avonds krijgt Nicky de sleutel van de auto en gaan we samen met Eva (een andere vrijwilligster) op pad naar de buitenschoolse opvang. Jullie snappen het al, een dolle bende! 25 kinderen in de leeftijd van 6 tot 14 die natuurlijk niet netjes blijven zitten maar al wat het kan onze kant op stormen en ons aan willen raken, onze naam willen weten en willen spelen…aahhhhhhh! Eva heeft een “lesje” engels voorbereid en wij doen mee. Wat een ervaring en sjesoes wat is dat moeilijk zonder taal en zonder materialen. Maar het gaat haar goed af en met veel plezier rijden we ‘s avonds naar huis. Morgen nog een keer!!

Vanmorgen zijn we naar de peuter/kleuterschool gegaan en hier was de reactie niet anders. Wat een prachtige snoetjes en wat voelen we ons gelukkig als we zien dat het ons lukt om de kindjes aan het lachen te maken en zo een geweldige ochtend vol aandacht kunnen bezorgen. Iets wat niet geheel vanzelfsprekend is hier in deze soms barre omstandigheden…

‘s Middags nemen we samen een duik in het meertje, waar we aan de overkant een schapenherder zien lopen en waar de vogels vissen vangen en prijzen we ons gelukkig. Hoe komen we toch telkens weer in aparte situaties terecht, maken we weer nieuwe indrukwekkende ervaringen mee en maken we op een nieuwe manier deel uit van een project dat zo’n warm en ontplooiend doel na streeft. Eerlijk is eerlijk, de vraag is wie hier nu het meeste van geniet en groeit, zij of wij..?!

Dank je wel allemaal, voor al jullie opdrachten, tegenprestaties en enthousiasme! 2 dingen zijn zeker, Elvis is een succes en wij blijven nog iets langer….

Klik hier voor de foto’s van alle mooie snoetjes

2 weken luieren op de Andaman-eilanden… Tja, ondanks dat wij van die ontzettend actieve personen zijn en een “luilekkerland” ons natuurlijk totaal niet als muziek in de oren klinkt, hebben we een tijdje terug toch besloten om er naar toe te gaan. Onder het motto “zoveel mogelijk zien” en “er is ook dikke jungle waar we flinke vermoeiende wandeltochten kunnen houden” hebben we een vliegticket geboekt en nu was het tijd om hier gebruik van te maken. Op naar dit vermoeiende oord!!

Prachtig gelegen in de baai van Bengalen ligt de idyllische eilandengroep de Andaman Eilanden. De eilanden zijn begroeid met tropische bossen en mangrovewoud en de wateren eromheen zijn bezaaid met koraalriffen… De eilanden groep bestaat uit meerdere eilanden en we nemen ons voor om niet op 1 eiland te blijven hangen, een beetje activiteit tussendoor is wel zo aantrekkelijk, toch..?!

Aangekomen op het eiland pakken we de ferry naar Havelock-Island waar we, na uiteindelijk de Indiaase burocratie doorlopen te hebben (ja sjesoes ze kunnen er hier iets van!), zien dat er op het eind van de pier zowaar iemand staat te wachten met een bordje met onze naam erop. Geheel tegen onze verwachting in welgeteld, maar uiterst comfortabel. We worden heel netjes naar ons hutje gebracht waar we de eerste glimpsen opvangen van de heldere, blauwe en aantrekkelijk ogende zee. Jullie snappen het al, 2 uur op de ferry stilgezeten, das niks voor ons, dus een beetje activiteit is al op zijn plaats. Kleertjes uit, zwembroekje aan en gaan met die banaan! (jaja, ook nog wat rijmen en dichten tussendoor…) Plons! Aahh…..wat een narigheid zo’n eiland….

We komen erachter dat in ons hotel een aantal hele gezellige mensen zitten, waar we al snel mee afspreken om ‘s avonds een biertje/chai-tjes te drinken. Nog maar net aangekomen en nu al een nieuwe activiteit ontplooit! Goed bezig! Het is gezellig, we komen er achter dat zij, na een reis van 2 jaar, al twee weken op het eiland zijn en nog niet echt verder zijn gekomen dan de wandeltocht naar het strand (welgeteld 20 meter ongeveer…) en ook dat er, niet geheel onbelangrijk, ‘s nachts 5 puppies onder hun bungalow geboren zijn!!! Hoe leuk is dat! Project “Puppies” wordt gestart en vanaf dat moment houden we elkaar (onder het genot van een chai) op de hoogte van het wel en wee van de puppies. Gerard verteld bijvoorbeeld dat hij ongerust werd van het gepiep en om 2uur ‘s nachts eruit is gegaan om te kijken of alles oke was en wij plaatsen een puppie terug die onder een andere bungalow terecht is gekomen en daar helemaal alleen ligt… Hoezo luilekkerland?? Hard werken die kinderopvang!

We gaan nog duiken en komen hier wel tot een schokkende ontdekking, namelijk dat al het koraal afgelopen jaar gestorven is! Vorig jaar is de temperatuur van het water gestegen en zoals we allemaal weten is koraal daar zeer gevoelig voor en heeft dit ervoor gezorgd dat in 1 jaar tijd AL het koraal kapot is! Ongelooflijk en we vinden het een droevig gezicht als we nog wel alle prachtige vissen zien zwemmen bij het bruine, gestorven koraal… Niettemin is de duik en zijn ook de snorkeltochten wel de moeite waard, maar toch…schokkend en droevig is het wel.

Al met al hebben we het gigantisch naar ons zin als we erachter komen dat we morgen alweer door moeten naar het volgende eiland. En dat terwijl we nog niks van het eiland hebben gezien! Zo gezellig, zo’n fijn huisje, nog zoveel activiteiten te ontplooien, het vinden van een luchtbed om op te dobberen en natuurlijk het wel en wee van de puppies maakt dat we besluiten te blijven waar we zijn. Heerlijk! Een soort van thuis, niet weer onze rugzak inpakken maar ons ‘eigen vertrouwde’ huisje, gezellige (achter)buurtjes (zoals thuis), kleine puppies (zoals thuis in de vorm van kittens), hangmatje in de buurt en een idyllische zee in de voortuin (oke, iets anders dan de ijzeren man, maar toch…) Wat een idylle!

Hier houden we het wel uit. Iets minder actief dan jullie van ons gewend zijn (of juist eindelijk weer zoals jullie wel gewend zijn…) maar we genieten volop! Een plonsje hier, een ontbijtje daar, een chai-tje aan het strand en een kroel aan de puppies….om dat allemaal af te ronden met een plonsje hier, een lunchje daar, een chai-tje aan het strand en een kroel aan de puppies…om vervolgens door te gaan naar -> een plonsje hier, een dinertje daar, een chai-tje aan het strand en het af te ronden met een kroel aan de puppies…….

Zoals jullie zien valt het leven niet altijd mee…. Nog meer moois vind je hier