Een matras van 1 cm dik…
Koud water uit de douche…
Meest ranzige toiletbril…
Viezige lakens…
Vele muggenlijkjes op de muur…
En een depri Nootje en Fonne…

Daar zitten we dan, in Bodhgaya, een dorpje wat volgens onze Lonely Planet een serene en spirituele plek moet zijn maar waar wij na weer veel te lang reizen niks beters kunnen vinden dan het hierboven beschreven guesthouse. Het is er super druk, ontzettend chaotisch, smerig natuurlijk ook en boven alles telt vooral dat wij op zoek waren naar iets anders…

India is een land wat ons veel energie kost en zoals ik al vaker heb beschreven gaat het leven van een reiziger niet altijd over rozen. Dat voelen we nu samen maar al te goed…

We hebben een aantal minder leuke ervaringen achter de rug die onze energie en positiviteit even hebben verlaagd. De schokkende armoede kost veel energie (het zien ervan is schrikbarend en het continu afweren van bedelaars is emotioneel ook zwaar), de chaos en het geurpalet in de steden maakt dat we continu geprikkeld worden en de laatste tijd komen we vrijwel alleen mensen tegen die alsmaar geld geld geld willen. Ik weet het, er zijn ook heel veel andere mensen, maar momenteel zien we alleen deze groep…

We hebben een dip en datgene wat wij zo fijn vinden aan reizen is even ver te zoeken. De vrijheid van gaan en staan waar we willen wordt beperkt door het treinsysteem (volgeboekt voor maanden waardoor we misschien OOK nog eens niet naar de tijgerparken kunnen….), de gezelligheid van de locale mensen komen we maar weinig tegen en gezellige hostels met klets van andere toeristen is iets waar we erg naar verlangen maar nog niet echt gevonden hebben…

Niks ergs allemaal, hoort bij het leven van een reiziger en is gewoon even een dikke domper op de feestvreugde, maar alles bij elkaar zitten we hier op die spirituele plek in Bodhgaya en kan die hele Boedhistische boom ons gestolen worden!

Gelukkig zijn we samen, hebben we het samen wel fijn en zijn we niet van plan om ons helemaal uit het veld te laten slaan. We besluiten nog 1 keer te proberen om toch een ticket te bemachtigen naar een tijgerpark en zo niet ons plan weer helemaal om te gooien…en wonder boven wonder…het lukt!!

“Om 23:00 uur, over 3 uur dus, vertrekt jullie trein, dus ik stel voor dat je NU je tas gaat pakken en vertrekt…” Whoehoe! Helaas weinig van Bodhgaya gezien dus, maar we gaan ons geluk beproeven op een andere plek… Bhandhavgarh National Park, here we come!

Een helse tocht, 600 km en in totaal 22 uur verder komen we terecht in een prachtig dorpje, midden in een nationaal park. Geen drukte, geen chaos, geen bedelende mensen, geen toeters en de enige vuiligheid die we direct zien is in onze kamer. Hoe we het voor elkaar krijgen, geen idee, maar wederom hebben we een vieze kamer met een ranzige toiletbril en dekens waar vlekjes in zitten die mogelijk nader verklaarbaar zijn maar waarvan ik de verklaring graag niet wil weten… JUK! Maar goed, na 23 uur duiken we in onze lakenzak en slapen we als een tierelier…

De volgende dag ontbijten we in het dorpje in een prachtige tuin bij een Resort en als we horen dat ze nog kamers vrij hebben checken we snel uit onze ranzige kamer en in ons “Resort”! De mensen zijn mega vriendelijk, we hebben voor het eerst deze reis een echt matras en volgens de manager hebben we ook warm water uit de douche! We kunnen ons geluk niet op…

Het tij begint te keren, zitten urenlang lekker in ons tuintje te genieten en weten zelfs een terugticket naar Varanasi te boeken met de trein. Nu nog kijken hoe we het nationale park in kunnen voor het zien van tijgers…

Want de  zon schijnt, de lucht is blauw dus tijgertjes kom maar gauw!

Hartslag stabiel op 160, hijgen onderdrukken, adrenaline torenhoog en alle zintuigen staan op scherp… heerlijk zo’n ontspannend wandeltochtje door het bos…NOT!

We zijn in Chitwan National Park aangekomen en hebben besloten een wandeltocht door het oerwoud te maken.  We hebben twee gidsen meegekregen die er in volle vaart vandoor gaan. Gelukkig hebben we volgens Nicky door het verblijf op grote hoogte veel rode bloedlichaampjes in ons lijf en dat maakt dat we sportief gezien beter presteren (Dit is enige kennis die Nicky met mij deelt, dat snappen jullie vast wel he?!) en we ze dan ook goed bij kunnen houden. Het is nog vroeg in de ochtend en de mist is nog niet opgetrokken, wat de graslandschappen hier een mysterisch effect geeft. Enigzins angstaanjagend ook, aangezien onze gidsen ons wel wijzen op verse tijgersporen, voetstappen herkennen van wilde olifanten en ons attenderen op stront van neushoorns…neej bedankt! Onze hartslag gaat al iets omhoog en ook de adrenaline begint zachtjes aan te stromen…

We lopen door meters hoog graslandschap waardoor we geen uitzicht hebben. Onze gidsen lopen snel en wij rennen er zowat achter aan. Langs aapjes af, waar weinig tijd voor is om van te genieten, langs prachtige uitzichtpunten en voorbij kleurige vlinders en vogelsoorten. Op een schaal van 0 – 10 ongeveer een 5je voor lol en als we in het graslandschap een hoek omlopen en de gids verteld dat precies op dit punt gisteren een wilde neushoorn lag te slapen en ze met de toeristen hadden moeten rennen daalt het lolpercentage en stijgt de adrenaline! AAhhh!! Wij die gewend zijn aan dat het gevaarlijkste dier in onze omgeving waarschijnlijk een verdwaalde koe met de gekkenkoeienziekte is (en hoe vaak zie je die nu om het hoekje in het donker op je af rennen op een doordeweeks dag..?! Juist, weinig gevaar in Nederland kwa wilde dieren dacht ik zo…) kunnen niet zo goed tegen deze spanning…

We lopen door, kunnen heel af en toe even genieten van de toch wel prachtige omgeving, als we op een gegeven moment onze gids op een hoekje zien schrikken. Hij kijkt om naar ons en roept “RUNNNN!!!!! RUN!” Oh wat zijn we blij met die rode bloedlichaampjes als we al wat het kan terugrennen, rennen en rennen!  Na 100-den meters worden we linksaf het gras ingestuurd en blijkt dat we tegen een wilde, metershoge grote bison waren aangelopen, levensgevaarlijk beest! Hartslag op 190, hijgen onderdrukken, adrenaline torenhoog en alle zintuigen staan op scherp…, van ons allemaal. 1 gids gaat kijken of de kust veilig is en de ander blijft bij ons… en na een tijdje gaan we heel voorzichtig de paden weer op en kijken de gidsen schuw om zich heen. Ze pakken het droge riet wat hier groeit en nadat we een stukje doorlopen steken ze het riet/gras achter ons in brand om de dieren af te schrikken… Dat zal best goed lukken, want sjesoes wat is het maakt het aanwakkerende vuur een angstaanjagend geluid! Het vuur breekt uit in dit zongedroogde graslandschap en het brand als een spreekwoordelijke tierelier en het knettert en rookt en het waait en het brand en brand en brand…en wij lopen door…Voor het vuur uit, de brand achter ons latend en hopelijk snellen de dieren voor ons uit…

Jullie snappen, de lol is 3 naar -3 gezakt en nadat we door een riviertje zijn gelopen en wat afstand van het vuur hadden, hebben we gezegd dat we terug wilden. Dit was niet wat wij wilden, onze zintuigen bleven op scherp staan, onze adrenaline torenhoog en onze hartslag stabiel op 160… (rode bloedlichaampjes of niet)! Zij vonden het een beetje flauwekul want “leefden hier al heel hun leven, waren al 30 jaar gids en wisten heus wel wat ze deden” maar wij hadden hier geen zin in. Toen zijn we meer over de normale paden teruggelopen (waar we nog wel een wilde beer hebben gezien ) en waren heeeel blij toen we na 3 uur wandelen de oversteek van de rivier naar ons hotel zagen! Pppfff, veel te veel avontuur voor ons!

De dag daarna hebben we dan ook besloten op de rug van een olifantje terug te gaan het bos in, een stuk minder gevaarlijk en veel leuker, toch op zoek naar ons vriendje ‘de neushoorn’, maar helaas zonder succes. 1 van de redenen om naar Nepal te gaan, was voor Nicky om de neushoorn te zien en hij was dan ook zeer teleurgsteld… Had er zoooo graag eentje willen zien, ook na ons avontuur van gisteren… Om het gevoel te hebben er alles aan gedaan te hebben, besloten we om ‘s middags dan NOG maar een keertje op de olifant te klimmen en een tour te doen. Romantischer dan comfortabel maar met zijn “lucky shirt’ aan gingen we weer op pad. De ” chauf” van de olifant omgekocht om zijn uiterste best te doen voor alleen de neushoorn (niet al die pauwen/herten/wilde zwijnen die we al 100 hadden gezien) en op weg. Na een uur nog geen succes en onze teleurstelling komt terug….als we ineens “Rhino!!!” horen roepen!! En jawel, ons fantje drukt spreekwoordelijk het gaspedaal in en we gaan in volle vaart die kant op, waar we zowel een moeder als een baby-neushoorn zien van heeeel dichtbij!

Ongeveer 3 meter van ons vandaan, zonder schrik want het beest ruikt alleen olifant en ons niet (ondanks ons backpackerluchtje…). Wauw, hoe gaaf!! We waren helemaal jublig en blij! Hebben ook nog krokodillen/apen/herten/wilde kippen (jaja, kende gij ze ok?)/wild zwijn en heel veel vogels gezien en al met al zijn we super blij met al onze beestjes die we hebben gespot! Nu kunnen we rustig Nepal verlaten, onze hartslag laten zakken en onze zintuigen op een andere manier weer op scherp gaan zetten in India…op zoek naar dode mensen in Varenasi en straks tijgers in het National Park! Op een olifantje wel te verstaan…;)

Foto’s van Kathmandu en Nepal vind je hier, de foto’s van ons oerwoud avontuur vind je hier.

Een nieuwe ervaring ligt op de loer, evenals de Himalaya… Onze rugzakken gestalt en de belangrijkste artikelen in twee kleine rugzakjes gepropt… Spanning alom door het avontuur dat ons weer te wachten staat. Een tocht van 6 dagen door een woest en veranderlijk landschap met vele onvoorziene ervaringen in het vooruitschiet… Nootje en Fonne op expeditie, door de Himalaya welgenaamd!

Tja, ondanks dat ik niet echt bekend sta om mijn sportieve prestaties of mijn doorzettingsvermogen op dit gebied durfden we het toch aan. Een tocht door de Himalaya waarin we van 1020 meter hoogte naar 3210 meter zouden klimmen (en weer terug niet te vergeten…) om daar enerzijds onze Elvis-opdracht te vervullen en anderzijds een magnifiek 360 graden uitzicht over de Himalaya aan te treffen. Niet per definitie ook genoemd in volgorde van belangrijkheid, maar dat ter zijde… Een tocht waar we al naar uit keken toen we aan het hele India-Nepal avontuur begonnen en die nu eindelijk zou gaan beginnen. Weg van de beschaving, teruggeworpen worden op onszelf, nieuwe ervaringen en op zoek naar een nieuw avontuur.  Spanning alom…

‘s Ochtends vroeg pakken we de bus naar de startplaats van de tocht en als we op een bergwand 5 huisjes naast elkaar zien staan, gebaard de chauf ons dat we op onze plaats van bestemming aan zijn gekomen en worden we (gevoelsmatig) een beetje de bus uit geknikkerd. Zo…daar sta je dan! Haha. Nog niet begonnen aan de tocht en we zijn de weg al kwijt, wat een doetjes! Hup de kaart erbij en al konden we daar niet direct veel wijs uit, het gebruik van zo’n kaart heeft altijd het bijkomende voordeel dat locale mensen zien dat je niet geheel weet welke kant je uit moet (understatment) en we dan vaak wel op wat hulp kunnen rekenen. Zat verdient dachten we zo! En off we go…

De tocht is prachtig. Het moraal is hoog, de bergen worden dat ook steeds meer en de uitzichten zijn fantastisch. Samen zingend, lachend, genietend, kletsend, meimerend, zwetend en niet te vergeten hijgend komen we de dag door. We lopen door traditionele dorpjes waar de huisjes gebouwd zijn met materialen van de bergwanden (i.p.v. van de Praxis), zijn zelfvoorzienend dus hebben een groententuintje, kippentjes, een koetje, veel kindjes, geen stroom en een hutje voor het stro te drogen. Voor ons prachtige plaatjes om te zien, voor de mensen zelf een zwaar leven op een hoogte en afstand van 1 tot 3 dagen lopen is naar het dichstbijzijnde dorpje. Das anders als de Appie Heijn om de hoek We genieten volop en ondanks dat Nicky het de eerste dag zwaar heeft, blijft het moraal torenhoog!

Op dag 1 hebben we 800 meter geklommen als we besluiten te stoppen bij een klein guesthouse. Nicky zit er doorheen dus gaat boven even op bed liggen en ik zit beneden met de landkaart erbij te plannen hoe we de tocht eventueel kunnen verlengen (hoezo geen sportmens ikke?!) als ik wordt geroepen. “Come, your friend is sick!” En zo gauw ik mijn hoofd de hoek om steek zie ik inderdaad wel iets door de planken naar beneden toe sijpelen (stromen beter gezegd). Jawel, je denkt het goed, kots van Nicky! Tja, de bouw is daar net iets minder geisoleerd en afgewerkt dan in Nederland. Afijn, terug naar mijn punt, Nicky en kots… Sjesoes wat is hij ziek! Daar lig je dan, op 1 dag lopen van de beschaving op bijna 2000 meter hoog in een kamer zonder badkamer en met hele dunne wandjes, je longen uit je lijf te kotsen. Ineens komt onze drang naar “Weg van de beschaving, teruggeworpen worden op onszelf en nieuwe ervaringen opdoen” wel in een heel ander licht te staan! We voelen dit allebei en weten ook dat we nu, meer dan van te voren nog, voor elkaar moeten zorgen en moeten doen wat goed voor ons is. Na 3 uur alles uitgekotst te hebben krijg ik van de beheerder een locaal medicijn aangereikt. Kruiden gemengd met een soort peper en citroen. Nicky besluit het te proberen en neemt 3 happen en spoelt het weg met water. Dit schijnt te helpen, al is het bijna niet weg te krijgen. En wonder boven wonder blijft het er in. Althans, voor een uurtje en ondanks dat het niet weg te krijgen was, heeft het daarna geen moeite om eruit te komen! Haha, wat een zooi. Maar het deed wel iets, want daarna blijft het stil in kotsland en valt Nicky uiteindelijk in slaap. Over nieuwe ervaring gesproken!

Gelukkig is hij de volgende dag beter en na heel wat overwegingen voelt hij zich zo goed dat we het aandurven, we lopen door. En wat een tocht! Fantastisch loopt het pad door bosgebied, langs watervallen, door dicht oerwoud en uitgestrekte rotsvelden. Langs stroompjes die beekjes werden en die we uiteindelijk uit zien groeien tot riviertjes. Van 21 graden en zon naar onder het vriespunt door de sneeuw en langs vele bevroren ijs(water)vallen. Het landschap veranderd met iedere stap en dat maakt de tocht wel zo interessant. Genieten geblazen!

Dag 3 staan we op voor zonsopgang om naar ons hoogste punt toe te klimmen. “Poon Hill” genaamd. Een wandeltocht van 45 minuten stijl omhoog, maar wat is het het waard (alhoewel ik voor het eerst deze tocht een moraalinzinkinkje had en natuurlijk riep ik dat ik niet verder kon en ik het allemaal verschrikkelijk vond. Is ook geen tijd voor een Fonne! ) Het is koud op de top, we drinken warme thee en chocomelk en maken natuurlijk onze lang verwachte Elvis-foto als bewijs van onze klimtocht en bovenalles genieten we samen van onze overwinning. We zijn zo gelukkig samen! Gelukkig met onze ervaring, met ons samen, met Nicky zijn blakende gezondheid weer en met het geluk dat we dit mee (mogen) maken. Dit is zo’n moment dat we nooit meer vergeten samen…

Vanaf hier gaat de tocht zoetjes aan naar beneden. Het weer is veranderd en als we over de bergkam lopen zien we aan weerszijde niks als mist. Het wordt donker en we horen de wind langs de bergketen af gieren. We kijken elkaar aan en weten allebei van elkaar dat we het spannend vinden. Weer ervaren we het ver weg zijn van ‘de wereld’, deels als fantastisch en tevens als eng. Doorlopen geblazen! Voetje voor voetje en adem in adem uit. Pak je ritme, dat loopt het best en uiteindelijk ploffen we neer in een hostel waar we al om 8:00 uur onder 4 dekens kruipen…net op tijd om de sneeuw nog te horen vallen. Hoe romantisch en bijzonder! De volgende morgen hebben we dan ook de zonsopgang bekeken vanuit een besneeuwde omgeving met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen….bijzonder moment.

En nu zitten we weer hier, als oude menskes. Een tocht die we uiteindelijk in 5 dagen hebben weten te volbrengen, die ons zowel letterlijk als figuurlijk hoge bergen en diepe dalen heeft gebracht en ook wat spierpijn. We zijn weer terug bij dag 1 want we voelen weer dat we voor elkaar moeten zorgen, want als we van bed op willen staan moet de ander je omhoog duwen want de spieren doen te pijn! Wat een landschappen en wat een indrukken weer. Misschien, heel misschien, is afzien toch zo gek nog niet….

Kijk hier en hier voor de foto’s van dit avontuur!