Dag 3: Vrijdag 25 juni: Urubamba – Aguas Calientes
Er is er 1 jarig Hoera Hoera! Dat kun je wel zien dat ben ik!! Herkenbaar uit duizenden, ik ben namelijk dat meisje dat natuurlijk weer eens waterige oogjes heeft als ze samen met Nicky in het gastenverblijf komt en het team daar ballonnen neer heeft gehangen, een cadeautje heeft gemaakt, kaarsjes aan staan en ze met z´n allen beginnen te zingen…. Geweldig leuke ervaring om hier zo jarig te zijn! Iedereen feliciteerd me en de tafel is al gedekt om gezellig even samen te ontbijten… De kinderen hebben een kaart gemaakt om me te feliciteren en ik heb een buidelzakje gekregen met daarin een riem, met de Peruaanse motieven erin! Ongelooflijk lief van ze!! Van Nicky heb ik een hele mooie brief gekregen met daarin een verrassing…iets met muziek, maar wat dat weet ik nog steeds niet!! AArg! Ja kan ik goed tegen ja, een tipje van de sluier opheffen, maar daarna weer sluiten.. GGrr… Hihi. Ben benieuwd!
Na het gezellige ontbijt zijn we onze spullen gaan pakken, en toen was het even geen gezelligheid troef bij ons op de kamer! Nicky was namelijk zijn tasje met zijn paspoort erin kwijt! Oh nee, niet kwijt trouwens, `maar hij kon m even niet vinden!` GGrrr!! Wat een stress ineens! Wij alles afzoeken, hevig gestressed samen en niet meer zo vrolijk natuurlijk! Na een half uur op alle plaatsen van het terrein gezocht te hebben, bleek dat hij m op z´n goede plek verstopt had dat ie t gewoon zelf niet meer wist! OEN! PPff.. We hebben m weer en dit zal m hopelijk niet weer gebeuren! Daar zorg ik wel voor! Haha.
Nouw, na de stress hebben we de spullen ingepakt en zijn we aangelopen. We konden gelukkig al snel een colletivo krijgen en waren dan ook binnen een half uurtje in Ollantaytambo, om van daar uit hopelijk een plekje op de trein te kunnen bemachtigen. Een vriendelijke Peruaan nam ons aan de hand om ons naar het treinstation te brengen, want hier staan in tegenstelling tot in Nederland niet over bordjes om je de weg te wijzen! Haha. Maar goed, bij het stationnetje aangekomen zagen wij dat de trein een kwartiertje later al ging! Wij waren gewoon op de Bonnefooi daarheen gegaan, maar hoopten nu dus geluk te hebben! De man achter het loket dacht daar helaas anders over…”No, Full, full full…” Shit, das balen… Maar met verschillende smeekbedes van onze kant, zwichtte hij toch voor die twee zielige gezichtjes en kregen we twee tickets, vandaag meteen heen en morgen om 16.20 uur de trein terug! JOEHOE!! Stelletje geluksvogels zijn wij!! Sommige mensen hebben namelijk 2 dagen moeten wachten voordat ze een ticket bemachtigd hadden. Hihi, sneu voor hun zeg! Hihi.
De trein deed er 2 uur over, zeker geen TGV! Maar we zijn er! We hebben besloten om vandaag nog niet naar de Machu Picchu te gaan, maar lekker naar de hotsprings hier in Agua Calientes en dan morgen hier de eerste bus naar de Machu Picchu te pakken zodat we daar de zon op kunnen zien komen… Lijkt ons namelijk adembenemend… We hebben dus een hotelletje gecharterd en zijn daarna lekker gaan lunchen. Nicky bestelde een Inca Cola (gatverdamme, das smerig! Gewoon vloeibare kauwgum uit een flesje!) en ik bestelde een overheerlijke banana-milkshake!! Herkenbaar..?? Daar was ik namelijk helemaal aan verslaagd toen we in Costa Rica waren…. ik kon mijn geluk dus niet meer op toen ik deze hier ook weer op de kaart zag staan! Haha, Mjummie!!
Na lekker gesmikkeld te hebben zijn we aan de tocht naar de warmwaterbronnen begonnen… PPfff, die tocht was zelfs voor ons zwaar en wij zijn toch wel heel erg sportief aangelegd! Haha. Steil omhoog… Onderweg nog een aantal keer om willen draaien, maar ons doorzettingsvermogen heeft er toe geleid dat wij de bronnen toch gehaald hebben! Haha. Maar het was de moeite waard, lekker lui in de heerlijk warme bronnen liggen badderen en liggen praten over wat er ons nog allemaal te wachten stond en welke plannen we nog hebben… Heerlijk, dat doet een mens goed! Je kunt t slechter treffen zou ik zeggen…
Dag 4: zondag 27 juni: Agua Calientes – Cusco
Na een heerlijke nacht te hebben geslapen stonden deze twee vroege vogels om 5.00 uur weer langs hun bedje, klaarwakker zelfs! We wilden de eerste bus halen naar de Machu Picchu, om er voor zonsopgang te zijn en niemand wist precies hoe laat de eerste bus vertrok… Fijn geregeld hier in den lande! Maar om t zekere voor t onzekere te nemen stonden wij bepakt en bezakt om 5.30 uur bij de bushalte in de rij met een handjevol andere vroege vogels… En jawel, onze activiteit op deze vroege morgen werd beloond, want om 5.40 uur vertrok de eerste bus, met ons erin! Geweldig, we zouden het eindelijk gaan zien!! Bij iedere bocht keken we door de boomtoppen naar alle bergpunten, om zo snel mogelijk een glimp van de heilige stad op te vangen! En jawel, ineens rees daar voor ons, op een reuzachtige bergtop, de verloren Incastad op! WAUW! Geweldig!
We waren vrijwel als eerste binnen en zagen de zon steeds hoger bij de bergtoppen komen… Oh oh, wij wilden de eerste zonnenstralen op de stad zien vallen, dus wij (de sportievelingen) probeerden zo snel mogelijk zo hoog mogelijk op de berg te komen om de mooist mogelijke plek te hebben om alles te bekijken.. Rennen die trap op!! Ppff…Hijg hijg.. Helemaal uitgeput kwamen wij, en een stel andere fanatiekelingen, op de top aan en hadden we een magnifiek uitzicht over de hele stad. En, ons kennende, zijn hier dan ook de nodige fototjes geknipt! Haha. Daar zaten we dan, op een rots, tenmidden van vele hoge bergtoppen, met een fabuleus uitzicht op de stad… Prachtig! Vol verwachting klopt ons hart! Van ons mocht de zon opkomen… Maar helaas, dat ging net ietsje langzamer als we in hadden geschat! Wij dus helemaal uitgeput van het de berg op rennen boven gekomen, hebben we daar nog zeker een uur een koud kontje zitten krijgen op die koude rots, want om 7.15 uur kwam de zon pas echt boven de bergtoppen uit! Gelukkig had ik mijn mutsje bij! Daar hebben we dan ook dankbaar gebruik van gemaakt! Maar toen de eerste zonnestralen de stad bereikten was dit wel een onvergetelijk uitzicht! Het licht is dat onbeschrijflijk mooi en de hele stad springt eruit! Een uitzicht om nooit te vergeten… En ook hier geldt, we hebben de nodige foto´s geknipt! haha.
Toen eenmaal de zon echt helemaal over de stad scheen, zijn we samen door de stad gaan struinen. Gelukkig was het nog relatief rustig, dus kwamen we vele plekken tegen waar totaal niemand was en waar de eerst komende tijd ook geen levende ziel te bekennen was! Wij vinden het heerlijk om daar wat rond te klauteren op zoek naar verborgen huisjes e.d. Die huisjes die net langs het reguliere pad liggen zeg maar! En die zijn hier in overvloed te vinden! Zoveel vragen rijzen er op als je door de stad loopt… Wat is er met deze beschaving gebeurd, hoe hebben zij deze hele stad kunnen stichten, hadden zij contact met de benedenburen, hoe konden zij zo´n ingenieus waterstelsel opgesteld hebben enz enz. Op al deze vragen zijn alleen maar zelf gefantaseerde antwoorden te vinden… dat maakt de plek wel des te mysterieuzer..!
We hebben op een gegeven moment een plekje ontdekt, achter een huis op een groen grasje, waar we een prachtig uitzicht hadden over de hele vallei… het enigste wat je hier hoorde was de rivier beneden en de vogeltjes in de bomen.. Een hele serene plek waar we een uurtje van hebben liggen genieten in de zon. Daarna zijn we nog naar verschillende plekken in de stad geklauterd. Na nog een aantal hagedissen op de muren te hebben gespot en de hele stad afgestruind te hebben, besloten we er een eindje aan te breien en hebben we ons naar de bus begeven. Nog een keer goed omgekeken naar deze mysterieuze plek, want dit was een ervaring om nooit te vergeten!
Eenmaal weer terug in het dorpje besloten wij onze stoute schoenen aan te trekken en te gaan proberen onze treinreis te bespoedigen. En jawel, met aardig lachen kom je in dit land al een heel eind! Haha. En met wat geld trouwens ook hoor! want nadat we wat bij hadden betaald, konden we met de eerst volgende trein terug. Dat zou ons tijd schelen, want dat betekend dat we vandaag Cusco nog kunnen bereiken! Dat gaan we dan ook zeker doen! De treinreis verloopt soepel en ook de bus-taxirit gaat ongelooflijk snel… Dat kunnen we altijd toch wel samen, snel reizen! In Cusco hebben we een hotelletje midden in het centrum gevonden (hotel Santa Maria), voor een hele schappelijke prijs! En zojuist, na een heerlijke romantische maaltijd samen, hebben we een rafttocht voor morgen geboekt!! Spannend!! We zijn benieuwd! Op een 3de klasse rivier (dat is 1 klasse zwaarder als vorig jaar)! Oei oei, dat wordt weer hard werken morgen! Nicky is nu al een beetje op, dus dat wordt morgen wat! Hij loopt ook een beetje als een oud menneke momenteel! haha. Zo´n last van zijn kuiten van het vele klauteren! Haha. Sportieveling ja… Haha. Maar goed, we gaan onze beentjes te ruste leggen en morgen weer vroeg uit de veren!
