Dag 17: Zaterdag 8 juli: Mancora – Tumbes
Wat een nacht…. Ik heb zooooo slecht geslapen! En waarom dan vraag je je af… Nouw, ik heb een heel leuk vriendinnetje en die zei ooit tegen mij “Waar één spin zit, daar zitten er meer!” En vandaag overdag zag ik 3 kleine spinnetjes zitten en een heleboel spinnewebben tussen het bamboedak! Dus toen het licht uit ging, en je werkelijk geen hand voor ogen kon zien (t was Zooo donker) zag ik in mijn gedachten alleen maar spinnen uit het plafond naar beneden komen dalen, op mij neer!!!! JUK!!! Dus ik lag continu gespannen te voelen of ik iets voelde bewegen op mijn deken… AAAhhh! En toen ik eindelijk bedacht dat we t hout voor de raam verder open konden schuiven, zodat we meer lich hadden en ik dus zicht had op grote plekken op de muur, die zouden kunnen verraden dat er een spin in aantocht was, begonnen er buiten honden te vechten! GGrrr.. Ongeveer 2 uur lang alleen maar geblaf, gejank enz… Geen fijne nachtrust dus…
Maar goed, wel genoeg tijd gehad om na te kunnen denken over de afgelopen dagen en de plannen voor komende dagen… Ik kwam tot de conclusie dat het eigenlijk toch vreemd is hoeveel afstand wij af hebben gelegd. Vroeger, als we naar Spanje op vakantie gingen, dan moest je ook 18 uur in de bus zitten. Dan plande je dat ver van te voren, je nam vanalles mee (zoals blikjes drinken, broodjes, snoep, chips enz) En je zorgde voor een boek, een puzzelboekje en eventueel een kussen ofzo… En nu stonden wij op het busstation, besloten inééns om zover te gaan rijden en wat namen we verder mee?! Een flesje water en een pak koekjes…that´s it! Haha, grappig hoe je zo gewend raakt aan reizen dat je het als normaal gaat beschouwen…
Om 8.00 uur lag ik alweer wakker en had mezelf bedacht dat ik eigenlijk nog wel een stukje natuur miste… Dus om 8.00 uur vond ik het een christelijke tijd om Nicky wakker te maken en hem mijn bedachte plan voor te leggen… We zouden naar Tumbes (93 km boven Mancore) kunnen gaan en van daar uit een dagje een gedeelte van een nationaal park bezoeken. Nicky was meteen enthousiast en we zijn dan ook meteen weg gegaan… Wij snel even ontbeten en daarna zou om 9.30 de bus vertrekken… 
Wederom Niet dus! Om 10.05 kwam hij eindelijk aan en gingen we zoetjes aan weg… Dit was de eerste keer dat we wel gefrustreerd waren! We waren namelijk vroeg opgestaan zodat we vroeg in Tumbes waren en we eventueel vandaag nog die toer konden doen! Wij een busticket gekocht en terwijl we zaten te wachten kwamen er telkens Collectivo´s voorbij die vroegen of we meereden… Maar wij hadden t busticket al! Zaten we daar 45 minuten te wachten en iedereen voorbij zien rijden… Niet leuk!
Nu zijn we in Tumbus, hebben een Hospedaje (goedkoop hostel) gepakt en zijn even door de stad gelopen. We hebben voor morgen, om 13.00 uur, een tocht door de mangroven geboekt. Ben benieuwd! Hopelijk is het mooi! T is hier allemaal best wel droog, maar bij de mangroven schijnt het erg groen te zijn! Das mooi! Mangroven, here we come! Met fototoestel en al! Haha.
Vandaag hebben we verder wat door de stad gelopen, een paar keer een driewieler gepakt (soort van taxitje), omdat we te lui waren om te lopen! Haha. We worden weer meer onszelf! Lekker lui. Verder heb ik Nicky natuurlijk weer dik ingemaakt met kaarten op het grote plein hier in de stad! Tja, the story of his live…ingemaakt worden met kaarten door zijn meisje! Haha. We hebben zin in morgen!
Dag 18: Zondag 9 juli: Tumbes – Mancora
Gaap gaap…Vanmorgen werd ik alweer om 6.00 uur wakker door die irritante mannen hier! Die staan overal om te kwèken op straat, toeteren bij het leven en houden geen rekening met de uitslapende medemens.. Maar ik vertikte het om echt wakker te worden en hield dan ook stug mijn oogjes dicht en snaveltje toe… En zo heb ik het toch nog tot ongeveer 10 uur uit kunnen zingen! Heerlijk! Nicky was al lang en breed wakker, maar lag lekker te lezen. Heerlijk zo´n dag!
Na een lekker ontbijtje hebben we de spullen bij elkaar gepakt en zijn we naar t bureautje gegaan waar we de toer hadden geboekt. Daar lieten we namelijk onze backpacks achter, terwijl we de toer gingen doen. We hadden er zin in en waren benieuwd wat we allemaal zouden zien… We gingen met een soort van taxi op pad en normaal gesproken zijn Nicky en ik niet zo´n praters in de auto. We vinden het (allebei gelukkig!) heerlijk om lekker naar buiten te kijken en zoetjes aan te doen. Helaas kreeg Nicky daar deze keer geen kans voor! Onze gids was een overfanatieke vrouw (heel goed en lief hoor!) die meteen toen we de auto in gingen, in vrij beroerd engels, allerlei dingen aan Nicky uit ging leggen! Haha. Ik zat achter haar stoel, dus kon ik me lekker een beetje afzijdig houden, maar dat zat er voor Nicky niet in! Af en toe lette ik op en snapte ik totaal niet wat ze zei en vroeg ik Nicky om verduidelijking, want hij zat dan fanatiek te knikken. Maar dan ging hij aan mij uitleggen (met dezelfde gebaren en met dezelfd e intonaties, anders viel het op) dat hij er helemaal niks van had begrepen! Hahaha, wij stiekem lol daar achter in de wagen! Géén idee wat ze allemaal had verteld!
Toen we eenmaal bij de mangroven aankwamen, gingen we met 4 personen (wij, de gids en een locale held die ons vooruit ging peddelen) in een soort van uitgeholde boomstam. Nicky paste er net tussen! Haha. Heeft in ieder geval meer charme als zo´n kunststof bootje, maar wel wat minder comfort! Haha. De mangroven zijn ontzettend fascinerend! Het is bijzonder mooi om te zien hoe al deze planten met z´n velen wortels door elkaar verstrengeld zitten. Er leven ook ontzettend veel vissen en krabben tussen deze mangroven. En onze gids wist er ook erg veel over te vertellen… En hier gold een beetje hetzelfde verhaal…., de helft konden we verstaan en de rest van de tijd beaamden we wat ze zei op een hele geinteresseerde toon! Haha.
Onze lieve gids was ook een echte vogelgek, samen met de locale held. Dat is super leuk, want samen weten ze erg veel van die vele verschillende vogels af en waren dan ook helemaal verwonderd en enthousiast als we weer een vogel zagen! (dit gebeurde vrijwel iedere minuut…) Erg leuk ja, de eerste vijf vogels, maar na een half uurtje hadden Nicky en ik het wel gehad met die vogels, maar het hield maar niet op! Haha. Bij iedere vogel werden we gedwongen om fanatiek mee te kijken en probeerde de locale held de boot zo dichtbij mogelijk te krijgen zodat wij, verplicht, een foto konden maken! Haha, wij wilden helemaal geen foto want wij gaven om die hele vogel geen zak om!!! Hahaha. Tja, das ook zo lullig om te zeggen tegen twee mensen die er helemaal verliefd op zijn… We hebben dan ook wel 15 foto´s geknipt onder dwang! Haha.
Op een gegeven moment was er een steiger waar we even van de boot af konden gaan. Dit was ten eerste heel erg interessant, want nu konden we door de mangroven lopen, maar ten tweede hadden we allebei zo´n last van onze kont dat opstaan van dat houten plankje ons als muziek in de oren klonk! Haha. We liepen een eindje de steiger op en de locale held begon over de reling te klauteren, zo de mangroven in! LEUK! Hij gebaarde Nicky om ook mee te klauteren en dat hoefde hij maar één keer te doen! Zijn tas werd bij mij omgehangen en daar ging hij! Hupsakee, de mangroven in! Geweldig leuk om te zien! Het hout van de mongroven is bijzonder sterk! Zelfs een klein takje breekt niet onder het gewicht van mijn heldje! Terwijl het er helemaal niet zo sterk uit ziet. Interessant! Na wat geklommen te hebben en een foto te hebben gemaakt was ik aan de beurt. Eigenlijk wilde ik niet…hou namelijk heel erg van klauteren enzo, maar als ik ergens niet tegen kan dan is het dat mensen me op mijn vingers zitten te kijken. En nu moest ik, met publiek dat écht naar mij keek, die mangroven in klauteren.. Liever niet. Zul je zien, knapt er nét weer zo´n tak als ik er op stap, val ik met mijn kont in de blubber en valt er, tot overmaat van ramp, een spin boven op mijn hoofd!! Haha. Maar goed, ik had geen keus. Ik moest en zou, al was het maar een klein stukje, met deze locale held de mangroven in! Ben dus een heel klein stukje geklommen, heb even lief gelachen tegen de camera én tegen de locale held en ben toen snel weer op de steiger gaan staan! Haha. Maar toch leuk om gedaan te hebben!
Van daar uit hebben we een stukje over de steiger gelopen, ons verwonderd over het uitzicht tussen de mangroven, en zijn daarna weer op ons plankje in de boot geklommen. Op naar de volgende vogels…. Haha. Na 2,5 uur waren Nicky en ik het ook helemaal beu! We konden geen vogels meer zien, hadden gruwelijke pijn aan ons kont en toen zij vertelde dat de tocht op z´n einde liep reageerde we allebei met een heel gemeend ¨oh noooo…¨ Haha, We keken elkaar daarna stiekem aan en moesten zo hard lachen stiekem! Zo´n voordeel dat ze geen idee hebben wat we zeggen! Als de intonatie maar een beetje positief klinkt! Haha.
Eenmaal terug in Tumbes hebben we haar hartelijk bedankt. Dit meenden we ook, want we vonden het een hele interessante en leuke tocht waar we zeker geen spijt van hebben! Hierna zijn we naar de plek gegaan waar de collectivo´s staan. Hier werden we meteen opgepikt door twee mannen die ons in hun collectivo wilden hebben. Haha, dit was erg grappig, want wij waren helemaal populair daar! Moesten natuurlijk meteen handjes schudden, Gullit werd even genoemd en er werden wat voetbalgebaren gemaakt (mannen..,overal ter wereld hetzelfde! Haha) Nicky had super erge honger, en we moesten wachten tot de collectivo vol zat, dus ging om de hoek en een frietje halen… Ik bleef bij de spullen… En zo gauw als Nicky zijn rug had gekeerd stoven alle mannen op mij af! AAhh!! Ik was helemaal in trek daar! Haha. Één man had ook nog het lef om met mij te praten en de rest zat zich alleen aan mij te vergapen! Beetje ongemakkelijk voelde ik me wel! Haha. Ook blij dat Nicky weer snel terug was! Hij had natuurlijk de grootste schik toen hij de poort binnen kwam en hij zag mij daar ongemakkelijk met 10 geinteresseerde mannen om me heen! Haha.
Nu zijn we weer terug in Mancora en hebben we een hostelletje waar niet allerei spinnenwebben zitten en wat gewoon helemaal netjes is! Hier kan ik wel een paar nachtjes slapen….
